Jam 34 vjeçe, e martuar prej nëntë vitesh dhe nënë e dy fëmijëve. Për një kohë të gjatë kam besuar se martesa ime ishte e qetë, edhe pse me kalimin e viteve rutina na ka larguar gradualisht nga njëri-tjetri. Nuk ka pasur konflikte të mëdha, por as ato bisedat e gjata, as surprizat e vogla, as afërsia që kishim dikur.
Para disa muajsh ndryshoi diçka në jetën time. Në punë u shfaq një koleg i ri. Në fillim gjithçka dukej si bashkëpunim i zakonshëm profesional: komunikonim, zgjidhnim çështje pune dhe asgjë më shumë. Por me kalimin e kohës bisedat u bënë më të shpeshta dhe më të hapura. Ai më dëgjonte me vëmendje, më bënte të qeshja dhe më kujtonte, pa e kuptuar ndoshta, si ndihesha dikur në marrëdhënien time, kur ishim më afër emocionalisht.
Sa i përket asaj që ka ndodhur realisht, nuk ka kaluar asnjë kufi fizik. Gjithçka ka mbetur te disa shikime të gjata, dhe te një përqafim i vetëm lamtumire pas një aktiviteti pune. Megjithatë, edhe kjo ka qenë e mjaftueshme për të ndezur një ndjenjë brenda meje. Tani e pres çdo mëngjes me padurim ardhjen në punë dhe shpesh gjej veten duke menduar për të gjatë ditës. Për mua është një dilemë e vështirë, sepse di që kjo gjendje më vendos në faj.
Nga njëra anë, dua ta mbroj familjen time. Nuk dua t’i lëndoj njerëzit që dua dhe kam frikë se çdo hap i gabuar mund të sjellë pasoja që nuk i shlyen dot. Nga ana tjetër, më mungojnë emocionet që kisha prej kohësh dhe të cilat nuk po i gjej më në të njëjtën mënyrë në jetën bashkëshortore. Në disa momente pyes veten nëse jam dashuruar vërtet me kolegun, apo thjesht po më merr malli të ndjehem e vlerësuar, e dëgjuar dhe e afërt, siç nuk ndodh më çdo ditë.
Hapi i parë: kuptoni çfarë po ju mungon realisht
Ajo që po përjeton është më e zakonshme nga sa mendohet. Shpesh njerëzit nuk “bien” domosdoshmërisht në dashuri për personin e ri si objektiv i vetëm. Mënyra se si dikush tjetër ju bën të ndiheni mund të jetë arsyeja kryesore: kur në një marrëdhënie afatgjatë mungojnë vëmendja, komunikimi dhe afërsia emocionale, është e natyrshme që dikush tjetër t’i zgjojë këto ndjesi. Pikërisht këtu lind edhe dilema juaj: nëse ndjenja vjen nga kolegu, apo nga boshllëku që është krijuar prej kohësh brenda martesës.
Një sinjal i rëndësishëm është fakti që ju nuk keni kaluar kufijtë fizikë. Kjo tregon se, pavarësisht tërheqjes emocionale, ju ende i jepni rëndësi martesës suaj. Për këtë arsye, ky është një moment për reflektim: të kuptoni në mënyrë të qartë se çfarë po kërkoni. Pyetja kryesore që duhet t’i bëni vetes nuk është vetëm “çfarë ndiej për kolegun?”, por edhe “çfarë mungon tek unë dhe tek marrëdhënia ime tani?”. Sepse ndonjëherë përgjigjja nuk gjendet te personi i tretë, por te ajo që nuk po merret nga jeta emocionale në çift.
Një hap praktik do të ishte të nisni duke investuar në komunikimin me bashkëshortin. Flisni për nevojat tuaja emocionale, për rutinën që po e zbeh afërsinë dhe për mënyrat që mund të sjellin sërish vëmendje dhe afërsi. Nëse e keni të vështirë ta diskutoni këtë pa u tensionuar, një këshillim në çift mund të ndihmojë. Paralele të tjera duhen mbajtur edhe me kolegun: vendosni kufij të qartë në raport me të, në mënyrë që distanca emocionale t’ju japë kohë të kuptoni nëse kjo është diçka e përkohshme apo sinjal se martesa ka nevojë për ndryshim të vërtetë.
Po ashtu, është e rëndësishme të mos merrni vendime të mëdha të udhëhequra vetëm nga emocionet e momentit. Jepini vetes kohë, vëzhgoni ndjenjat dhe përpiquni të identifikoni burimin e tyre. Kur i bëni gjërat me qetësi dhe me qëllim për të ruajtur atë që keni ndërtuar, rreziku i gabimeve bie. Dhe në këtë mënyrë, ju i jepni vetes mundësinë të kuptoni realisht nëse keni nevojë për të rregulluar marrëdhënien me bashkëshortin, apo nëse ajo që ndjeni është vetëm reflektim i mungesave që kanë grumbulluar kohë.
Botuar fillimisht në Bota Sot