Në Shkup po zhvillohet marshi protestues me sloganin “Jo në emrin tim”, i organizuar në përkrahje të ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Protesta mbledh qytetarë dhe mbështetës të kauzës, ndërsa i gjithë aksioni përqendrohet te pretendimet për padrejtësi dhe zhgënjim pas zhvillimeve gjyqësore që lidhen me çështje të ndërlidhura me Gjykatën e Specializuar.
Kryetari i Këshillit Organizativ të marshit, Rafiz Aliti, ka mbajtur fjalën e tij në kuadër të aktivitetit. Në të, ai e ka cilësuar Gjykatën e Specializuar si “gjykatë të krimit”, duke theksuar se pritshmëria për drejtësi është zëvendësuar, sipas tij, me trajtim që ka sjellë zhgënjim. Mesazhi i marshit, siç u përcoll përmes fjalimeve, lidhet me idenë se proceset gjyqësore nuk kanë përmbushur atë çfarë qytetarët dhe familjarët shpresonin të merrnin.
Aliti u shpreh se njerëzit që kishin pritur që drejtësia të vendosej kanë hasur në atë që e konsiderojnë padrejtësi. Në këtë kontekst, ai bëri një vlerësim të ashpër për rrjedhën e çështjeve në Gjykatën e Specializuar, duke argumentuar se vendimet dhe mënyra e trajtimit nuk përkojnë me atë që pritej nga një institucion që synon të sjellë drejtësi. Protesta “Jo në emrin tim” në këtë mënyrë është ndërtuar si një protestë me orientim të qartë, ku të pranishmit kërkojnë që zërat e tyre të dëgjohen.
Organizimi i marshit Në Shkup tregon se kauza ka shtrirje të gjerë dhe se mbështetësit po kërkojnë të ruajnë fokusin publik te tema që lidhet me ish-krerët e UÇK-së. Në tubim, retorika e përdorur nga organizatorët ka qenë e drejtpërdrejtë dhe kritike, duke nënvizuar pretendimin se drejtësia, e kërkuar me shpresë, është shndërruar në diçka që për ta përfaqëson turp. Aliti e përmbledh këtë qëndrim duke e quajtur Gjykatën e Specializuar si “gjykatë turpi”.
Marshi “Jo në emrin tim”: Gjykata e Specializuar, nga drejtësia te turpi
Gjatë fjalës së tij, Rafiz Aliti e ka formuluar qartë argumentin kryesor të protestës: nga pritja për drejtësi, sipas tij, palët kanë marrë zhgënjim. Kjo është arsyeja pse organizatorët kanë vendosur të zhvillojnë një marsh protestues pikërisht në Shkup, duke kërkuar vëmendje dhe duke synuar që mesazhi të arrijë jo vetëm te publiku i brendshëm, por edhe te institucionet që lidhen me proceset përkatëse. Protesta shfaqet kështu si një formë reagimi politik e publik, e orientuar te e ardhmja dhe te mënyra si mendojnë organizatorët se po shkohet me drejtësinë.
Në këtë aktivitet, “Jo në emrin tim” funksionon si slogan që shpreh refuzim ndaj mënyrës se si emri i luftës dhe i përpjekjeve të lidhura me UÇK-në, sipas pretendimeve të protestuesve, po përdoret dhe po interpretohet në rrjedhën e proceseve. Nga ana tjetër, përkrahja për ish-krerët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës mbetet në qendër të të gjithë marshit. Me këtë qasje, organizatorët po përpiqen të ruajnë solidaritetin publik dhe të përcjellin mesazhin se padrejtësia duhet të kundërshtohet.
Marshi në Shkup është shoqëruar me thirrje dhe qëndrime që e vendosin Gjykatën e Specializuar në fokus të kritikës. Aliti e ka quajtur atë gjykatë të krimit, duke nënvizuar kontrastin mes asaj që është pritur dhe asaj që, sipas tij, ka ndodhur në realitet. Për protestuesit, ky është një moment reflektimi dhe reagimi kolektiv, ku komuniteti shpreh pakënaqësi dhe kërkon që çështjet të mos trajtohen në mënyrë që ata e shohin si të padrejtë.
Me fjalën e tij, Rafiz Aliti i ka dhënë marshit një udhë të qartë narrativ: kërkesa për drejtësi nuk është plotësuar dhe, si pasojë, Gjykata e Specializuar për ta është kthyer në një “gjykatë turpi”. Protesta vazhdon me synimin që mesazhi të mbetet publik dhe i qartë, ndërsa përkrahja për ish-krerët e UÇK-së shndërrohet në temën kryesore të tubimit.
Botuar fillimisht në Albeu