Presidenti amerikan, Donald Trump, e nisi fjalimin e së martës duke e paraqitur veten si udhëheqës që “ka sjellë paqen”, në një moment ku, sipas tij, politikanët e tjerë kufizoheshin vetëm me retorikë. Ai u mbështet në argumentin se, ndërkohë që të tjerët flisnin për paqe, ai zgjodhi të vepronte dhe ta kthente atë në realitet.
Trumpi tha se, si president i “kombit më të jashtëzakonshëm në histori”, nuk i intereson t’i lejojë rreziqet që të rriten edhe “për një ditë tjetër”. Në vijim të fjalës së tij, ai e shtriu krahasimin mes mënyrës se si, sipas tij, kanë vepruar të tjerët dhe si ka vepruar administrata që ai drejton. Presidenti e përshkroi qasjen e tij si më vendimtare dhe më të drejtpërdrejtë, duke e kthyer në thelb idenë se veprimi i tij ka qenë i lidhur me mbrojtjen e vendit.
“Pra, ndërsa të tjerët kanë folur, unë kam vepruar. Ndërsa të tjerët kanë folur për paqen, unë kam sjellë paqen. Ndërsa të tjerët i kanë shpërfillur kërcënimet, unë u jam kundërvënë atyre. Ndërsa të tjerët kanë folur për guximin, Amerika e ka treguar atë. Ndërsa të tjerët kanë premtuar forcë, unë e kam përdorur atë për ta bërë Amerikën vendin më të fuqishëm në botë”, tha Trumpi, teksa iu përmbajt fjalimit të përgatitur, duke cituar fjalë kyçe nga teksti i tij.
Trumpi e lidh paqen me vendimet e tij, jo me fjalimet e të tjerëve
Presidenti amerikan shtoi më tej se, sipas tij, nuk ka “shembull më të mirë” të një kërcënimi të tillë dhe të përballjes së Amerikës me të sesa rasti i Iranit. Ai e paraqiti çështjen e Teheranit si një rast konkret ku, në mënyrën e tij të interpretimit, rreziku është lejuar të forcohet ndërkohë që bota, sipas kritikës së tij, nuk ka reaguar me forcën e duhur.
Trumpi deklaroi se “nuk ka shembull më të mirë të një rreziku, të cilit iu lejua të forcohej duke vënë në rrezik botën, sesa sponsori numër një i terrorit, Republika Islamike e Iranit”. Me këtë formulim, ai e lidhi argumentin e tij me idenë se rritja e rrezikut nuk është ndalur, madje është përshpejtuar, ndërsa përballja kërkonte vendosmëri të menjëhershme.
Në fjalën e tij, presidenti e ndërtoi narrativën duke e vendosur theksin te kontrasti mes asaj që ai e quajti “të folur” nga të tjerët dhe “veprimin” nga ana e tij. Përmes kësaj qasjeje, Trumpi synoi të tregojë se drejtimi i tij politik, sipas përshkrimit që ai bën, ka synuar të kufizojë rreziqet, të kundërshtojë kërcënimet dhe ta pozicionojë Amerikën si forcë më të fuqishme. Nga ana retorike, ai e përdori një seri kundërvëniesh për ta bërë mesazhin të qartë: ndërsa të tjerët mjaftohen me premtime, ai e paraqet veten si aktor që ka marrë vendime dhe i ka kthyer në pasoja konkrete.
Trumpi e mbylli pjesën e argumentimit duke e ruajtur një linjë të qëndrueshme: sipas tij, roli i presidentit nuk është vetëm të flasë, por të ndërmarrë veprime që ulin rreziqet “që për një ditë tjetër” të mos rriten. Po ashtu, ai e vendosi qendrën e vëmendjes te një rast i veçantë gjeopolitik, Irani, të cilin e cilësoi si “sponsor numër një i terrorit”, duke e përdorur atë si shembull për të mbështetur pretendimin e tij se qasja e administratës së tij ka qenë më e ashpër ndaj kërcënimeve.
Botuar fillimisht në Koha.net
