Në Teheran, ndërsa nata bie mbi kryeqytetin iranian dhe majat me dëborë të maleve Alborz zhduken në errësirë, mijëra qytetarë dalin rregullisht në rrugë për tubime të organizuara nga shteti. Ngjarje të tilla mbahen me qëllim mobilizimin e mbështetësve, në një atmosferë ku mesazhet kundër Shteteve të Bashkuara shfaqen vazhdimisht si pjesë e përditshme e propagandës.
Një prej pikave ku zhvillohen tubimet është zona pranë Sheshit Tajrish, një lagje e njohur si pjesë e pasur e Teheranit. Aty, thirrjet e pashmangshme “Vdekje Amerikës” përshkojnë sheshet dhe rrugët, ndërsa turmat valëviten mes një deti me flamuj iranianë. Në të njëjtën kohë, nëpër hapësira publike shfaqen edhe shitës ambulantë që shesin pije dhe suvenire për pjesëmarrësit, duke përfshirë çaj dhe sende të vogla patriotike si kapele bejsbolli me motive të flamurit dhe stema.
Atmosfera e tubimeve përshkruhet si entuziaste dhe e organizuar. Pjesëmarrësit shpesh shprehen përmes parullave dhe qëndrimeve të qarta politike, duke e lidhur gatishmërinë personale me narrativën e përballjes me kërcënimet nga Shtetet e Bashkuara. Pikërisht në këtë kontekst, pyetja që qëndron në qendër të ditës është se çfarë po përgatitet dhe si po përgatitet populli për atë që konsiderohet si rrezik i mundshëm për përshkallëzim.
Një vajzë e re, e identifikuar me emrin Tiana, shfaqet mes turmës me syze në ngjyrat e flamurit iranian. Ajo thotë se është “shumë e gatshme të sakrifikoj jetën time për vendin tim dhe për popullin tim”, duke e vendosur vullnetin e saj në shërbim të vendit. Në të njëjtën linjë, ajo shton se i gjithë populli dhe forcat ushtarake, përfshirë komandantët, janë të gatshëm të bëjnë të njëjtin sakrificë dhe të luftojnë me gjithë zemër e shpirt.
Trumpi ripërtërin kërcënimet, Irani mobilizohet në rrugë
Qëndrimet e shfaqura nga pjesëmarrësit vijnë në një kohë kur presidenti amerikan Donald Trump ka ripërtërirë kërcënimet për rifillimin e aksioneve ushtarake. Mesazhet e tij, të cilat kanë qarkulluar përmes rrjeteve sociale, lidhen drejtpërdrejt me frikën e përshkallëzimit dhe me reagimin që autoritetet iraniane po kërkojnë të mobilizojnë në publik. Në tubime, refrenat kundër SHBA-së shfaqen si përgjigje e menjëhershme ndaj kësaj retorike, duke e kthyer protestën në një formë përforcimi të unitetit përballë presionit të jashtëm.
Raportimet e pranishme në vend nënvizojnë se tubimet nuk janë të izoluara: ato zhvillohen rregullisht dhe kanë një model të ngjashëm. Përveç parullave dhe flamujve, pjesëmarrësit gjejnë edhe elemente “të përditshme” brenda ngjarjes, si shitja e çajit dhe e suvenireve. Kjo e bën mobilizimin të duket i ngjashëm me një ngjarje publike të organizuar mirë, ku mesazhi politik mbetet qendror, por rrethanat sociale dhe shërbimet për turmën e shoqërojnë atë pa u shpërndarë.
Në përgjithësi, skena Në Teheran përshkruan një realitet ku propaganda dhe mobilizimi publik ndërthuren me frikën nga një fazë e re përballjeje. Ndërsa retorika nga Uashingtoni përforcon dyshimet për veprime ushtarake, reagimi në terren në Iran merr formë me tubime të shpeshta dhe me slogane që shoqërojnë rrugët e qytetit. Të rinj dhe qytetarë të ndryshëm shprehen publikisht për gatishmërinë e tyre, duke e lidhur këtë qëndrim me një mesazh për rezistencë dhe sakrificë, në një kohë kur rreziku i një konflikti shihet si i mundshëm.
Botuar fillimisht në Koha.net
