Një bindje po përhapet gjithnjë e më shumë rreth luftës mes Shteteve të Bashkuara dhe Iranit: se Irani po del fitimtar nga ky përshkallëzim. Ideja qendrore është se, pavarësisht goditjeve të përsëritura dhe presionit ndërkombëtar, forcat amerikane dhe aleatët e tyre nuk kanë arritur të prodhojnë rezultatin e pritur, ndërsa dëmet dhe pasojat po vendosen në terren në mënyrë që po interpretohet si avantazh për Teheranin.
Argumenti që po qarkullon lidhet drejtpërdrejt me atë që është parë si një seri sulmesh të zgjatura. Sipas narrativës që po përhapet, SHBA-ja dhe Izraeli kanë bombarduar objektiva në Iran për javë të tëra, me qëllim të arritjes së lëshimeve të rëndësishme nga ana e Teheranit. Në këtë kuadër, theksohet se janë shkaktuar dëme të mëdha, por, pavarësisht kësaj, rezultati përfundimtar nuk po përputhet me pritshmëritë fillestare.
Në qendër të diskutimeve është edhe mënyra se si po zhvillohet faza aktuale e konfliktit. Aktivizimet ushtarake po shihen si një proces që po i afrohet një momenti vendimtar, ku çdo lëvizje e mëtejshme pritet të ndikojë drejtpërdrejt në bilancin e forcave. Termi “faza vendimtare” përdoret për të përshkruar momentin kur palët mund të ndryshojnë qasjen, të rikonfigurojnë pozicionet dhe të tentojnë të sigurojnë epërsi përpara se situata të kalojë në një drejtim më të vështirë për t’u menaxhuar.
Një tjetër element i përmendur në këtë interpretim është “leva e Hormuzit”. Konkretisht, thuhet se kjo levë po zbehet. Referenca lidhet me rëndësinë strategjike të ngushticës së Hormuzit për transportin e energjisë dhe zinxhirët e furnizimit rajonal. Në logjikën e argumentit që po përhapet, SHBA-ja e ka përdorur këtë dimension si presion ekonomik dhe strategjik, por tashmë po shihet se ndikimi i saj nuk po jep efektin e pritur, ose po humbet intensitetin në krahasim me fazën e hershme të eskalimit.
Konflikti po hyn në fazën vendimtare, ndërsa leva e Hormuzit zbehet
Ndërsa tensionet vazhdojnë, fokusi po zhvendoset drejt asaj se si do të përkthehen goditjet në rezultate politike. Në narrativën që qarkullon, është pikërisht kjo lidhje që vihet në dyshim: nëse sulmet kanë prodhuar vërtet një presion të mjaftueshëm për të detyruar lëshime, apo nëse, përkundrazi, Irani ka arritur të ruajë aftësitë dhe pozicionet e tij. Në këtë mënyrë, “Irani fitoi” paraqitet si përfundim logjik nga një zinxhir ngjarjesh ku, megjithëse SHBA-ja dhe Izraeli ndërmorën sulme për javë të tëra dhe shkaktuan dëme të mëdha, kërkesat për lëshime nuk u materializuan në shkallën e pretenduar.
Përtej efekteve ushtarake, po theksohet edhe dinamika e përgjithshme e këtij konflikti. Kur thuhet se vendimi po afron, nënkuptohet se palët mund të gjenden përballë zgjedhjes mes vazhdimit të përshkallëzimit dhe kërkimit të rrugëve të tjera për të arritur objektivat. Në këtë moment, argumenti i ngritur merr një formë më të qartë: se presioni i ushtruar nuk po prodhon ato pasoja që synoheshin, ndërsa elementët që lidhen me kontrollin e rrjedhës së energjisë dhe presionin ekonomik po dobësohen, siç shprehet edhe për “levën e Hormuzit”.
Ndërkaq, diskutimi rreth rolit të Donald Trumpit lidhet me idenë se ai mund të ketë “zbuluar” dobësinë e Iranit. Kjo tezë shfaqet si pyetje në titull dhe në përplasjen e interpretimeve që qarkullojnë në publik: nëse pretendimet për dobësi u shndërruan në veprime konkrete, dhe nëse këto veprime sollën efektet e kërkuara. Por narrativi kryesor i artikulimit është i njëjtë: konflikti po kalon drejt etapës vendimtare, ndërkohë që leva e Hormuzit po zbehet dhe bindja se Irani ka fituar po forcohet, duke u bazuar te ajo çfarë është bërë dhe tek ajo që nuk është arritur.
Botuar fillimisht në Albeu
