Kombëtarja e Marokut ka hyrë në historinë e Kupës së Botës me një rekord të pazakontë, i vendosur në ndeshjen kundër Brazilit, që përfundoi 1-1. Është hera e parë në historinë e këtij turneu që një ekip kombëtar zbret në fushë me një formacion titullar të përbërë tërësisht nga 10 lojtarë të lindur jashtë vendit, duke e bërë ndeshjen një pikë referimi për ndikimin e diasporës në futbollin maroken.
Gjatë barazimit 1-1 ndaj brazilianëve, përzgjedhësi Mohamed Ouahbi aktivizoi 11-she startuese. Në atë formacion, vetëm një futbollist ishte lindur në Marok. Bëhet fjalë për mesfushorin Azzedine Ounahi, i cili është lindur në Casablanca dhe aktualisht luan te Girona. Kështu, pjesa tjetër e skuadrës titullare u përfaqësua nga lojtarë me vendlindje jashtë kufijve të Marokut.
Porta e Marokut u besua te Bono, i cili ka lindur në Montreal të Kanadasë. Në vijën e mbrojtjes, Noussair Mazraoui është lindur në Leiderdorp të Holandës, ndërsa Achraf Hakimi ka lindur në Madrid të Spanjës. Në këtë repart ishin edhe Issa Diop, i lindur në Toulouse të Francës, si dhe Chadi Riad, i cili vjen nga Palma de Mallorca e Spanjës, duke e bërë defensivën një mozaik të gjerë vendlindjesh në disa vende europiane dhe të Amerikës së Veriut.
Formacion historik me diaspora: Maroku e dëshmon në fushë
Mesfusha, po ashtu, ishte e përbërë nga lojtarë me origjinë të larmishme. Neil El Aynaoui, i lindur në Nancy të Francës, luajti nga krahët e mesit, ndërsa në rolin e një talenti të ri u aktivizua Ayyoub Bouaddi. Ky i fundit, vetëm 18-vjeçar, është i lindur në Senlis të Francës, duke e sjellë një dozë energjie dhe perspektive të re brenda skuadrës që kërkonte rezultat në një ndeshje të madhe.
Në sulm, Maroku rreshtoi disa emra të njohur në futbollin modern. Brahim Diaz, i lindur në Malaga të Spanjës, u bashkua me Bilal El Khannouss, i cili është lindur në Molenbeek të Belgjikës. Po në këtë repart luajti edhe Ismael Saibari, i lindur në Terrassa të Spanjës, duke krijuar një vijë sulmi ku dominonin lojtarë të formuar dhe të ekspozuar në kampionate të ndryshme jashtë vendit.
Pavarësisht kësaj tabloje, historia e mbrëmjes nuk u mbyll vetëm me 11 titullarët. Edhe lojtarët që u futën nga stoli gjatë ndeshjes ishin pjesë e diasporës marokene. Chemsdine Talbi, i lindur në Sambreville të Belgjikës, dhe Samir El Mourabet, i lindur në Strasburg të Francës, u aktivizuan në lojë, duke e ruajtur vazhdimësinë e të njëjtit “profil” të lojtarëve me vendlindje jashtë Marokut edhe gjatë minutave që ndoqën.
Ky fakt i pazakontë e nxjerr në pah ndikimin e madh që diaspora marokene ka pasur në zhvillimin e futbollit të vendit gjatë viteve të fundit. Shumë prej yjeve aktualë të Marokut janë rritur dhe formuar në akademitë e futbollit në Francë, Spanjë, Belgjikë dhe Holandë. Megjithatë, ata kanë zgjedhur të përfaqësojnë vendin e origjinës së familjeve të tyre, duke e bërë identitetin sportiv një element ku lidhja familjare dhe përkatësia kombëtare marrin peshën kryesore.
Megjithatë, rekordi nuk u kthye në thjesht një statistikë historike. Marokenët treguan se përkatësia futbollistike nuk përcaktohet nga vendlindja dhe se në fushë rëndojnë interpretimi i lojës dhe performanca. Në ndeshjen përballë Brazilit, ata zhvilluan një paraqitje të mirë dhe arritën të marrin një pikë të vlefshme në ndeshjen e parë të Grupit C, duke e bërë këtë moment një reflektim të qartë të pjekurisë së skuadrës së tyre.
Botuar fillimisht në Telegrafi
