Legjenda e Manchester United, Sir Alex Ferguson, ka folur hapur për vdekshmërinë dhe brishtësinë e jetës, duke pranuar se herë pas here i shkojnë mendime për vdekjen. Në një rrëfim të tij, Ferguson ka theksuar edhe një shqetësim personal: ai nuk e përjashton mundësinë që të mos e ketë fatin t’i shohë plotësisht planet që klubi ka për të ardhmen, përkatësisht stadiumin e ri.
Ferguson e lidhi këtë shqetësim me idenë e trashëgimisë dhe me atë që ai e konsideron si moment historik për klubin. Kur bëhet fjalë për Manchester United, ai është përfshirë për dekada në historinë e skuadrës, duke e ndërtuar identitetin e saj fitues dhe duke lënë një gjurmë të veçantë te lojtarët, stafi dhe tifozët. Pikërisht për këtë arsye, stadiumi i ri nuk është thjesht një objekt i ri, por një etapë që simbolizon epokën e radhës.
Gjatë rrëfimit të tij, Sir Alex Ferguson ka pranuar se mendon herë pas here për vdekjen. Ai e ka shpjeguar këtë jo si një frikë të përhershme, por si realitet njerëzor që shfaqet herë pas here, sidomos kur një person ka kaluar një jetë të gjatë në nivelet më të larta të sportit. Këto mendime, sipas tij, lidhen edhe me kohën që i mbetet, si dhe me mundësinë që ngjarje të rëndësishme për klubin të mos përkojnë me momentin kur ai do të jetë ende i aftë t’i ndjekë nga afër.
Ai ka shprehur shqetësimin se mund të mos jetojë aq gjatë sa të shohë stadiumin e ri të Manchester United. Kjo nuk u paraqit si një deklaratë që ndryshon planet e klubit, por si një reflektim personal mbi kufijtë e jetës dhe mbi pritjet që ai lidhen me të ardhmen e ekipit. Stadiumi i ri, në këtë kuptim, del si një “pikë referimi” për Fergusonin: diçka që tifozët e presin dhe që ai dëshiron ta shohë të realizuar, por që koha mund të mos e lejojë.
Ferguson: frika se s’do ta shoh stadiumin e ri të Manchester United
Rrëfimi i Fergusonit prek edhe një dimension tjetër: rëndësinë e jetës që ke jetuar dhe mënyrën si e mendon atë kur vjen koha për të reflektuar. Legjenda skoceze ka folur për jetën, trashëgiminë dhe brishtësinë e shëndetit, duke treguar se edhe një figurë e lidhur me fitoret dhe triumfet nuk është e imunizuar ndaj realitetit njerëzor. Për të, ky realitet shfaqet në formën e pyetjeve të thjeshta: sa kohë të mbetet dhe cilat momente do të arrijë t’i shijojë deri në fund.
Ndërsa stadiumi i ri vazhdon të mbetet një temë e madhe për tifozët, Ferguson i shton një ton më njerëzor gjithë kësaj historie. Ai e bën të qartë se, përtej entuziazmit për projektet e klubit, ekziston edhe një anë personale e pritjes: dëshira për ta parë të plotësuar atë që dikur ishte vetëm një ide. Duke pranuar se mund të mos e shohë, Sir Alex Ferguson e zhvendos fokusin nga ana thjesht sportive te dimensioni i kohës, që vendos nëse një njeri arrin apo jo të jetë i pranishëm në momente të caktuara.
Ferguson ka qenë një emër i madh në futbollin modern, por mesazhi që ai përcjell është i thjeshtë: jeta përfundon dhe secili duhet ta marrë parasysh këtë. Në rastin e tij, shqetësimi se mund të mos e shohë stadiumin e ri lidhet pikërisht me këtë ide. Në një periudhë ku Manchester United po shikon përpara, figura e Fergusonit rikujton se për të ardhmen nuk ka vetëm plane ndërtimi, por edhe kohë njerëzore që nuk është e pafund.
Në fund, rrëfimi i Sir Alex Fergusonit vjen si një reflektim i sinqertë mbi vdekshmërinë dhe mbi trashëgiminë që lë pas. Ai ka pranuar mendime për vdekjen dhe një shqetësim konkret: mund të mos jetojë aq sa për të parë stadiumin e ri të Manchester United. Për tifozët e klubit, kjo deklaratë përforcon lidhjen emocionale mes së shkuarës dhe asaj që pritet të vijë, ndërsa Ferguson e mbyll rrëfimin me një ndjeshmëri që e karakterizoi gjithmonë mënyrën si e mendonte futbollin dhe jetën.
Botuar fillimisht në Albeu