Rrëfimi i Albana nis pas një periudhe të gjatë kujdesi familjar, që në fillim dukej krejt normale. Ajo tregon se pas vdekjes së nënës, besonte se babai i saj 74-vjeçar po e përballonte vetminë mirë. Në pamje të parë, Selimi ishte aktiv, punonte në kopsht, mbante disa pula dhe kujdesej për hardhitë që i kishte mbjellë bashkë me gruan e ndjerë. Megjithatë, me kalimin e muajve, shenjat e para nisën të dalin, fillimisht të vogla e më pas gjithnjë e më shqetësuese.
Albana, e cila sot është 46 vjeçe dhe prej njëzet vjetësh jeton në Winterthur, thotë se në Zvicër u transferua me bashkëshortin e saj kur vajza e madhe ishte ende foshnjë. Sot familja ka dy vajza, të dyja të lindura dhe të rritura në Zvicër. Në shtëpi flasin shqip me njëra-tjetrën, por mes vajzave dhe të afërmve, gjuha gjermanisht kalon shpejt, një detaj që e bënte më të rëndësishme komunikimin e vazhdueshëm me prindërit.
Prindërit e saj kishin jetuar në një fshat afër Gjakovës. Nënës iu desh të ndahej nga jeta para tri vjetësh, ndërsa babai, Selimi, mbeti vetëm në shtëpinë ku kishin kaluar më shumë se pesëdhjetë vjet bashkë. Albana kujton se babai i thoshte çdo herë, edhe kur ajo vinte për vizitë: “Edhe dy javët kur vij te ju i numëroj derisa të kthehem”. Përveç kësaj, ai shprehte një lloj ankthi për ditët e gjata mes katër mureve.
Ndërkohë, ritmi i përditshëm i babait tregonte se ai ende po përpiqej të mbante kontrollin. Çdo mbrëmje Albana e telefononte rreth orës tetë. Bisedat ishin zakonisht të shkurtra: flisnin për motin, ilaçet, faturat dhe vajzat. Babai nuk kishte qenë kurrë njeri i shumë fjalëve, dhe kur ajo e telefononte pasdite ai shpesh nuk përgjigjej; në mbrëmje i thoshte se kishte qenë në qytet. Edhe sipas një kushëriri që jetonte përballë, babai nisej herët me autobus dhe kthehej pasdite, gjithmonë me autobusin e fundit. Megjithatë, nën sipërfaqe po shfaqeshin vështirësi të reja.
Albana tregon se një herë babai kishte pirë ilaçin e tensionit dy herë, pasi barnatorja ia kishte ndërruar kutinë dhe ai nuk e kishte kuptuar. Një rast tjetër ishte paqartësia nëse e kishte paguar apo jo faturën e rrymës. Për më tepër, kur Albana i dërgonte mesazhe të gjata, ai përgjigjej rrallë; dhe kur përgjigjej, dërgonte vetëm një shenjë. Pastaj vjen edhe shqetësimi financiar: punonjësja e bankës në Gjakovë e kontaktoi Albana-n, pasi babai kishte kërkuar të tërhiqte një shumë më të madhe nga llogaria ku ajo i dërgonte para çdo muaj. Meqë Albana kishte autorizim për disa çështje bankare, punonjësja donte të sigurohej që gjithçka ishte në rregull, edhe pse bëhej fjalë për një shifër të madhe për nevojat e tyre.
“Nuk thashë se nuk janë të tuat. Po të pyes nëse të ka kërkuar dikush para”, i tha punonjësja. Në të njëjtën kohë, babai reagoi me qetësi por edhe me paqartësi, duke i bërë Albana-s një pyetje që e çoi atë ta shihte më seriozisht situatën: “Babë, a je mirë? Kohët e fundit po i ngatërron gjërat.” Dhe përgjigjja e tij ishte: “Albana, pse mendon se, vetëm pse jam plakur, nuk di më çfarë bëj?” Albana thotë se atë natë nuk fjeti, duke kërkuar në internet informacione për shenjat e para të demencës: ngatërrimi i ilaçeve, harresa e faturave, vështirësitë me paratë dhe nervozizmi kur të tjerët i pyesin. Çdo rresht që lexonte, i dukej se i përkiste babait të saj, pikërisht në momentin kur ndryshimet po bëheshin më të dukshme.
Fletorja me fjali të përsëritura e ngriti menjëherë dyshimin e Albana-s
Dy javë më vonë, Albana mori pushim dhe udhëtoi në Kosovë pa e paralajmëruar. Ajo mbërriti të mërkurën në mbrëmje dhe, kur babai e pa në oborr, u gëzua, por menjëherë e pyeti pse nuk i kishte treguar më parë. Të nesërmen, ai u zgjua para orës gjashtë, veshi këmishën e bardhë që zakonisht e mbante për raste të veçanta dhe pastroi këpucët. Albana nuk këmbënguli që ai t’i tregonte planet; ajo donte vetëm ta vëzhgonte si sillej kur nuk ishte aty. Ndërkohë, filloi të pastrojë shtëpinë, duke u përpjekur të kuptonte pa e prishur qetësinë: në të vërtetë, po kërkonte një shenjë që do t’i tregonte më qartë se çfarë po ndodhte.
Në sirtarin e komodinës, poshtë dokumenteve të shtëpisë, ajo gjeti një fletore me kapak të kaltër. Hapja e saj i solli menjëherë shqetësim: në faqen e parë, me shkronja të mëdha e të shtrembëra, si të një fëmije, ishte shkruar një fjali. E njëjta fjali vazhdonte poshtë saj, rresht pas rreshti, faqe pas faqeje. Albana e thotë qartë se e numëroi: fjalia ishte shkruar pesëdhjetë herë. Në faqet e tjera, fletorja mbante emrat e ditëve të javës, emrin e babait, emrin e fshatit dhe numrat nga një deri në njëqind. Për Albana, kjo nuk ishte një detaj i rastësishëm, por një tregues i fortë se diçka kishte ndryshuar thellë në mënyrën si babai po mbante shënime dhe po kuptonte ditët dhe informacionet bazë.
Botuar fillimisht në Bota Sot