Hafir Hoxha ka dhënë një vlerësim kritik për zhvillimet politike në Kosovë, duke u fokusuar te zhvendosjet që po ndodhin në raportet mes subjekteve politike. Në analizën e tij, ai vë theksin te dobësimi i dy partive që për vite kanë pasur peshë të madhe në jetën politike dhe institucionale të vendit, konkretisht te Lidhja Demokratike e Kosovës (LDK) dhe Partia Demokratike e Kosovës (PDK).
Sipas vlerësimit që Hoxha e ka ngritur në një postim në Facebook, të dyja këto parti janë futur, sipas tij, në një fazë stagnimi të theksuar organizativ dhe ideologjik. Ai argumenton se LDK dhe PDK vazhdojnë të mbështeten në struktura të vjetra dhe në një trashëgimi politike që nuk është përshtatur me realitetin e ri. Në këtë kuadër, ai sjell si element edhe pritshmëritë e qytetarëve dhe pritjet e brezit më të ri, të cilat, sipas tij, nuk po reflektohen mjaftueshëm në qasjen e këtyre partive.
Hoxha e lidh rënien e besimit të qytetarëve me mungesën e reformave të brendshme dhe me dështimin për të përfshirë figura e kuadro të reja. Në interpretimin e tij, kur një parti nuk ndërmerr ndryshime konkrete brenda strukturave dhe nuk hap rrugë për njerëz të rinj me energji dhe perspektivë të re, atëherë rrezikon të humbasë gradualisht mbështetjen. Kjo lidhet edhe me perceptimin se elitat dhe mënyra e funksionimit të vjetër nuk po përputhen me atë çfarë kërkon sot publiku.
Në analizë përmendet edhe roli i partive kryesore në peizazhin aktual. Hoxha shprehet se ndërkohë që LDK dhe PDK po përballen me rënie, subjekti që, sipas vlerësimit të tij, po forcohet është Vetëvendosje. Ky konkluzion shtrihet në idenë se kur një krah politik ngec në modernizim dhe rinovim, hapësira politike për t’u konsoliduar shkon drejt atyre që po arrijnë të krijojnë më shumë qasje ndaj realitetit të ri dhe ndaj pritjeve të qytetarëve.
LDK e PDK dobësohen, Vetëvendosje forcon pozitat
Postimi i Hoxhës thellon argumentin se stagnimi nuk është vetëm çështje e emrave apo e drejtuesve, por lidhet drejtpërdrejt me mënyrën se si partia organizohet dhe si e mban të gjallë identitetin e saj. Ai vlerëson se trashëgimia politike që kanë këto struktura, nuk ka arritur të përshtatet në mënyrë të mjaftueshme me sfidat e tanishme. Në këtë drejtim, ai nënvizon se rezultatet politike shpesh reflektojnë edhe përpjekjen (ose mungesën e saj) për t’u transformuar.
Një tjetër pjesë e rëndësishme e analizës ka të bëjë me mënyrën se si qytetarët e perceptojnë punën e partive. Hoxha thotë se erozioni i besimit të njerëzve është i lidhur me mungesën e reformave të brendshme. Kur qytetarët nuk shohin ndryshime reale—si në ide, si në organizim dhe si në figurat që propozohet të udhëheqin—atëherë bindja se partia është e aftë të përballet me të ardhmen dobësohet. Në këtë logjikë, ai e sheh rënien e LDK dhe PDK si pasojë të një procesi të gjatë, ku vëmendja ndaj reformave dhe kuadrove të reja ka qenë e pamjaftueshme.
Në fund, Hoxha e përmbyll qëndrimin e tij duke e konsideruar zhvillimin aktual si rezultat i një kombinimi faktorësh: stagnim organizativ dhe ideologjik, varësi nga struktura të vjetra, mosadaptim ndaj realitetit të ri dhe mospërfshirje e kuadrove që mund të sillnin energji të re brenda partive. Për rrjedhojë, sipas tij, kjo ka ndikuar direkt në besimin e qytetarëve. Analiza e tij e vendos theksin te ndryshimi i peshave politike në Kosovë dhe te lëvizja e mbështetjes drejt atyre subjekteve që, sipas vlerësimit të tij, po arrijnë të konsolidohen më mirë në kontekstin e sotëm, ndërsa LDK dhe PDK po thellojnë rënien.
Botuar fillimisht në Albeu