Një grua rrëfen se po e përjeton prej kohësh një situatë të vështirë brenda familjes, pas martesës me një burrë që ka një vajzë nga një martesë e mëparshme. Ajo thotë se vajza ishte pesë vjeçe kur u martuan, por që nga ajo kohë fëmija nuk po e pranon praninë e nënës së re dhe po reagon me një qëndrim të ashpër ndaj saj. Në rrëfimin e saj, gruaja shpjegon se marrëdhënia mes tyre nuk është ndërtuar në mënyrë graduale, por po karakterizohet nga tensione të vazhdueshme.
Sipas rrëfimit, vajza kalon një javë me babain dhe javën tjetër me nënën biologjike. Gruaja thotë se nuk e kishte menduar se fëmija do të jetonte kaq gjatë dy mjedise të ndryshme dhe se do të krijoheshin reagime kaq të forta. Ajo thekson se vajza shfaqet “kokëfortë” dhe, sipas saj, sillet me armiqësi ndaj njerkës. Në netët kur është me babain, gruaja thotë se fëmija zgjohet duke qarë dhe duke i kërkuar babait të kthehet sërish te nëna e saj.
Rrëfimi vijon me detaje që tregojnë se fëmija e kërkon me insistim vëmendjen e babait. Kur i duhet të marrë atë vëmendje, vajza qan dhe shtiret si viktimë. Gruaja pohon se sapo bashkëshorti del nga shtëpia, vajza lëshon fjali që e vendosin njerkën në pozita të pakëndshme, duke i thënë: “Mami nuk të ka falur”, ose duke i bërë komente si “Nuk di të gatuash, nuk do ta ha këtë”. Përveç kësaj, ajo thotë se vajza shpesh i vendos në provë, e fsheh sende dhe shpik histori për të, të cilat, sipas saj, nuk janë të vërteta.
Psikologia shpjegon si ndihmohet fëmija kur refuzon njerkën
Teksa gruaja thotë se ndihet plotësisht e pafuqishme, shqetësimi i saj nuk ka të bëjë vetëm me marrëdhënien me fëmijën, por edhe me stabilitetin e martesës. Ajo shprehet se situata po e dëmton përditshmërinë dhe po i mbush me emocione negative. Edhe pse thotë se nuk do të ndahet nga bashkëshorti, sepse e do sinqerisht, ajo pranon se nuk është e lehtë të përballojë tensionet çdo ditë. Për të, ky është një proces i lodhshëm dhe ndjenjës së frikës i shtohet fakti se nuk është e sigurt se sa do ta përballojë këtë situatë në të ardhmen.
Psikologia Irina Perelomova shpjegon se fëmijët nuk janë kurrë “ish-fëmijë” dhe vazhdojnë të mbeten pjesë e rëndësishme e jetës së prindërve të tyre. Sipas saj, vajzat shpesh e idealizojnë babanë, veçanërisht pas divorcit, dhe partnerja e re mund të perceptohet si kërcënim ose rivale. Ekspertja thekson se lakmia për vëmendje, xhelozia dhe qëndrimi armiqësor nuk janë të pazakonta në këto rrethana. Në këtë mënyrë, fëmija përpiqet të ruajë vendin që kishte më parë në jetën e të atit.
Një nga pikat kryesore që psikologia sjell si këshillë është që njerka të mos përpiqet të marrë rolin e nënës biologjike. Perelomova nënvizon se gabimi më i madh ndodh pikërisht kur partnerja përpiqet të zëvendësojë nënën biologjike. “Fëmija tashmë ka një nënë”, thekson ajo, ndaj qëllimi i njerkës nuk duhet të jetë konkurrenca, por ndërtimi gradual i një marrëdhënieje të bazuar në besim dhe respekt. Sipas saj, kjo kërkon kohë, durim dhe qëndrueshmëri, pa ultimatume apo garë të vazhdueshme për vëmendjen e babait.
Psikologia rekomandon edhe krijimin e ritualeve të vogla familjare, të cilat ndihmojnë fëmijën të ndihet më e sigurt. Mes shembujve janë drekat së bashku, leximi i një historie para gjumit, shëtitjet ose festimi i ditëlindjeve. Këto momente, sipas ekspertës, i japin fëmijës ndjenjë sigurie dhe e ndihmojnë të pranojë ndryshimet në familje në mënyrë më të lehtë. Po ashtu, ajo thekson se partnerja nuk duhet të ndihet në faj nëse nuk e do fëmijën e bashkëshortit si fëmijën e saj: mjafton respekti dhe sinqeriteti në qëndrim. Në fund, mesazhi kryesor është se kur të rriturit veprojnë si një ekip, pa akuza dhe rivalitet, fëmija ndihet më i sigurt dhe marrëdhëniet familjare bëhen gradualisht më harmonike.
Botuar fillimisht në Telegrafi