“Çfarë do të hamë për drekë?” duket si një pyetje e thjeshtë, pothuaj e zakonshme mes dy njerëzve që kanë një rutinë të përditshme. Por nëse kjo pyetje pasohet shpesh nga e njëjta përgjigje indiferente, “Nuk më intereson”, gjërat mund të nisin të lëkunden. Edhe kur tingëllon si relaksim dhe mungesë kërkesash, ky lloj reagimi mund të krijojë një dinamikë ku vendimi përfundimtar mbetet kryesisht te njëri partner.
Shprehja “Nuk më intereson” është e njohur pikërisht sepse jep përshtypjen se s’ka rëndësi çfarë do zgjidhni. Megjithatë, ajo shpesh zhvendos barrën e marrjes së vendimit mbi personin tjetër, pa e ftuar atë të dijë preferencat e dikujt, pa sugjerime dhe pa pjesëmarrje në bisedë. Kur kjo bëhet model i përsëritur, nuk flitet më vetëm për një drekë, film apo aktivitet të vogël; flitet për mënyrën si funksionon bashkëpunimi brenda marrëdhënies.
Terapistja e çifteve dhe këshilltarja martesore Ness Cooper shpjegon se, në disa raste, kjo përgjigje është më shumë se pavendosmëri e momentit. Sipas shpjegimit të saj, mund të jetë një model sjelljeje ku një person shmang marrjen e përgjegjësisë dhe e lë tjetrin të vendosë vazhdimisht. Një dinamikë e tillë mund të bëhet problematike me kalimin e kohës, sepse partneri që vendos më shpesh mund të fillojë të ndihet sikur është i vetmi që drejton marrëdhënien.
Cooper vë në dukje se ekzistojnë çifte ku kjo situatë mund të kalojë pa tensione të mëdha, ndërsa për të tjerët sjellja e përsëritur sjell frustrim. Ajo shton se një partner që nuk e di se çfarë dëshiron mund të ketë tentuar më herët të arrijë intimitet ose të gjejë mënyra për të ecur përpara në marrëdhënie, por këto përpjekje mund të jenë injoruar. Kur zhvendoset roli nga “dy persona që vendosin bashkë” në “një person që mban gjithçka”, rreziku është që marrëdhënia të hyjë në një skemë të ngjashme me “prind-fëmijë”. Në këtë rast, njëri merr shumicën e vendimeve, ndërsa tjetri bëhet pasiv.
“Çdo marrëdhënie mund të bjerë në një dinamikë të tillë herë pas here, por problemi lind kur kjo bëhet rregull”, thekson Cooper. Sipas saj, kur kjo përkthehet në rutinë, partnerët mund të tërhiqen emocionalisht, të frustrohen dhe madje të fillojnë të kenë inat ndaj njëri-tjetrit. Në vend që pyetjet e vogla të përditshme të jenë thjesht pjesë e jetës së përbashkët, ato kthehen në sinjale që njëri person s’po kontribuon dhe tjetri s’po ndihet i marrë parasysh.
Kur “Nuk më intereson” bëhet model, partneri e ndjen barrën
Pavarësisht kësaj, jo çdo përgjigje “Nuk më intereson” do të thotë domosdoshmërisht se ka mungesë interesi për marrëdhënien. Disa njerëz nuk kanë mendime të forta për vendimet e vogla të përditshme, ose thjesht duan t’ia lënë zgjedhjen partnerit. Në këto raste, “mos-dëshira” mund të jetë më shumë se një qëndrim; mund të jetë edhe një mënyrë personale për të mos e komplikuar ditën. Arsyet ndryshojnë: për disa është zakon i krijuar gjatë rritjes, sidomos nëse nuk janë inkurajuar të shprehin dëshirat dhe mendimet e tyre.
Për të tjerët, përgjigjja “Nuk më intereson” lidhet me shmangien e konfliktit. Cooper thekson se kultura dhe televizioni shpesh e portretizojnë konfliktin si diçka negative, edhe pse në realitet ai është pjesë e natyrshme e një marrëdhënieje dhe mund t’i ndihmojë partnerët të kuptojnë më mirë njëri-tjetrin. Prandaj, problemi shfaqet kur pavendosmëria bëhet e vazhdueshme dhe një person fillon të ndihet i parëndësishëm, ose sikur nevojat e tij nuk kanë rëndësi. Në atë moment, edhe gjërat e vogla fillojnë të peshojnë, sepse komunikimi nuk është më i balancuar.
Atëherë si mund të veprohet kur vërtet nuk të intereson, pa e mbyllur bisedën? Terapistja e marrëdhënieve Annabelle Knight sugjeron që është më e dobishme të ofrosh të paktën disa udhëzime, sesa ta lësh tërësisht të hapur vendimin. Sipas saj, të kesh një mendim, edhe nëse nuk është përgjigjja përfundimtare, është zakonisht një mënyrë më e dobishme dhe më e shëndetshme për të arritur një vendim. Në vend të një “Nuk më intereson” të thjeshtë, mund të thuhet diçka që i jep partnerit një bazë për të punuar: “Jam i hapur për çdo gjë, por ndoshta do të preferoja diçka të relaksuar” ose “Jam dakord me çdo gjë, zgjedh ti, unë i besoj zgjedhjes tënde”.
Një formulim i tillë e ndihmon partnerin të dijë se ka një preferencë të lehtë, edhe kur nuk ka një vendim fiks. Kështu, biseda nuk mbyllet; vazhdon dhe bëhet më e lehtë për të arritur një kompromis. Në të njëjtën kohë, është krejtësisht normale të dëshirosh që dikush tjetër të marrë vendime, sidomos kur bëhet fjalë për çështje të vogla dhe të përditshme. Çelësi është komunikimi i qartë: të mos ia lësh një personi tjetër përgjegjësinë për të gjitha zgjedhjet në marrëdhënie, por ta bësh të qartë se po kontribuon, qoftë edhe me mënyrën si e sheh preferencën.
Botuar fillimisht në Telegrafi
