Juventus ka nisur një transformim të rëndësishëm në planin taktik, duke rishikuar skemën e saj të lojës. Pas përdorimit të modulit 4-2-3-1, skuadra, nën drejtimin e trajnerit Spalletti, ka vendosur të kthehet te një zgjidhje tjetër: 3-4-2-1. Ky ndryshim nuk është krejt i papritur, pasi një skemë e tillë është parë pjesërisht edhe gjatë sezonit të kaluar.
Vendimi për të kaluar në 3-4-2-1 vjen pas disa paraqitjeve të hershme të sezonit. Pavarësisht se në fushë kishte katër lojtarë ofensivë, emrat Conceiçao, Nico Gonzalez, Alajbegoviq dhe Kolo Muani, ekipi dukej i dobët në sulm dhe njëkohësisht i ekspozuar ndaj kundërsulmeve të shpejta. Në këto ndeshje, Juventus nuk arriti të ruante ekuilibrin mes fazës mbrojtëse dhe asaj ndërtuese, duke bërë që rreziqet nga kundërshtari të vinin më lehtë.
Efekti i menjëhershëm i ndryshimit taktik ishte një fitore me pesë gola, një sinjal i qartë se ekipi mund të jetë më i balancuar dhe më vertikal në lojën e vet. Ndryshimi ka dhënë hapësira për të sulmuar në mënyrë më të organizuar dhe, sidomos, për të reaguar më mirë në momentet kur duhet të shtrijë lojën përpara. Megjithatë, trajneri e ka theksuar se gjykimi përfundimtar duhet pritur pas ndeshjes kundër Atalantës, duke marrë parasysh edhe stilin e lojës së kundërshtarit.
Spalletti kërkon rezultat pas testit të Atalantës
Një nga elementet kryesore të kësaj skeme të re lidhet me rikthimin e McKennie. Trajneri e sheh atë si një lojtar “jolly”, i aftë të mbulojë disa pozicione dhe të luajë një rol të rëndësishëm në fleksibilitetin e sistemit. Sipas vlerësimeve të Spalletti-t, McKennie është “gjithçka, sepse di të bëjë gjithçka”, prandaj konsiderohet pikë kyçe për ekuilibrin në një veshje taktike hibride dhe fluide të Juventusit. Në rast të mungesës së tij, Spalletti ishte detyruar të përdorte modulin 4-2-3-1, por me lojtarë që nuk kishin karakteristikat e nevojshme për të funksionuar siç duhet në atë skemë.
Ndërkohë, qasja e re e bardhezinjve kundër Nec-it ka qenë edhe ajo me një logjikë të ndryshme. Në vend që të kontrollonin menjëherë ritmin e lojës, ekipi ka vendosur të ulë qendrën e gravitetit dhe t’i lërë fillimisht posedimin kundërshtarit. Kjo zgjedhje synon të shfrytëzojë më mirë karakteristikat e vertikalitetit, duke sulmuar në thellësi dhe duke përdorur hapësirat që krijohen kur kundërshtari avancim me topin. Në këtë skenar, lojtarë si Nico Gonzalez dhe Kolo Muani marrin më shumë vlerë për lëvizjet e tyre drejt zonave vendimtare.
Ky sistem i ri duket se përshtatet veçanërisht me disa prej emrave kryesorë të ofensivës së Juventusit. Argjentinasi Gonzalez, francezi Kolo Muani dhe Alajbegoviq ndihen më komodë në pozicione më të centralizuara, ku kanë hapësirë përpara dhe mund të lidhen më lehtë me aksionet që nisen nga faza e mesme. Ndërsa, në të kundërt, lojtarë që janë më të natyrshëm si anësorë të pastër, si Conceiçao dhe Zhegrova, apo Koopmeiners, i cili sezonin e kaluar është përdorur si mbrojtës qendror i majtë brenda kësaj zgjidhjeje taktike, mund të kenë më pak vend në formulën e re.
Me kalimin në 3-4-2-1, Juventus duket se po kthehet drejt një pamjeje më të njohur nga e kaluara. Por çështja kryesore që mbetet është nëse ky ndryshim do të ruhet edhe në vazhdim dhe nëse do të japë rezultate të qëndrueshme kundër rivalëve me profile të ndryshme. Prandaj, testi i radhës kundër Atalantës shihet si momenti ku skuadra do të matet në mënyrë më reale përballë stilit të një kundërshtari që di të imponojë qasjen e vet.
Botuar fillimisht në Bota Sot
