Gjithnjë e më shumë të rinj të Gjeneratës Z po i lidhin vështirësitë e tyre me mënyrën se si janë rritur. Nga ankthi dhe depresioni te marrëdhëniet që nuk funksionojnë, madje deri te ndërprerja e kontakteve me familjen, fajësimi i prindërve po shfaqet si një hap i parë në rrugën drejt shpjegimit të plagëve emocionale. Por, sipas psikologëve, kjo nuk duhet parë si pika përfundimtare e procesit.
Një sondazh i fundit tregon se 25 për qind e pjesëtarëve të Gjeneratës Z besojnë se prindërit janë përgjegjës për problemet e tyre fizike ose mendore. Pjesa tjetër reflekton edhe fusha të tjera të zhgënjimit: rreth 17 për qind i fajësojnë prindërit për dështimet në marrëdhënie, ndërsa 15 për qind thonë se mungesa e motivimit buron nga edukimi që kanë marrë. Ka edhe një grup më të madh në mënyrë drastike: 5 për qind deklarojnë se prindërit janë fajtorë për pothuajse çdo gjë të keqe që u ndodh.
Këto qëndrime po qarkullojnë gjerësisht në rrjete sociale, veçanërisht në TikTok. Shumë të rinj flasin hapur për zhgënjimet e tyre, duke përmendur mungesën e mbështetjes emocionale, pritshmëritë e larta dhe ndjenjën se janë rritur në mjedise “toksike”. Në këtë mënyrë, një përvojë personale po kthehet në narrativë të përbashkët, ku shpesh prindërit shfaqen si shkaku kryesor i vështirësive, ose si figura që nuk i ka kuptuar siç duhej nevojat e tyre.
Pse ka ndodhur ky ndryshim i të folurit dhe i mënyrës së përballjes? Ekspertët shpjegojnë se brezi i ri po përjeton një realitet krejt ndryshe nga ai i prindërve. Formula e dikurshme “studime – punë – banesë”, e cila për shumë familje dukej e arritshme, sot po bëhet gjithnjë e më e vështirë për t’u ndjekur. Kostoja e lartë e jetesës dhe pasiguria ekonomike po e ndryshojnë mënyrën se si të rinjtë e konceptojnë të ardhmen, duke e bërë edhe zhgënjimin më të dukshëm.
Fajësimi mund të hapë një rrugë drejt shërimit, por jo drejt fundit
Psikologia dhe autorja Jessica Anne Pressler thekson se faza e fajësimit nuk do të thotë domosdoshmërisht papjekuri. Ajo e lidh këtë sjellje me mënyrën se si truri dhe emocionet kërkojnë të gjejnë shpjegim për atë që ka lënduar. Sipas saj, “faji tregon se ku ndodhet plaga, por nuk e shëron atë”. Pra, identifikimi i fajit mund të jetë sinjal se ka një problem të pazgjidhur, por shërimi kërkon më shumë se kaq.
Pranimi i asaj që ka ndodhur, siç shpjegohet, shpesh konsiderohet hapi i parë drejt shërimit emocional. Kjo nënkupton që personi të mos mbetet vetëm te zemërimi apo tek kërkimi i një “fajtori” të vetëm, por të fillojë të kuptojë realisht dinamikën emocionale që e ka shoqëruar. Pam Manfredo Curtis, autore dhe psikologe, shton se shumë prindër kanë kaluar edhe vetë trauma, dhunë ose kanë përjetuar depresion të padiagnostikuar. Në këtë kontekst, kuptimi i historisë së prindërve mund të ndihmojë në zhvillimin e empatisë dhe, për disa njerëz, edhe të faljes.
Një çështje tjetër lidhet me marrëdhëniet dhe distancimin nga familja. Ekspertët pranojnë se në rastet e abuzimit fizik, emocional ose seksual, ndërprerja e kontakteve mund të jetë mënyra më e sigurt për të mbrojtur shëndetin mendor. Megjithatë, kur nuk ka rrezik të drejtpërdrejtë, specialistët rekomandojnë që, para një shkëputjeje të plotë, të provohen forma të tjera komunikimi ose një distancim i përkohshëm. Në këtë mënyrë, hapat drejt mbrojtjes emocionale mund të jenë më të matur dhe më të përshtatshëm për situatën konkrete.
Në fund, ideja kryesore që përsëritet është se fajësimi i prindërve nuk duhet të mbetet destinacioni përfundimtar. Mund të jetë një hap i rëndësishëm për të identifikuar plagët e së kaluarës, por shërimi kërkon edhe marrjen e përgjegjësisë për jetën dhe ndërtimin e marrëdhënieve më të shëndetshme në të ardhmen. Për të rinjtë, procesi nuk ndalet në një akuzë, por vazhdon drejt kuptimit, vendosjes së kufijve kur duhet dhe krijimit të një rruge më të mirë për veten.
Botuar fillimisht në Telegrafi
