Ka diçka që ndodh shpesh pa e kuptuar: ditët kalojnë, javët rrotullohen pas nesh, muajt shndërrohen në vite, ndërsa ne vazhdojmë të përsërisim se “nuk kemi kohë”. Realiteti është se axhenda jonë zgjerohet nga detyrimet e vogla e të mëdha, nga ritmi i punës dhe i përditshmërisë, por momentet që na mbajnë afër njerëzve dhe jetës që duam priren të shtyhen pa fund.
Kur nuk gjejmë kohë, nuk do të thotë domosdoshmërisht se orët kanë mbaruar. Shumë herë problemi lidhet me mënyrën si e organizojmë ditën dhe me faktin që vëmendjen tonë e rrëmbejnë vazhdimisht çështje që duken urgjente, por që nuk japin domosdoshmërisht qetësi, lidhje dhe kuptim. Kjo krijon një boshllëk të heshtur: jemi aktivë, por distanca me familjen, prindërit, miqtë dhe me veten rritet.
Në këtë kontekst, vjen edhe një ide kyçe: të gjejmë kohë nuk është vetëm çështje kalendari, por edhe zgjedhje prioriteteve. Psikologe klinike Miradije Statovci, e cila ushtron në Poliklinikën Galaxy, thekson se njerëzit shpesh nuk e vërejnë menjëherë procesin gradual të zhvendosjes së asaj që është e rëndësishme. “Ditët ikin” bëhet një fjali e zakonshme, por pas saj fshihet ankthi i heshtur se po humbasim gjërat që kanë rëndësi: kohën e qetë, bisedat e sinqerta, vizitat, dëgjimin dhe praninë e vëmendshme.
Një nga gabimet më të shpeshta është të mendojmë se momentet me të afërmit mund të realizohen “kur të kemi kohë”. Por ndërkohë që presim, ndodhin shumë gjëra: ne lodhemi, stresohemi, orët kalojnë dhe mund të dalë në pah një ndjenjë e përditshme se jeta është duke kaluar pa u ndalur. Për të shmangur këtë, nevojitet një qasje më konkrete: të krijohen hapësira të vogla, të planifikuara, që të mos bëhen gjithmonë lënien e gjërave në të ardhmen.
Koha për të jetuar nis nga prioritetet që vendosim sot
Prania me familjen është një prej elementeve që shpesh shtyhet. Kur oraret bëhen më të ngarkuara, një pjesë e rutinës zhvendoset drejt përgjegjësive, ndërsa bisedat, vizitat dhe kontaktet e rregullta kthehen në “kur të vijë koha”. Por marrëdhëniet nuk ushqehen vetëm me dëshirë; ato kanë nevojë për kohë reale, për një hapësirë ku të ndihesh i dëgjuar dhe i afërt. Edhe një veprim i thjeshtë, si të ulesh me familjen, të kontrollosh si janë prindërit apo të dëgjosh një mik, mund të bëjë diferencë.
Po ashtu, një pjesë e madhe e njerëzve e kanë të vështirë të ndalojnë edhe kur janë fizikisht pranë. Të jesh “me” dikë nuk do të thotë thjesht të ndash të njëjtin ambient, por të kesh vëmendjen aty. Nëse çdo takim shoqërohet me shpërqendrime, lodhje dhe pritshmëri që gjithçka të jetë e shpejtë, atëherë lidhja dobësohet. Prandaj, gjetja e kohës për të jetuar nuk është vetëm planifikim; është edhe mënyra si e përdorim atë vëmendje.
Në fund, mesazhi që del qartë është i thjeshtë: ditët kalojnë patjetër, por ne nuk kemi pse të jetojmë me ndjenjën se po humbasim. Kur e kuptojmë se “nuk kemi kohë” po bëhet një justifikim i përhershëm, bëhet më e lehtë të bëjmë hapa të vegjël e të qëndrueshëm. Një takim i planifikuar me familjen, një bisedë e sinqertë me një mik, një vizitë te prindërit apo një çast i qetë për të dëgjuar veten—të gjitha këto janë mënyra praktike për t’i kthyer ditët në jetë, jo vetëm në orare.
Botuar fillimisht në Albeu