Amal Sahel, 23 vjeç, e nis rrëfimin e tij nga një periudhë e thyer në Jemen, ku jeta u kthye në një seri rreziqesh që nuk e linin asnjëherë të mendonte për të ardhmen. Pasi u arrestua, ai u rrah dhe u vu në shënjestër për t’u rekrutuar me forcë. Në atë moment, kuptoi se nuk kishte më vend për të në vendin e tij, dhe vendosi të përpiqej për arratisje drejt Evropës. Udhëtimi që pasoi nuk ishte thjesht një ikje, por një rrugëtim me shumë episode ku, sipas historisë së tij, i shpëtoi për pak vdekjes disa herë.
Kur Amal Sahel ishte 15 vjeç, bota e tij dukej ende e lidhur me një formë “normaliteti” të fëmijërisë, edhe pse në sfond gjithçka po zhvendosej drejt konfliktit. Ai tregon se ai dhe miqtë e tij gjetën një copë të gjatë metali të braktisur në rrugë. Djemtë e panë atë si një mundësi për lojë dhe vendosën që ta shndërronin në një shpatë. Gjatë vitit të fundit, ata kishin mësuar të shihnin në lagjen e tyre mbeturina të pazakonta, të cilat Sahel i quan “copëza interesante metali”.
Këto mbetje, sipas rrëfimit, kishin ardhur nga sulmet e njëpasnjëshme ajrore mbi qytetin ku ai kishte lindur. Sahel thotë se atje dikur kishte qetësi, por me kalimin e kohës vendi nisi të zhytej gradualisht në luftë. Në një realitet ku rreziku ishte i dukshëm kudo, djemtë ende përpiqeshin t’i jepnin kuptim objekteve që gjenin, duke i kthyer në lodra, ndërkohë që mjedisi rreth tyre po bëhej gjithnjë e më i rrezikshëm.
Arratisja e kthyer në mbijetesë
Pas asaj faze të jetës së tij adoleshente, rrethanat u përshpejtuan drejt përballjes me dhunën dhe pasigurinë. Amal Sahel u arrestua në një moment të historisë së tij, ku më pas u rrah dhe u vu në shënjestër për t’u rekrutuar me forcë. Në atë pikë, ai thotë se kuptoi se nuk kishte më vend për të në Jemen. Kështu, ai nisi rrugën e arratisjes, një vendim që e çoi drejt një udhëtimi të gjatë dhe të vështirë, i mbushur me skenarë që mund të mbylleshin në çdo çast me tragjedi.
Rrugëtimi i tij drejt Evropës nuk ishte një trajektore e drejtë, por një seri përpjekjesh për të vazhduar, për t’i shpëtuar kontrollit dhe për të gjetur momentet kur rreziku ulej. Sahel rrëfen se i shpëtoi për pak vdekjes disa herë gjatë udhëtimit. Në secilën prej këtyre etapave, ai përballej me realitete të ashpra, ku një gabim i vogël mund të kishte pasoja të rënda. Megjithatë, ai vazhdoi të lëvizte, jo thjesht për të ndryshuar vendin në hartë, por për të gjetur një shans për jetë të sigurt dhe me dinjitet.
Sot, i vendosur në Mbretërinë e Bashkuar, Amal Sahel e përmbledh rrëfimin e tij si një kalim nga lufta civile në Jemen drejt një kërkimi për stabilitet. Për të, rëndësia e këtij udhëtimi lidhet me një nevojë shumë praktike: të mos jetojë më në rrezik të vazhdueshëm dhe të mos përballet me detyrime që e cenuan jetën që në moshë të re. Në historinë e tij, metali i braktisur i kthyer dikur në “shpatë” për djemtë e lagjes shfaqet si kontrast i fortë me realitetin pasues, ku po njëjtët lloj mbetjesh, të ardhura nga sulmet, përfaqësonin shkatërrim dhe rrezik.
Ndërsa rrëfimi vijon, qëndrimi në Mbretërinë e Bashkuar përshkruhet si momenti ku ai më në fund ka hapësirë për të ndërtuar një të ardhme pa frikën e menjëhershme të dhunës. Në këtë kuptim, historia e Amal Sahel nuk është vetëm për një largim nga Jemenin, por për përballjen me frikën, për vendimet që duhen marrë kur nuk ka alternativa, dhe për qëndrueshmërinë për të mbërritur në një vend ku jeta mund të vazhdojë me më shumë siguri. Rrëfimi, i shpalosur prej tij, e vendos në qendër një temë të qartë: mbijetesa dhe kërkimi i dinjitetit, pasi gjithçka tjetër ishte shembur nga konflikti.
Botuar fillimisht në Koha.net