Joe DioGuardi ka folur në Prishtinë gjatë një seminari të mbajtur këtë të martë, në kuadër të festimit të 37-vjetorit të themelimit të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane. Në këtë aktivitet, themeluesi i ligës theksoi se ka qenë shumë e vështirë të merreshe me çështjen shqiptare, veçanërisht në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku sipas tij zëri i komunitetit nuk ka pasur hapësirën që i takon.
Gjatë fjalës së tij, DioGuardi solli në vëmendje edhe motivin që e ka shtyrë të hyjë në garë politike. Ai tha se kandidimi për t’u bërë kongresist ka ardhur pikërisht nga çështja shqiptare, e lidhur drejtpërdrejt me nevojën që njerëzit e këtij komuniteti të kenë zë dhe përfaqësim. Sipas tij, shqetësimi ishte rritur me kalimin e kohës, duke e çuar drejt vendimit për të kërkuar një rol më të drejtpërdrejtë në institucione.
Ai iu referua edhe edukimit të tij katolik dhe mënyrës si kjo formim i ka ndikuar bindjet. DioGuardi tha se, nisur nga ky edukim, ai ka qenë gjithnjë e më shumë i shqetësuar nga fakti se një grup njerëzish të pafajshëm nuk po arrinte ta shprehte veten. Në këtë kuptim, motivi kryesor që përmendi ishte pamundësia për të folur në mënyrë të organizuar dhe për të përcjellë shqetësimet e veta.
Nëse Kosova s’ka president, çështja shqiptare s’mbetet jashtë vëmendjes
Një pjesë e fjalës së DioGuardit u fokusua në idenë se situata politike në Kosovë ka rëndësi për mënyrën se si përçohet realiteti i komunitetit. Ai tha: “Nëse Kosova s’ka president, ka marrë fund”, duke e lidhur këtë mesazh me një pikëpamje të përgjithshme për pasojat që mund të sjellë një boshllëk institucional. Sipas asaj që ngriti, këto rrethana nuk janë thjesht çështje e brendshme, por ndikojnë edhe te mënyra si dëgjohen argumentet dhe kërkesat e shqiptarëve.
Në të njëjtën kohë, DioGuardi e riktheu vëmendjen te arsyeja pse u angazhua politikisht. Ai nënvizoi se kandidimi për Kongres nuk ishte një vendim i rastësishëm, por një përgjigje ndaj një shqetësimi që e ka ndjekur dhe e ka rritur intensitetin. Në vend që çështja shqiptare të mbetej jashtë fokusit institucional, ai tha se ishte pikërisht kjo temë që e bëri të kërkonte një mundësi për të përfaqësuar zërin e atyre që, sipas tij, nuk kishin mundësi ta bënin vetë.
Seminari në Prishtinë shërbeu edhe si rast për të rikujtuar rrugëtimin e organizatës, ndërsa u përmend se këtë të martë u festua 37-vjetori i themelimit të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane. Në aktivitet u theksua roli i themeluesit dhe kontributi i tij përgjatë viteve, ndërsa DioGuardi ndau interpretimin e tij për sfidat që lidhen me përfaqësimin e komuniteteve në mjedise të caktuara politike.
Në përfundim, mesazhi i DioGuardit u fokusua te lidhja mes përfaqësimit politik dhe çështjes shqiptare. Ai e vuri theksin te shqetësimi se një pjesë e njerëzve nuk mund të fliste për veten, duke e konsideruar kandidimin për kongresist si mënyrë për të adresuar këtë boshllëk. Nga ana tjetër, ai ruajti po të njëjtën linjë kur foli edhe për rëndësinë e institucioneve në Kosovë, duke i lidhur ato drejtpërdrejt me idenë se një mungesë presidenti do të sillte një mbyllje të një realiteti politik që, sipas tij, nuk duhet lënë pa zgjidhje.
Botuar fillimisht në Gazeta Express