Protestat, si forma të shprehjes qytetare, janë veprime thellësisht demokratike të njerëzve që kërkojnë ndryshim. Megjithatë, jo çdo individ ka të drejtë të shfaqet në protesta kur qëndrimet dhe veprimet e tij, sipas kësaj qasjeje, kanë qenë kundër demokracisë. Në këtë kontekst, vëmendja nuk drejtohet te studentët, por te politikanët që në të kaluarën, siç thuhet, kanë penguar, shtypur dhe pamundësuar protestat demokratike.
Argumenti qendror është se ekziston dallim mes qytetarëve dhe atyre që, sipas pretendimit, kanë qenë kundërshtarë të hapur të demokracisë. Për këtë arsye, pjesëmarrja e disa politikanëve në protesta paraqitet si një përpjekje për t’i dhënë vetes peshë publike dhe legjitimitet, edhe pse, kur kanë qenë në pushtet, nuk i kanë respektuar format e protestës qytetare. Sipas rrëfimit, këta individë tani flasin sërish për “rëndësinë” e të drejtës për të protestuar, edhe pse më herët janë përballur me protesta duke përdorur mekanizma ndëshkuese dhe veprime kundër protestuesve.
Teksti e krahason këtë qasje me sjelljen e dikujt që vazhdon të prishë rendin dhe qetësinë publike, pavarësisht se flet për respektimin e tyre. Në këtë mënyrë, vendoset në qendër pyetja: kush janë ata që sot dalin në protestë dhe pse dalin? Thirrja është që fjala të drejtohet te politikanët ish-pushtetarë dhe jo te studentët, sepse sipas argumentit të dhënë, politikanë të caktuar kanë qenë nxitës ose organizues të trajtimit të ashpër të protestave.
Një element i theksuar në arsyetim është mënyra si u trajtuan protestat demokratike në vitet kur këta politikanë ishin në pushtet. Pretendohet se ata i shtypnin protestat pamëshirshëm, përmes dhunës dhe përmes vendimeve të gjykatave me “denime drakonike” ndaj pjesëmarrësve. Në këtë rrëfim përmendet edhe protesta e vitit 2016 si diçka “e freskët”, duke e vendosur si shembull të një kohë kur, sipas tekstit, studentët dhe të rinjtë protestues ishin objekt i ndëshkimeve.
Protesta studentore, e drejta që duhet ruajtur pa politikanizim
Në thelb të shkrimit është ideja që studentët kanë bindje “të pastërt patriotike e kombëtare” dhe për këtë arsye duhet të kenë hapësirë për të protestuar. Këtu theksohet se, ndryshe nga disa politikanë, studentët paraqiten si të meçur dhe intelegjentë, që po shkollohen dhe që protestojnë me dinjitet e përgjegjësi. Për këtë arsye, sipas argumentit, pjesëmarrja e politikanëve që nuk i kanë këto tipare morale e njerëzore rrezikon të ulë jo vetëm qëllimin, por edhe karakterin demokratik të protestës.
Shkrimi vijon me një propozim logjik: nëse politikanët që më herët kanë dalë kundër padrejtësive dhe veprimeve të tyre të pashembullta, atëherë do të ishte në rregull që të protestonin në të njëjtën mënyrë si të tjerët. Por, sipas pretendimit, kjo nuk po ndodh. Përkundrazi, argumenti thotë se këta politikanë dalin me “qëllime tjera të dyshimta” dhe se, në vend që të mbështesin kauzën, ata synojnë të krijojnë mjegull rreth përgjegjësisë së tyre për keqeverisje të gjatë. Teksti e ngarkon këtë me një kohë të përafërt “më shumë se dy dekadëshe”, duke nënvizuar se kjo periudhë lidhet me përkeqësimin e gjendjes së vendit.
Në vazhdim, teksti bën lidhje me pasojat e përgjithshme për Kosovën dhe e pyet retorikisht se si mund të mos jetë Kosova më e varfër, kur, sipas kësaj logjike, prej pasluftës vendi nuk ka arritur të shmangë degradimin ekonomik e shoqëror. Edhe pse shkrimi përfshin edhe referime historike, si data dhe emra të përmendur në rreshta të mëvonshëm, mesazhi i tij mbetet i njëjtë: protesta studentore duhet të ruajë autenticitetin e saj, ndërsa politikanët që më parë kanë ushtruar presion ndaj protestave nuk duhet të vendosen krah për krah me studentët.
Botuar fillimisht në Bota Sot
