Emigrantët që kanë kaluar gardhet këtë javë për të hyrë me vrull në enklavën spanjolle të Ceutës, në Afrikën e Veriut, po ktheheshin të shtunën në shtëpitë e tyre në Marok. Për shumë prej tyre, ajo që gjetën në anën spanjolle—uri, lodhje dhe një klimë armiqësie nga banorët vendas—ua ka shuar shpresat për një jetë të re në Evropë. Ndërsa disa u larguan pas disa ditësh në rrethana të vështira, të tjerë përshkruan se nuk kishin asnjë rrugë për të vazhduar më tej drejt territorit kontinental të Spanjës.
Sipas rrëfimeve të përcjella për Reuters, disa prej atyre që u kthyen thanë se ishin nxitur fillimisht nga video të bëra virale në rrjetet sociale dhe nga mesazhe të miqve. Mesazhet, sipas tyre, sugjeronin se kufiri—i ruajtur me masa të rrepta sigurie—mund të kalohej. Rrjedhimisht, shumë prej emigrantëve u nisën me besimin se pas hyrjes në Ceuta do të mund të gjenin një mënyrë për të vazhduar drejt pjesës tjetër të Spanjës dhe më pas në Evropë.
Një nga personat që foli për Reuters ishte Brahim, një punonjës furre buke nga Fezi. Ai tregoi se e la punën dhe kaloi kufirin pasi kishte parë videot e mijëra njerëzve që po bënin të njëjtën gjë. Brahimi tha se mendonte se do të ndërtonte një të ardhme më të mirë në Evropë, por se u befasua nga ajo që gjeti në Ceutë. Ai rrëfeu se mbijetoi për tri ditë vetëm me ujë dhe nuk i përballonte dot çmimet e larta të ushqimit në anën spanjolle.
“Si është e mundur që një sanduiç me ton të shitet për 100 dirhemë (rreth 10.75 dollarë)?”, tha Brahimi, duke shtuar se Ceuta i ishte dukur si një burg. Sipas tij, kushtet në vend jo vetëm që e vështirësuan mbijetesën, por edhe e bënë të qartë se pritshmëritë e krijuara nga video dhe mesazhet e miqve nuk po përputheshin me realitetin. Për të, pengesat në terren dhe pamundësia për të gjetur zgjidhje praktike u shndërruan në një përvojë dëshpëruese, që e shtyu të kthehej.
Nga ana tjetër, në Fnideq, qytetin maroken që shtrihet përballë Ceutës, gazetarët e Reuters kanë vëzhguar një kontrast të fortë me ditët kur mijëra persona u mblodhën pranë kufirit. Të rinjtë largoheshin nga zona përgjatë autostradës ose prisnin taksi për t’u larguar nga Fnideq, ndërkohë që dyqanet kishin qenë të mbyllura prej disa ditësh. Në pamje, rrugët dukeshin pothuajse të zbrazëta, në ndryshim nga ajo që ishte parë të enjten në zonën kufitare.
Uria dhe armiqësia shtyjnë kthimin nga Ceuta në Marok
Mes atyre që u kthyen, u përsërit vazhdimisht se supermarketet dhe dyqanet ishin të mbyllura, duke i detyruar ata të kërkonin ushqim dhe ujë. Në disa raste, rrobat e lagura i thanin nëpër rrugë, ndërsa orët kalonin pa mundësi të qarta për të siguruar furnizime. Për shumë prej tyre, kjo situatë e kombinuar me lodhjen dhe frikën nga përballja me mjedisin e ri e bëri edhe më të vështirë planin për të qëndruar. Ndërkohë, mungesa e kanalizimeve për të lëvizur drejt territorit kontinental të Spanjës e ktheu pritjen në një qorrsokak.
Ndër rrëfimet e përcjella nga ata që po ktheheshin, u përmend se nuk u gjet asnjë mënyrë për të vazhduar më tej pas mbërritjes në Ceuta. Kjo, sipas tyre, i zhgënjeu pasi ishin nisur me idenë se kufiri mund të kalohej dhe se më pas rruga drejt Evropës do të bëhej e mundur. Mbyllja e dyqaneve, vështirësitë me ushqimin dhe ujin, si dhe armiqësia që ata thanë se hasën nga banorët vendas, përfunduan duke e ulur shpresën për një jetë të re.
Botuar fillimisht në Koha.net