Në Iran po shfaqet një formë e re nacionalizmi që synon të bashkojë mbështetësit dhe kundërshtarët e regjimit përballë kërcënimeve të jashtme. Sipas skenarit të vënë në punë nga qeveria dhe rrethi i saj i aleatëve, mesazhet politike po shoqërohen me imazhe më gjithëpërfshirëse, ku rolin e kanë edhe gratë pa mbulesë, të paraqitura si pjesë e një figure “uniteti” kombëtar.
Ky qasje synon të krijojë përshtypjen se të gjithë, pavarësisht qëndrimeve të mëparshme, mund të rreshtohen në të njëjtën anë. Megjithatë, realiteti social mbetet i ndarë thellë. Pas protestave, një lufte të gjatë dhe një krize ekonomike, shoqëria iraniane vazhdon të përballet me tensione që nuk janë shuar, por që rrinë nën sipërfaqe.
Në këtë kuadër, kritikët argumentojnë se imazhi i bashkimit po përdoret për të mbuluar tensione të thella dhe për të ruajtur një model shtypjeje që, sipas tyre, vazhdon pa u ndalur. Ata shohin te skenat e promovuara një lloj “rrëfimi” që tenton të tregojë harmoni kombëtare, ndërkohë që marrëdhëniet në terren mbeten problematike.
Një imazh “uniteti” po përdoret për të forcuar nacionalizmin e ri Në Iran
Një element tjetër i fushatës, që pretendohet se synon ta bëjë mesazhin më bindës, lidhet edhe me shfaqjen e lidhjeve të reja mes mbështetësve të qeverisë dhe ish-disidentëve të supozuar. Këto lidhje shfaqen si mënyrë për të demonstruar se regjimi dhe aleatët e tij janë në gjendje t’u bëjnë ballë “armiqve” si brenda Iranit, ashtu edhe jashtë tij.
Në një video të publikuar, një grua e re shihet e veshur me një bluzë rozë dhe xhinse të zbardhura. Ndërsa qëndronte pranë një turme grash të mbuluara me të zeza nga koka deri te këmbët, vëzhguesi mund të kuptojë se skena ishte e ndërtuar për një efekt të caktuar: që ajo të mos dukej aspak si mbështetëse “tipike” e regjimit klerikal iranian. Kjo zgjedhje veshjeje dhe pozicionimi pranë turmës kishte një qëllim të qartë propagandistik, për ta paraqitur bashkimin në mënyrë të kontrolluar.
Gazetaria profesionale, sipas mesazheve shoqëruese në material, përshkruhet si interes publik dhe theksohet se mbështetja e lexuesve ndihmon që të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Por përtej këtij konteksti, historia e gruas në video shërben si shembull i përpjekjes për të ndërtuar një rrëfim pajtimi.
Gruaja, me flokët e lëshuar mbi supe, dha një dëshmi para kamerës. Ajo i tha regjisorit pro-qeveritar, Hossein Shamaghdari, se nuk ishte mbështetëse e Republikës Islamike dhe as e liderit suprem. Sipas të njëjtës bisedë, ajo thotë se pas sulmeve të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit në shkurt, nisi të admironte forcat e ashpra të Iranit, ndërsa ato, sipas rrëfimit të saj, po luftonin kundër dy prej ushtrive më të fuqishme në botë.
Në dëshminë e saj, ajo tha se nëse Gardat Revolucionare dhe Basijët nuk do të kishin luftuar, “ne nuk do të ishim ende këtu”. Më tej, gruaja shprehu lavdërime pikërisht për forcat që, në rrëfimin kritik të artikullit, dikur kanë shtypur gratë pa shami dhe protestuesit. Ajo thotë se po kujton fillimin e luftës dhe po rishikon mendimet e saj për Republikën—duke e mbyllur kështu rrëfimin si një transformim i paraqitur nga propaganda qeveritare.
Botuar fillimisht në Koha.net