Festivali Ndërkombëtar i Filmit në Cannes nis sot (e martë) edicionin e tij, duke hapur dyert për maratonën kinematografike që zgjat 12 ditë. Në këtë moment kur bota i mban sytë te tepihu i kuq dhe prezenca e yjeve të filmit, një histori nga Kosova shfaqet në qendër të vëmendjes përmes filmit “Dua”.
Filmi “Dua”, nën regji të Blerta Bashollit, vjen si rrëfim i mbështetur te përjetimet e një adoleshenteje shqiptare nga Kosova. Sipas përshkrimit të projektit, ky film kthen prapa kohën te fundi i viteve ’90, duke e ndërtuar tregimin përmes syve të një vajze që sapo ka nisur të kuptojë më shumë veten dhe çfarë i sjell mosha e saj. Në qendër është një përballje e ashpër, që e tejkalon atë që presin zakonisht bashkëmoshatarët e saj.
Te “trailer”-i i filmit, në minutën e 1:40 që përzgjedh për të treguar pak nga ajo që vjen, dëgjohet zëri “Ikni se policia”. Ky element i vendosur në fillim e vendos menjëherë historinë në një atmosferë tensioni dhe rreziku, duke e bërë të qartë se rrëfimi nuk është vetëm dramë e brendshme, por edhe konfrontim me një realitet të rëndë. Projekti, siç përshkruhet në materialin e publikuar, ngjiz ndjesinë njerëzore të një moshe të re përballë mungesës së sigurisë, teksa koha rrëshqet drejt momenteve vendimtare.
“Dua” ia ka hapur dyert shtetit më të ri të Evropës, në skenën që njihet si festivali i festivaleve. Në thelb të filmit është një histori që lidhet me spastrimin etnik në fundshekullin e kaluar në Evropë. Përzgjedhja e këndvështrimit nuk është rastësi: ngjarjet shihen përmes një 13-vjeçareje, duke i dhënë rrëfimit një mënyrë të drejtpërdrejtë dhe të ndjeshme, ku emocioni i adoleshencës takohet me peshën e asaj që ka ndodhur.
“Dua” sjell në Cannes rrëfimin e një 13-vjeçareje nga Kosova
Sot, teksa Cannes hap zyrtarisht edicionin e tij dhe nis një maratonë 12-ditore, në festival mbërrin edhe ekipi i filmit “Dua”. Filmi, nën regji të Blerta Bashollit, vjen me një fokus të qartë dramatik: jeta e një vajze që ndeshet me kufijtë e të jetuarit në një kohë ku çdo hap mund të shoqërohet nga rreziku. Edhe përshkrimi i projektit e nënvizon se, ndonëse bëhet fjalë për zbulimin e vetes dhe kënaqësitë e moshës, realiteti që e pret është shumë më i rëndë se ai që kanë bashkëmoshatarët në vende të tjera.
Në material theksohet se historia e filmit është e lidhur me periudhën e fundviteve ’90 dhe me mënyrën se si ngjarjet e asaj kohe lënë gjurmë te një 13-vjeçare. Përmes këtij këndvështrimi, “Dua” nuk paraqitet si një rrëfim i largët historik, por si një përvojë e përjetuar nga dikush që po përpiqet të kuptojë botën, ndërsa rrethanat e jashtme e shtyjnë të përballet me atë që nuk i takon aspak të përjetojë. Pikërisht ky kontrast, mes moshës që po rritet dhe realitetit që kërcënon, e bën filmin të dallohet në atë që synon të tregojë.
Ndërsa Cannes nis sot rrugëtimin e tij për 12 ditë, “Dua” shfaqet si një histori që e lidh Kosovën me një skenë ndërkombëtare, duke rrëfyer spastrimin etnik në Evropë në fundshekullin e kaluar përmes syve të një adoleshenteje. Filmi e sjell në vëmendje të publikut një periudhë të vështirë, duke e kthyer rrëfimin në një tregim emocional dhe të drejtpërdrejtë, që nis nga një vajzë që thjesht po hyn në moshën ku duhet të zbulohet e ardhmja—por që në realitet përballet me mungesë sigurie.
Botuar fillimisht në Koha.net
