Milia el-Cheikh, një nga të paktët të krishterë në Dibbinë, i ka mbijetuar shkatërrimit të vendlindjes duke gjetur strehim në një fshat tjetër. Megjithatë, jeta e saj nuk është kthyer në normalitet. Edhe pse shtëpia e saj është lënë pas, ajo vazhdon rregullisht të shkojë në Jdeidat Marjayoun, një fshat kryesisht i krishterë afër zonës ku ka lindur, për të pirë kafe me një shoqe nga kisha. Para luftës, ky ishte një ritual i thjeshtë dhe qetësues. Tani, ky zakon zhvillohet mes humbjes dhe frikës.
Kur e shoqja e saj e fton të ngjitet në ballkon, el-Cheikh përpiqet të gjejë nga larg shtëpinë e saj mes rrënojave të fshatit të braktisur. Pamja nuk e bën të lehtë: hyrjet e Dibbinës janë rrethuar me tela me gjemba, ndërsa pjesa më e madhe e zonës duket se ka humbur çdo shenjë jete normale. Për të, edhe një distancë e shkurtër mes vendndodhjeve të reja dhe atyre të vjetra mbart peshën e asaj që ka ndodhur.
Dibbinë është një nga disa komunitete me shumicë shiite në jug të Libanit që janë shkatërruar nga forcat izraelite gjatë luftimeve kundër Hezbollahut shiit të mbështetur nga Irani. Shkatërrimi nuk është i izoluar: Izraeli ka pushtuar zona të gjera dhe luftimet nuk kanë pushuar as gjatë armëpushimeve të shpallura. Për banorët e mbetur, kjo do të thotë se as periudhat kur flitet për qetësim nuk sjellin gjithmonë garanci.
Në këtë skenar, banorët përballen me një realitet ku pasojat e luftimeve shfaqen në detaje të përditshme: rrugë e bllokuara, struktura të dëmtuara, dhe një prani e vazhdueshme e barrierave. Telat me gjemba që rrethojnë hyrjet e fshatit i japin një mesazh të drejtpërdrejtë çdo vizitori: territori nuk është kthyer ende në hapësirë të sigurt. Për el-Cheikh, edhe kur synon vetëm të ulet me një shoqe e të pijë kafe, mendja mbetet e lidhur me atë që ka humbur.
Armëpushimi i fundit, pjesë e një marrëveshjeje të përkohshme paqeje mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit, duket se po respektohet. Megjithatë, ndërkohë që flitet për respektim të marrëveshjes, banorët vazhdojnë të jetojnë me kujtimin e sulmeve të mëparshme dhe me pasigurinë që i shoqëron. Ky kontrast mes lajmeve politike dhe realitetit në terren ndihet sidomos te njerëzit që lëvizin mes fshatrave të shkatërruara dhe atyre ku po përpiqen të mbajnë gjallë marrëdhëniet e përditshme.
Qetësia e brishtë pranë kufirit: jeta mes ritualit të kafesë dhe frikës
Rasti i Milia el-Cheikh tregon se si, edhe në kushtet më të vështira, njerëzit kërkojnë të ruajnë zakonet e tyre. Ajo ka gjetur një vend ku mund të qëndrojë, por nuk e shkëput plotësisht lidhjen me vendin ku ka jetuar. Shkuarja në Jdeidat Marjayoun për kafe, edhe pse tani shoqërohet me frikë dhe humbje, shërben si një mënyrë për të mbajtur gjallë kujtesën dhe komunitetin. Përpara luftës, rituali ishte thjesht një moment i qetë mes njerëzve. Tani, ai është një peng i një kohe të pasigurt, ku çdo hap mund të shoqërohet nga shqetësime për atë çfarë mund të ndodhë sërish.
Edhe pse armëpushimi i fundit po respektohet, historia e Dibbinës dhe e shumë komuniteteve të tjera në jug të Libanit tregon se pasojat e një konflikti afatgjatë nuk zhbëhen shpejt. Banorët e krishterë si el-Cheikh, të shpërndarë mes strehimeve alternative dhe vizitave të përditshme në fshatrat përreth, vazhdojnë të përballen me plagët e luftës. Ndërsa përpara shoqëria dhe kafeja ishin pjesë e jetës normale, tani ato mbartin një domethënie më të madhe: të paktën për një moment, njerëzit përpiqen të ndjejnë diçka të ngjashme me normalitetin, në një territor ku rrënojat dhe barrierat mbeten dëshmitë kryesore.
Botuar fillimisht në Koha.net