Gjeografikisht, Brazili dhe Japonia janë dy vende krejt të ndryshme. Por kur vështrohen historikisht dhe nga këndvështrimi kulturor, lidhjet mes tyre rezultojnë shumë më të thella se sa mund të mendohet në shikim të parë. Në Brazil jetojnë afërsisht tre milionë banorë me prejardhje japoneze, duke e bërë vendin shtëpinë e komunitetit më të madh të këtij lloji në botë. Ndërkohë, Japonia ka edhe një nga komunitetet japoneze-braziliane më të mëdha në nivel global, e renditur e pesta jashtë territorit të Brazilit.
Një element kyç i historisë së përbashkët nisi me valët e migrimit nga Japonia drejt Brazilit në fillim të shekullit të 20-të. Me kalimin e viteve, integrimi i këtyre komuniteteve solli edhe shkëmbime të forta mes dy vendeve, sidomos në fushën e sportit. Futbolli u kthye në një lidhje të natyrshme: ai krijoi urë mes kulturave dhe u bë një mënyrë për të shpalosur talentin në të dy anët e Paqësorit.
Edhe sot, tradita e kthimit të shikimeve nga Brazili për frymëzim është e dukshme në futbollin japonez. Numri më i madh i lojtarëve të huaj në Japoni vjen nga Brazili, një tregues i drejtpërdrejtë i ndikimit që kanë futbollistët brazilianë atje. Megjithatë, historia e lidhjes është shënuar jo vetëm nga prania në kampionatet japoneze, por edhe nga përfaqësimi në nivelet më të larta të kombëtares.
Në këtë rrugë, ka patur edhe futbollistë japonezë të natyralizuar me origjinë nga Brazili. Ruy Ramos, Wanger Lopes dhe Alex Santos janë përmendur si emra që mbajnë pikërisht këtë profil. Dy nga këta lojtarë – Wanger Lopes dhe Alex Santos – kanë luajtur për Japoninë në Botërorët e vitit 1998 dhe 2006. Përtej këtyre rasteve, ka edhe figura të tjera që janë bërë të njohura për publikun japonez, duke përfshirë Marcus Tulio Tanaka, i cili vijon të jetë një analist i rregullt në televizion.
Marcus Tulio Tanaka e ktheu karrierën në futboll në një jetë “kauboji” në Brazil
Marcus Tulio Tanaka lindi në Brazil, me një baba japonez të gjeneratës së dytë dhe një nënë braziliano-italiane. Ai u transferua në Japoni si nxënës i shkollës së mesme dhe, deri në vitin 2006, luajti për Japoninë. Sot, 45-vjeçari e ndan kohën mes vizitave të shpeshta në Japoni dhe një jete më të qetë në Brazilin rural. Në krahasim me skenën e madhe dhe benefitet që shpesh vijnë me famën sportive, Tulio ka zgjedhur të tërhiqet drejt një ritmi më modest dhe të qetë, duke e lënë vëmendjen e përhershme pas.
Siç njihet gjerësisht në Japoni, ai jeton në qytetin e tij të lindjes, Palmeira d’Oeste, një vend me rreth 10 mijë banorë. Në një periudhë më të qetë të jetës, fokusi i tij ka kaluar nga stadiumet në një mënyrë jetese larg zhurmës së qyteteve: ai tregon se është pjesë e jetës në fermë dhe se kalon kohë duke peshkuar e duke u kujdesur për kafshë. Tulio thekson se, edhe pse ka kaluar vite të tëra në futboll, tashmë ndihet i vendosur në vendimin e tij të ri. Ai tregon se nuk i mungon futbolli në kuptimin e zakonshëm, duke e lidhur këtë me mënyrën si e ka përjetuar tërësisht karrierën e tij: 23 vjet “të vështira” si futbollist, kohë ku ka qenë plotësisht i përqendruar në atë etapë, përpara se të zgjedhë një jetë tjetër.
Në prag të ndeshjes mes Brazilit dhe Japonisë, e cila zhvillohet të hënën nga ora 19:00 në kuadër të 1/16 të finaleve të Kupës së Botës, historia e Tulio-s rikthehet në vëmendje. Ai thotë se e ka kërkuar gjithmonë një jetë pranë fermës dhe se, që kur ishte i ri, i pëlqente ideja për të qenë në fermë, për të peshkuar dhe për të jetuar me lopë e kuaj. Sipas rrëfimit të tij, ai kishte kuptuar herët se nëse do të arrinte sukses në futboll, atëherë do të mund të përqafonte edhe këtë stil jetese. Për më tepër, ai ka theksuar se jeton në fshat, në një fermë, rreth 600 kilometra larg, duke e bërë realitet “kaubojin” modern që e përshkruan si alternativën e tij të qetë pas karrierës sportive.
Botuar fillimisht në Koha.net
