Pianisti nga Mali i Zi, Boris Kraleviq, është rikthyer në Prishtinë me një koncert recital ku ka zbërthyer veprat e muzikës klasike përmes një qasjeje krejt unike dhe moderne. Ai u shfaq Në Amfiteatrin e Bibliotekës Universitare, në kuadër të festivalit ndërkombëtar të muzikës klasike “Chopin Piano Fest”. Në leximin e tij, trashëgimia klasike muzikore nuk paraqitet si diçka e mbyllur në kohë, por merr një formë të re, me ritëm, tension dhe ton emocional që e mbajnë publikun të përqendruar.
Kraleviq ka treguar se dikur ka interpretuar si student në këtë ambient më shumë se 40 vjet më parë. Ai ende e mban mend “Sallën e Kuqe” nga atë periudhë, ndërsa rruga e tij më pas e ka çuar nëpër botë dhe në skena kulmore. Këtë herë, pas një historie të gjatë interpretimi, rikthimi i tij në Prishtinë erdhi me një recital ku kontrastet estetike dhe historike përçohen në mënyrë të organizuar, por njëkohësisht me energji të veçantë.
Recital i ndërtuar mbi Schoenberg dhe Schubert, me një qasje personale
Koncerti i pianistit malazias ka ardhur si një rrëfim i plotë muzikor, i krijuar përmes veprave të Arnold Schoenbergut dhe Franz Schubertit. Në Amfiteatrin e Bibliotekës Universitare, performanca është dalluar për qasjen personale ndaj repertorit klasik, duke e kthyer programin në një përvojë që lë hapësirë për nuanca dhe përqendrim tek detajet tingëllore. Organizimi i recitalit dhe mënyra se si u kalua nga një kompozitor te tjetri e forcoi ndjenjën se publiku ishte duke ndjekur një udhëtim të menduar, jo thjesht një seri pjesësh.
Programi nisi me ciklin “Sechs kleine Klavierstücke (Six Little Piano Pieces), Op. 19” nga viti 1911 i kompozitorit austriak Arnold Schoenberg. Këto janë gjashtë miniatura pianistike, të njohura ndër krijimet më përfaqësuese të periudhës së tij. Ato e hapën koncertin me një atmosferë që, sipas mënyrës së interpretimit, solli ndjesi që ngjasonin me muzikën bashkëkohore, por me nota të qarta që nuk përzihen pa dallim; secila pjesë ruante identitetin e vet. Ritmi i lëvizjes mes miniaturave dukej i matur, si të ishin të qëmtuara për të krijuar një sferë të veçantë dëgjimi, ku intensiteti emocional mbante tensionin gjatë gjithë hyrjes në recital.
Pas këtij cikli, Kraleviq kaloi tek universi i Franz Schubertit me “Katër Impromptu, D 899 (Op. 90)”. Kalimi nga Schoenbergu te Schuberti solli një ndryshim në ngjyrë muzikore dhe në mënyrën se si u ndërtua rrjedha e melodisë dhe e zhvillimit brenda pjesëve. Publiku u përfshi në vijimin e recitalit duke ndjekur formatin e katër impromptuve, ku interpretimi krijoi një ekuilibër mes lirizmit dhe thellësisë së brendshme. Në këtë segment, dozat e qasjes moderne që u shfaqën që në nisje u panë edhe në mënyrën se si u artikulua fraza muzikore dhe si u sollën tranzicionet midis pjesëve.
Koncerti recital i Boris Kraleviq u vlerësua për mënyrën se si ai e trajton repertorin klasik: jo thjesht si material i trashëguar, por si një univers që mund të “zbërthehet” përmes nuancave të interpretimit. Në kuadër të “Chopin Piano Fest”, performanca shërbeu si një dëshmi e lidhjes mes traditës dhe aktualitetit, duke e vendosur trashëgiminë muzikore në qendër, por me një qasje që i jep jetë të re. Për publikun, recital i tille u shndërrua në një përvojë të plotë, ku programi u bashkua në një linjë të qartë nga fillimi deri në fund, me veprat kryesore të Schoenbergut dhe Schubertit që e ruajtën intensitetin dhe tërheqjen gjatë gjithë kohëzgjatjes së koncertit.
Botuar fillimisht në Koha.net