Pyetja në titull nuk është vetëm provokim, por një mënyrë për të përmbledhur shqetësimet që, sipas tekstit origjinal, po shoqërojnë qeverisjen aktuale në Kosovë. Në këtë qasje, qeveria e Albin Kurtit përshkruhet si “më e keqja” në raporte të shumta, duke u lidhur me pasoja politike e shoqërore që prekin jetën e përditshme dhe funksionimin e shtetit.
Artikulli argumenton se vlerësimet negative lidhen me një sërë problemesh që, sipas rrëfimit, janë shfaqur përgjatë viteve. Përmenden “palmat e Karaibeve” pa “cicat e lopëve të Kosovës”, qumështin e Devollit pa “pluhurin e thatë të Serbisë”, si dhe “shtëpitë publike” pa “kurva hiperseksuale”. Në të njëjtin mendim përfshihet edhe ideja se Serbisë i mungojnë elementë të lidhur me Veriun e Kosovës, ndërsa serbët e Kosovës, sipas këtij shkrimi, “pa Radoiçiqin dhe Veselinoviqin, terroristët serbë pa jetë”. Në të njëjtën linjë, opozita paraqitet si e lënë “pa shpresë për fitore”, ndërkohë që, siç thuhet, “së shpejti” rrezikohet të ndodhë e njëjta edhe për Shqipërinë, me figurën e Edi Ramës.
Në vijim, teksti thekson edhe një aspekt tjetër: migrimin dhe raportimin e azilit. Sipas shkrimit, “çdo vit” qeveria ia shton Vuçiqit dhe Putinit “nga një azilkërkues më shumë”. Krahas kësaj, përmendet një tjetër ankesë, e formuluar në mënyrë satirike: detyrimi i opozitës që të “mbajë zi pa ndërprerë”, sikur t’i ishte “vdekur babai”. Në këtë mënyrë, artikulli i lidh zhgënjimet politike me një narrativë të përhershme dështimi, ku as “kontrabandistët” nuk dinë më “nga t’ia mbajnë”, ndërsa “hajdutët e tenderëve” fillojnë të pyesin se “ku mund të regjistrohen në një kurs për punë të ndershme”.
Një pjesë e rëndësishme e shkrimit përqendrohet te korrupsioni dhe degradimi i praktikave kriminale. Sipas tekstit origjinal, ryshfeti është “dobësuar aq shumë”, sa “nuk e njeh më as nëna e vet”. Po ashtu thuhet se korrupsioni ka krijuar “profil në LinkedIn” dhe ankohet për “njëzet vjet përvojë pune”, por theksohet se askush nuk dëshiron ta punësojë. Këto elemente vendosen në një kuadër më të gjerë të shqetësimit moral: artikulli flet për “indiferencën” si një nga sëmundjet më të rrezikshme të kohës sonë, një epidemi “e heshtur” e “padukshme në statistika”, por e dukshme “në çdo rrugë” dhe “në çdo institucion”.
Kriza institucionale kërkon lidership, dialog politik dhe përgjegjësi shtetërore
Teksti vijon duke e lidhur krizën politike me nevojën për përgjigje institucionale. Thuhet se “kriza institucionale kërkon lidership, dialog politik dhe përgjegjësi shtetërore mbi interesat partiake”. Në këtë mënyrë, artikulli shtron idenë se Kosova po përballet me “një krizë të thellë politike dhe institucionale”, e cila po sfidon “funksionimin normal të shtetit” dhe po dëmton atë që quhet funksionaliteti i institucioneve. Për këtë arsye, pyetja fillestare në titull lidhet me perceptimin se çfarë po ndodh brenda qeverisjes dhe se si kjo po reflekton në stabilitetin politik.
Në fund, artikulli e vendos theksin edhe te ajo që paraqitet si debat publik i brendshëm. Përmendet një “hipotezë” për “dorëheqjen (ose mosdorëheqjen) e mundshme” të kryetarit të LDK-së, profesorit. Po ashtu, brenda një pasazhi tjetër, teksti referon edhe një zhvillim jashtë Kosovës: Presidenti amerikan Donald Trump “sapo mbërriti në Ankara” për të marrë pjesë në “samitin e radhës të NATO-s” dhe deklaron se po shqyrton mundësinë që Turqisë t’i dërgojë “aeroplanët më të sofistikuar mbi tokë, F35”. Këto elemente të fundit e zgjerojnë shkrimin përtej kontekstit lokal, duke ruajtur megjithatë tonin e përgjithshëm të kritikës dhe shqetësimit për realitetin politik.
Botuar fillimisht në Bota Sot
