Ky Botëror ka thyer shumë rekorde që në fazën eliminatore. Por, kur flitet për rekordin më të keq, ai lidhet pa dyshim me shitjen e biletave të bëmë në një mënyrë që i ka dhënë udhë një logjike “të amerikanizuar”. Për pasojë, shumë tifozë tradicionalë e patën të vështirë të gjendeshin në stadiume gjatë këtij Kampionati Botëror.
Vetë skena që vërehet në qytete të ndryshme e bën këtë dallim edhe më të qartë. Unë kisha ardhur në Philadephia, qytetin që e quajmë “Vlora e Amerikanëve”. Jo për ta lidhur udhëtimin me 250-vjetorin e pavarësisë së Amerikës, që është shpallur pikërisht në këtë qytet, por për të parë një ndeshje të Kroacisë në këtë Botëror të futbollit.
Një ditë para ndeshjes Kroaci–Gana, rrugët e Philadephias ishin plot me tifozë. Fanellat kroate dominonin në pamje, por ajo që binte në sy ishte se për çudi, shumë prej tyre nuk flisnin kroatisht. Në një moment, dukej sikur ishin nga diaspora e vjetër kroate dhe se brezat e rinj nuk e flasin më gjuhën e paraardhësve. Megjithatë, kjo nuk qëndronte.
Edhe pse mbanin ngjyrat dhe fanellat e Kroacisë, në terren u vërejtën se bashkë me ta kishte edhe shumë amerikanë, japonezë, kolumbianë, kinezë, meksikanë e të tjerë. Pra, nuk bëhej fjalë thjesht për tifozë të ardhur nga komunitete që ruajnë trashëgiminë e tyre në mënyrë të pandërprerë. Përkundrazi, dukej se një pjesë e konsiderueshme e njerëzve ishin orientuar te Kroacia si destinacion futbolli, pasi e kishin planifikuar pjesëmarrjen.
Rekordi i biletave ndryshon edhe profilin e tifozëve
Shpjegimi, sipas asaj që shihej në praktikë, ishte i thjeshtë: disa tifozë kishin siguruar bileta për atë datë dhe atë ndeshje në Philadelphia përpara se të dihej se cila skuadër do të luante. Kur më pas u mor vesh se do të luante Kroacia, ata vendosën që ta kthenin këtë rast në një përvojë të paharrueshme. Në vend që ta shihnin thjesht si një ndeshje “të rastësishme”, zgjodhën ta përjetojnë kampionatin duke e mbështetur Kroacinë.
Ka pasur edhe tifozë të tjerë që, përveç faktit se e ndiqnin me sy ngjarjen, e pëlqenin edhe vetë Kroacinë si ekip. Arsyet lidheshin me sukseset e saj në gara ndërkombëtare: në tre Botërore, ajo kishte arritur të fitonte medalje, një herë të argjendtë dhe dy herë të bronztë. Për ta, kjo ishte një arsye shtesë për të zgjedhur të jenë në stadium pikërisht për një ndeshje të Kroacisë.
Megjithatë, pavarësisht atmosferës së mirë në stadium, nuk pati atë tifozëri të zjarrtë që shpesh shoqëron Kroacinë kur ndeshet. Një arsye kyçe ishte mungesa e tifozëve tradicionalë të vërtetë, për të cilët futbolli nuk është thjesht zbavitje, por shndërrohet në një lloj beteje që e ndjek me pasion përtej 90 minutave. Në atë ndeshje, ndërkohë që tifozët ishin të pranishëm dhe kishin ngarkesë në tribunë, mungonte ai ritëm i zakonshëm i tifozërisë që e kthen skuadrën në pikë qendrore të një komuniteti.
Kështu, diferenca midis asaj që “tifozëria” do të thotë zakonisht dhe asaj që u pa në këtë Botëror u bë më e dukshme. Rekordet në fazën eliminatore mund të flasin për performancën, por rekordi i biletave, i “amerikanizuar”, ndikoi në mënyrën si mbusheshin stadiumet dhe në profilin e atyre që uleshin në tribuna. Dhe kur ky profil ndryshon, ndryshon edhe energjia që pritet të vijë nga një tifozëri tradicionale.
Botuar fillimisht në Koha.net
