Koncerti i “Cosimo and the Hot Coals” në kuadër të Festivalit Ndërkombëtar të Operës “Rame Lahaj” ka shndërruar mbrëmjen në një udhëtim elegant përmes jazzit dhe swingut të viteve ’20, në kohën e artë të New Orleansit. Për publikun, kjo nuk ka qenë vetëm një performancë muzikore, por një zhvendosje e plotë në një atmosferë të krijuar me kujdes, ku zëri dhe ritmet e ansamblit kanë ndërtuar një lidhje të fortë me epokën.
Skena ka qenë e organizuar në qendër dhe e rrethuar nga të tria anët me publik, ndërsa instrumentet e mbrëmjes kanë shërbyer si “rekuizita” vizuale po aq sa edhe si pjesë e muzikës. Pianon, bateritë, kontrabasin, klarinetën, kitarën dhe banjon i ka shoqëruar një ndriçim që i ka dhënë skenës pamjen e një skenografi të gjallë, duke i ftuar mjeshtërit të luanin në sinkron me ritmin e projektuar për këtë mbrëmje.
Edhe pse fillimisht ngjarja ishte menduar në hapësira të hapura, kushtet atmosferike kanë bërë që “Ensemble Evening” të zhvendosej nga zona përpara Bibliotekës Kombëtare të Kosovës në Sallën e Kuqe të Pallatit të Rinisë dhe Sportit. Megjithatë, ajo që ka ndodhur më pas—performanca e “Cosimo and the Hot Coals”—ka krijuar përshtypjen se publiku u kthye një shekull prapa në kohë, duke e ndjekur ansamblin në një rrëfim muzikor të lidhur me New Orleansin.
Jazz i viteve ’20 në Prishtinë, me një episod arbëresh që i jep ngjyra shtesë
Koncerti ka qenë pjesë e edicionit të gjashtë të Festivalit Ndërkombëtar të Operës “Rame Lahaj” dhe është mbajtur të mërkurën mbrëma. Në përbërje të ansamblit kanë qenë Giovanni Amodeo, klarinetist dhe kërcimtar; Martin di Pietro, pianist dhe zë përcjellës; Stefano Della Grotta, në kitarë, banjo dhe zë përcjellës; Marko Boles, kontrabasist dhe inxhinier i zërit; si dhe Michele Capasso, baterist. Instrumentistët i kanë nisur të parët pjesët muzikore, ndërsa në sfond, në ekranin gjigand, po shfaqej një episod bardhë e zi i Charlie Chaplinit.
Në këtë moment, publiku u vu menjëherë në befasi për një detaj të veçantë. Edhe pse në skenë mungonte trumbeta, kishte një arsye për këtë. Rrjedha e mbrëmjes u ndërtua me një vonesë rreth 15 minuta, ndërsa tensioni i krijuar u shoqërua me surprizën: tingulli i trumbetës erdhi nga mbrapa, duke e bërë hyrjen e saj një element të veçantë të skenografisë dhe të programit artistik. Kështu, publiku e pa se si ansambli dinte ta menaxhonte ritmin edhe në mënyrën e vendosjes së instrumenteve në skenë.
Ky ishte sinjali i debutimit të Cosimo Pignataro-s, trumbetist, vokalist, udhëheqës dhe themelues i grupit. Gjatë gjithë mbrëmjes, Pignataro është vënë në qendër të vëmendjes jo vetëm për mënyrën si i ka luajtur pjesët me trumbetë, por edhe për performancën e tij të plotë: këndim, vallëzim, udhëheqje të ansamblit, si dhe energjinë që ka sjellë në skenë. Ndërkohë që ai e ka mbajtur publikun të angazhuar, ka pasur edhe një kthesë tjetër të lidhur me identitetin e tij, një zbulim që ka tërhequr interes te publiku shqiptar.
Para publikut, Cosimo Pignataro ka shpjeguar se ka prejardhje arbëreshe. Ai ka thënë: “Dua të flas shumë më shumë në shqip sepse unë jam arbëresh”. Kjo përbën një element shtesë të mbrëmjes, duke i dhënë koncertit një dimension më të afërt dhe më personal, pa e prishur aspak linjën kryesore të rrëfimit muzikor që e solli “Cosimo and the Hot Coals” nga ritmet e swingut të viteve ’20 deri te një episod që flet për rrënjët arbëreshe.
Botuar fillimisht në Koha.net