Pas përfundimit të zgjedhjeve, është e vështirë të mos ngrihen pyetje për mënyrën se si u menaxhuan proceset politike dhe çfarë sollën ato në praktikë. Në një vështrim kritik, thuhet se në rastin e Vjosa Osmanit nuk kishte konsensus as brenda partisë së saj dhe as me partnerët apo forcat me të cilat kishte pasur përplasje politike para fushatës. Dalja në terren, sipas idesë së ngritur, nuk u shoqërua me një program që do të shënonte një risi të prekshme, por u përkthye më herët në një qasje personale se sa në platformë të qartë.
Autorja thekson se, në vend të propozimeve të reja që do të ndryshonin kursin e vendimeve që janë “duke e gëlltitur” prej vitesh, fushata u fokusua në një narrativë që e zhvendosi debatin nga prioritetet parimore te përplasjet personale. Për pasojë, ajo që u pa në rezultat “doli ky që është tash”, duke nënkuptuar se, edhe pse ka mbetur hapësirë për ndryshime “për të mirë”, gjasat janë të kufizuara.
Në vijim, shkrimi i kthehet një çështjeje tjetër: shpenzimeve të lidhura me zgjedhjet dhe kostos që, sipas saj, i ka shkuar Kosovës. Përmenden “proceset e kota zgjedhore”, konkretisht dy herë parlamentare, si dhe shpenzime që cilësohen si “pagesa të majme dhe absolutisht të paarsyetueshme” për deputetë. Në argument theksohet se një mandat i tillë nuk solli, sipas pretendimit, punë konkrete, por vetëm konstituim, ndërkohë që më pas vetë struktura u shpërnda.
Gjithsesi, shkrimi shton se në mandatin pasardhës u shtua edhe një formë tjetër kostoje: gjetja e asistentëve, të cilët, theksohet, duhej gjithashtu të paguheshin. Edhe kjo paraqitet si një shpenzim që zgjati deri në përfundim të mandatit të deputetit, duke lënë të kuptohet se efektet reale nuk arritën të justifikonin shumat e shpenzuara.
Vendimet financiare për rrogat sjellin diferenca edhe në Parlament
Ndërsa vazhdon shqetësimi për paratë e shpenzuara në procese të përsëritura, në tekst kalohet edhe te një shembull nga jashtë rajonit. Përmendet një vendim “epokal” i Parlamentit hungarez: me votë unanime, rrogat e deputetëve hungarezë u zvogëluan për 40%. Për më tepër, kryeministri u pa të ketë vendosur ta ulë rrogën e tij përgjysmë, në raport me atë që e merrte kryeministri Viktor Orbán. Në të njëjtën logjikë, shkrimi përfshin edhe vendimet për shkurtimin e shpenzimeve për karburante, shpenzime udhëtimi dhe “të ngjashme”.
Sipas shpjegimit që jepet në tekst, qëllimi i këtij kursimi është reduktimi i dallimit të madh mes të hyrave të shërbyesve publikë dhe pagës mesatare, e cila sillet “diku rreth 1800 euro”. Në këtë mënyrë, shembulli hungarez paraqitet si një qasje ku vendimet lidhen me uljen e privilegjeve financiare dhe me synimin që paga mesatare të mos mbetet aq larg nivelit të rrogave të zyrtarëve.
Kolumnea e Flaka Surroit përmbyllet me një përfundim që e lidh drejtpërdrejt interesin publik me mënyrën si duhet të informohen qytetarët dhe si duhet të mirëmbhet pavarësia e gazetarisë. Aty theksohet se gazetaria profesionale është “interes publik” dhe kërkohet mbështetje nga lexuesit që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Në fund, nxitet edhe një kontribut nga publiku për ta ruajtur këtë pavarësi.
Botuar fillimisht në Koha.net