Vullnet Bugaqku, nga Instituti Demokratik i Kosovës, ka folur për funksionimin e Këshillit Prokurorial të Kosovës (KPK) dhe mënyrën se si është trajtuar, në periudha të mëparshme, pjesëmarrja e përfaqësuesve që vijnë nga shoqëria civile. Në një analizë të tij, ai ka vënë në pah se kryeprokurori i shtetit e kryen rolin e vet kryesisht në një drejtim menaxherial, ndërsa sipas tij nuk ka rol operativ në ndjekjen e rasteve për ngritjen e aktakuzave apo në zhvillimin e hetimeve.
Bugaqku ka theksuar se, gjatë përbërjes së kaluar të KPK-së, ka ekzistuar ajo që ai e quan “kulturë ndëshkimi”. Sipas tij, kjo kulturë nuk është shfaqur thjesht si një qëndrim i momentit, por si mënyrë pune që lidhej me trajtimin e anëtarëve që vinin nga shoqëria civile. Ai ka përshkruar një praktikë që, sipas tij, nuk i mbante ata anëtarë në të njëjtat kushte si të tjerët në aspektin e përfitimeve dhe lehtësive të punës.
“A e dini se çfarë qasje, e çfarë sjellje kanë pasur ndaj anëtarëve joprokuror që kanë ardhur nga ana e shoqërisë civile aty. Me muaj të tërë nuk u kanë dhënë as paga e as zyre”, ka thënë Bugaqku, duke e lidhur këtë me pretendimin e tij se kultura e ndëshkimit ka qenë e pranishme në strukturën dhe punën e përbërjes së kaluar të KPK-së. Ai ka sugjeruar se kjo qasje ka ndikuar në mënyrën se si anëtarët e komunitetit të shoqërisë civile janë futur në punë dhe si janë mbështetur institucionalisht gjatë ushtrimit të mandatit.
Ndërkohë, Bugaqku ka kundërshtuar idenë se praktikat e tilla vazhdojnë edhe sot. Ai ka thënë se përbërja aktuale e KPK-së është “krejtësisht pluraliste”, duke nënkuptuar se mënyra e funksionimit dhe fryma e punës ka ndryshuar. Në këtë kuptim, ai ka theksuar se përbërja e re nuk ndjek ato zakone që, sipas tij, i ka karakterizuar periudha e mëparshme.
Fryma e punës në KPK sot është më pluraliste dhe pa “zakonet” e së vjetrës
Ai ka vazhduar duke argumentuar se sot ekziston një qasje më e hapur ndaj diskutimit dhe qëndrimeve të ndryshme. Sipas Bugaqkut, në KPK aktualisht ka hapësirë që të gjithë të pajtohen ose të mos pajtohen me njëri-tjetrin, pa u vendosur nën logjikë ndëshkimi. Kjo, sipas tij, është një shenjë e ndryshimit institucional dhe e një mënyre tjetër të menaxhimit të marrëdhënieve brenda këshillit.
Në të njëjtën kohë, Bugaqku ka folur edhe për dimensionin e rolit të kryeprokurorit të shtetit. Ai ka argumentuar se funksioni i tij është kryekëput menaxherial, duke e ndarë qartë këtë nga aktivitetet operacionale në hetime apo në procedurat që lidhen me ngritjen e aktakuzave. Sipas tij, kryeprokurori nuk ka funksion në ndjekjen e rasteve për të kaluar nga faza e hetimeve drejt aktakuzave, ashtu siç mund të ndodhë në një interpretim më të gjerë të rolit prokurorial.
Qëndrimet e Bugaqkut janë paraqitur në një hapësirë të letrës së lexuesit të datës 13 korrik 2026, ku janë përmbledhur mendimet e tij lidhur me mënyrën se si ka funksionuar KPK në periudha të ndryshme dhe si janë trajtuar anëtarët nga shoqëria civile. Ai ka përmendur se në përbërjen e kaluar ka pasur probleme në dhënien e pagave dhe zyrave për anëtarët joprokurorë dhe se përbërja aktuale, sipas tij, ka sjellë një frymë më pluraliste, pa praktikat që lidhen me “kulturën e ndëshkimit”.
Botuar fillimisht në Koha.net