Shumë pjesëtarë të delegacionit të qeverisë amerikane që udhëtuan për në Pekin—mes tyre biznesmenë dhe personel sigurie—lanë pas në shtëpi një nga mjetet më të përdorura të jetës së përditshme: telefonat e tyre celularë. Vendimi nuk lidhej me lehtësimin e udhëtimit, por me mënyrën e komunikimit gjatë qëndrimit në Kinë dhe me shqetësimet për mbikëqyrje, hakim apo grumbullim të të dhënave.
Në vend të telefonave personalë dhe pajisjeve që mbanin aplikacione të zakonshme, zyrtarët amerikanë u futën në Kinë me pajisje “të pastra”. Këto pajisje niseshin pa aplikacione, pa të dhëna paraprake dhe me instalime minimale, ndërsa laptopë të përdorur gjatë udhëtimit ishin të përkohshëm. Po ashtu, autoritetet kishin vendosur sisteme komunikimi që kontrolloheshin rreptësisht, me qëllim të qartë për të ulur rrezikun e mbikëqyrjes dhe për të reduktuar mundësinë që të merreshin ose të mblidheshin informacione të ndjeshme.
Megjithatë, masat e tilla sigurie nuk e bëjnë çdo ditë më të thjeshtë. Sipas përshkrimit në raport, trajtimi i pajisjeve si “të pastra” dhe përdorimi i kanaleve të kontrolluara mund t’i kthejë edhe detyrat rutinë në çështje që kërkojnë më shumë kohë dhe kujdes, sidomos kur informacioni duhet të dërgohet shpejt. Mesazhet që në situata të zakonshme do të përdoreshin menjëherë përmes aplikacioneve të koduara ose pajisjeve të sinkronizuara, në këtë rast ndjekin rrugë të ndryshme.
Për të shmangur çdo mundësi komprometimi, komunikimet e planifikuara ridrejtohen nëpërmjet kanaleve që monitorohen dhe kontrollohen. Në vend të rrjedhës së zakonshme të shkëmbimit të të dhënave, ato dërgohen përmes llogarive të përkohshme, përdoren pajisje alternative ose dorëzohen personalisht. Kjo do të thotë se edhe për një detyrë të thjeshtë, procesi mund të përfundojë me më shumë hapa sesa ajo që zyrtarët kanë mësuar në punën e tyre të përditshme.
Masat në Pekin synojnë të minimizojnë rrezikun e mbikëqyrjes
Qëndrimi ndaj këtij rreziku bazohet në perceptimin se çdo gjë e sjellë në Kinë duhet të trajtohet si potencialisht e kompromentuar. Bill Gage, ish-agjent special i Shërbimit Sekret dhe tani drejtor i agjencisë ekzekutive të mbrojtjes Safehaven Security Group, shprehet se informimet që u jepen zyrtarëve amerikanë nisin shumë kohë përpara se të mbërrijë presidenti dhe se ato “e bëjnë të qartë se gjithçka po monitorohet”. Në këtë logjikë, edhe detaje që zakonisht konsiderohen të parrezikshme—si përdorimi i pajisjeve personale—trajtohen si elemente që mund të krijojnë rrezik.
Edhe Teresa Payton, ish-shef e stafit të Shtëpisë së Bardhë dhe drejtoreshë ekzekutive e firmës së sigurisë kibernetike Fortalice Solutions, e lidh këtë praktikë me mënyrën si duhet të mendojnë zyrtarët. Ajo thekson se duhet të supozohet se çdo gjë që thuhet dhe bëhet, si në mënyrë personale edhe në formë dixhitale, mund të monitorohet. Për këtë arsye, sipas saj, zyrtarët duhet të sillen në përputhje me rrethanat, duke përshtatur sjelljen dhe mënyrën e komunikimit gjatë një vizite në një mjedis ku rreziku i përfshirjes së të dhënave shihet si i lartë.
Kështu, kur një delegacion kalon kufirin dhe fillon punën në terren, vendimet praktike—nga pajisjet që mbërrijnë me vete deri te mënyra si dërgohet një mesazh—ndjekin një filozofi të vetme: minimizimin e gjurmëve të mundshme dhe kufizimin e çdo mënyre ku informacioni mund të mblidhet. Për të shmangur shqetësimet rreth pajisjeve elektronike dhe lidhjeve të internetit, qasja nuk përfshin vetëm telefonat celularë, por edhe laptopë, tableta dhe madje lidhje Wi-Fi të hoteleve, të cilat konsiderohen gjithashtu si elemente që mund të përfshihen në zinxhirin e monitorimit.
Botuar fillimisht në Bota Sot
