“Besojini procesit” nuk u trajtua si slogan, por si udhëzim pune nga Mikel Arteta dhe klubi i Arsenalit. Këtë periudhë, kujtohet diskutimi i hershëm i Gary Neville-t, i cili argumentonte se arritja më e madhe e spanjollit në “Topçinjtë” nuk ishte fitorja e FA Cup në vitin 2020. Për Neville-n, thelbësore ishte fakti që Arteta vazhdoi të qëndronte trajner edhe kur, për pesë sezone radhazi, Arsenali nuk kishte ngritur asnjë trofe të madh. Ish-mbrojtësi i Manchester United e tha këtë në Sky Sports, duke theksuar se “menduam se kishin mbaruar kohët kur mund të kishim këtë lloj durimi ndaj një trajneri”.
Në këtë histori, meritën e ka edhe vetë klubi. Edhe pse skuadra shpesh humbiste në momentet vendimtare, drejtuesit vendosën të mos e prishnin mbështetjen ndaj trajnerit. Sidomos në afatet kalimtare, investimet dhe vendimet u orientuan drejt projektit afatgjatë që Arteta po ndërtonte. Me kalimin e kohës, ato qëllime filluan të shndërroheshin në rezultate konkrete, çka u konfirmua edhe pas humbjes së Manchester Cityt ndaj Bournemouthit të martën. Pikërisht në atë çast, u duk se “besimi te procesi” kishte qenë i drejtë.
Arteta kishte paralajmëruar se do ta bënte “siç duhet” dhe se i duhej vetëm “pak kohë”. Sigurisht, ajo kohë u zgjat më shumë nga sa e kishte menduar vetë spanjolli, por ai arriti të provonte fjalën e tij. Ndërprerja e pritjes 22-vjeçare për titullin nuk u mbyll thjesht me një trofe, por u ndërtua mbi këmbënguljen dhe pragmatizmin e ekipit.
“Besojini procesit” u kthye në trofe: Arteta e mbajti Arsenalit kursin
Kjo qasje u shfaq edhe në mënyrën si trajneri e konceptoi periudhën fillestare të punës, duke e nisur nga baza dhe jo nga afatshkurtra premtime.
Një pjesë e rëndësishme e arsyetimit lidhet me gjendjen e Arsenalit para se Arteta të merrte drejtimin. Siç është theksuar shpesh, skuadra ishte në një situatë të keqe. Frustrimi i grumbulluar gjatë dekadës së dytë të 22 viteve të Arsène Wengerit kishte lënë gjurmë të qarta, ndërsa më pas, në fund të periudhës së dështuar me Unai Emeryt, klubi dukej se po lëvizte pa qartësi. Mund të diskutohet se çfarë do të kishte ndodhur nëse Emeryt do t’i jepej e njëjta mbështetje si Artetës, por rruga që mori ai nuk solli stabilitetin e nevojshëm për të ndryshuar rrjedhën.
Emery u largua më 29 nëntor 2019, pasi i humbi tifozët shumë përpara shkarkimit. Edhe emërimi i Freddie Ljungberg si trajner i përkohshëm nuk e ndryshoi atmosferën në “Emirates”, duke e bërë atë të ndihej e zymtë edhe përtej ndryshimit në stol. Arteta e mban mend qartë atë ndjenjë. Ai e ka përshkruar se gjatë vizitës së tij të fundit në stadium, ndërsa ishte pjesë e stafit të Manchester Cityt, vetëm pesë ditë para emërimit të tij si trajner i Arsenalit. “Ajo pamje, ajo ndjenjë e stadiumit, turma… me 50% të stadiumit bosh… më hyri në shpirt”, kujtonte ai. Sipas tij, “me këtë, nuk ka projekt” dhe “nuk do të funksionojë”.
Pastaj, situata u përkeqësua edhe më shumë. Arteta ka shpjeguar se erdhi Covid-i dhe në vend të 50% të stadiumit bosh kishte zero. Kjo e bëri punën më të vështirë, sepse ndryshuan edhe kushtet që shoqërojnë një projekt sportiv. “Pas kësaj, na u desh të rindërtonim gjithçka”, theksonte ai, duke përmbledhur nevojën për të riorganizuar jo vetëm skuadrën, por edhe mënyrën se si gjithçka duhej të funksiononte në realitetin e ri.
Një tjetër diskutim ka qenë vazhdimisht nëse Arteta ishte njeriu i duhur për ta kthyer Arsenalin nga pretendues në kampion. Në këtë kontekst, Thierry Henry, në Sky, pranoi se edhe ai vetë e kishte vënë në dyshim qasjen “Trust the process”. Pyetja e tij ishte e thjeshtë: “Ku po shkojmë?”. Edhe në këtë sezon, frika u shfaq sërish se Arsenali mund të përfundonte i dyti për herë të katërt radhazi, veçanërisht pas humbjes në shtëpi ndaj Bournemouthit më 11 prill, kur lojtarët dukej se u ndikuan nga nervozizmi i tifozëve. Megjithatë, në momentet kyçe tifozët u rreshtuan pas Artetës dhe ekipit, kur u duhej më së shumti.
Atmosfera në “Emirates” gjatë ndeshjes së ligës ndaj Fulhamit dhe më pas në gjysmëfinalen e Ligës së Kampionëve kundër Atletico Madridit u pa si një provë e qartë e transformimit që kishte ndodhur që nga humbja 3-0 ndaj Cityt në dhjetor 2019. Arteta e lidhte këtë ndryshim me faktin se kur vështirësitë nisin herët, transformimi pastaj bëhet edhe më i dukshëm për publikun. “Kur është më e vështirë në fillim, atëherë e bën edhe më të bukur ta shohësh atë transformim dhe atë gëzim te njerëzit. Është diçka që është e bukur për t’u parë”, tha ai para ndeshjes me Burnleyt.
Debati për stilin e lojës ka mbetur i fortë. Edhe pse Arteta u pa si “nxënës” i Pep Guardiolës, në fillim Arsenali ngjante me “Manchester City i lehtësuar”, sidomos pas afrimeve të ish-lojtarëve të Cityt si Gabriel Jesus dhe Oleksandr Zinchenko në verën e 2022. Por gjatë tre sezoneve të fundit strategjia ka ndryshuar dukshëm, e theksuar edhe këtë edicion. Arteta ka përqafuar një mentalitet “fitore me çdo kusht”, duke sjellë krahasime më shumë me Jose Mourinhon sesa me Guardiolën. Arsenali është bërë efektiv në “vrasjen e kohës” nga goditjet standarde, po aq sa edhe në shënimin e tyre. David Raya shpesh qëndron në tokë për t’i dhënë Artetës mundësi të udhëzojë nga vijat anësore. Për më tepër, këtë sezon u krijua përshtypja se skuadra ka shfrytëzuar protokollin e tronditjeve për të bërë një zëvendësim mbrojtës në një ndeshje ndaj Wolves në janar, duke i dhënë trajnerit etiketën e një cinizmi të ri në qasjen ndaj rezultatit.
Botuar fillimisht në Telegrafi
