Carlo Ancelotti ka shpjeguar publikisht arsyet pse, në shumë raste, nuk i gjen në vakt festimet kur ekipi i tij shënon. Për trajnerin italian, mënyra si reagon ndaj golave lidhet drejtpërdrejt me përvojën e gjatë në futboll dhe me mënyrën se si ai e ka mësuar veten të mos e konsiderojë asnjë ndeshje të mbyllur para fishkëllimës së fundit.
Gjatë një deklarimi, Ancelotti ka përdorur edhe një ton humoristik për të shpjeguar logjikën e tij. Ai ka thënë se nuk është se nuk i pëlqen të festojë, por se në moshën e tij 67-vjeçare rrezikon të lëndohet nëse do të vraponte për të festuar golin. Kështu, në vend të reagimeve impulsive, ai zgjedh një qasje më të përmbajtur në fushë.
“Nuk mund të vrapoj sepse do të më çahej gjuri. Jam 67 vjeç”, ka thënë Ancelotti, duke e bërë të qartë se kjo është pjesërisht edhe çështje fizike. Por, përtej kësaj, ai ka shtuar se ka një arsye tjetër po aq të rëndësishme: në shumë ndeshje ka parë skenarë ku rezultati ndryshon në minutat e fundit, duke e kthyer gëzimin e parakohshëm në zhgënjim.
Ancelotti: Përpara fishkëllimës së fundit, gjithçka mbetet e hapur
Trajneri ka shpjeguar se shpesh preferon të mos festojë menjëherë, pasi ka përjetuar shumë herë situata kur takimet “dukej se ishin mbyllur”, por më pas kanë përfunduar keq. Ai lidhi këtë këndvështrim me një shembull konkret të një rasti që i ka mbetur në mendje gjatë ndeshjeve ku ka pasur një avantazh, por pa mundur ta ruajë atë deri në fund.
“Kur shënoi Martinelli, kishin mbetur edhe disa minuta. Nuk mund të festoja sepse kam përjetuar shumë ndeshje që i kam menduar të mbyllura dhe kanë përfunduar keq”, ka thënë Ancelotti. Me këtë, ai e bëri të qartë se edhe kur vjen goli i radhës dhe duket se gjithçka shkon në drejtimin e duhur, ai e konsideron ende të mundur një përmbysje, ndaj zgjedh të presë.
Sipas Ancelottit, pas ndeshjeve të tilla, kur rezultati mund të duket i sigurt por në fund merr kthesë, ndjenja kryesore që mbetet është lehtësimi. Nuk është domosdoshmërisht një gëzim i madh i menjëhershëm, sepse reagimi i skuadrës dhe i stafit lidhet me faktin se rreziku për surprizë ka ekzistuar deri në fund të kohës së lojës.
Ai ka vijuar më tej me një tjetër sqarim, këtë herë me ironi, duke komentuar edhe idenë se gjatë ndeshjeve ai u drejtohet lutjeve. Ancelotti ka thënë se është katolik, por se mendon se Zoti ka probleme të tjera më të rëndësishme. Kjo deklaratë tregon se ai nuk e trajton futbollin si një proces të bazuar tek “ritualet” personale, por si një sport ku vendos momenti, kontrolli i lojës dhe durimi deri në fund.
Në tërësi, mesazhi që përcjell Ancelotti është i qartë: mënyra për ta menaxhuar emocionin brenda një ndeshjeje lidhet si me realitetin e moshës dhe fizikut, ashtu edhe me eksperiencën e grumbulluar ndër vite. Duke mos e festuar menjëherë golin, ai e shmang reagimin e parakohshëm dhe u jep më shumë hapësirë skenarëve ku rezultati mund të ndryshojë. Në këtë mënyrë, trajneri i kthehet parimit që e ka përsëritur shpesh në karrierë: të presësh fundin e takimit, përpara se të krijosh siguri.
Botuar fillimisht në Bota Sot