Pas një gjysmëfinale që u përshkrua si “epike” ndaj Anglisë, Lionel Skaloni u shfaq me një qasje të qetë dhe modeste, duke shmangur idenë se suksesi i Argjentinës lidhej vetëm me vendimet e tij si trajner. Sipas tij, merita nuk duhet të përqendrohet te individi, sepse ekipi është ai që e mban peshën e çdo ndeshjeje deri në fund.
“Pa lojtarë ne nuk mund të shkojmë askund. Unë nuk jam magjistar, ne përpiqemi të bëjmë më të mirën që mundemi me gabimet dhe virtytet tona. Kur trajneri merr një vendim, edhe nëse nuk i pëlqen, ata e dinë se skuadra është përpara”, ka thënë Skaloni pas sfidës. Në thelb, mesazhi i tij ishte se ndryshimet taktike, pavarësisht se mund të mos kuptohen menjëherë, synojnë ta mbajnë kolektivin në ritëm dhe në kontroll të lojës.
Në vijim të reagimit të tij pas përfundimit të ndeshjes, Skaloni u ndal edhe te zëvendësimet e bëra gjatë pjesës së dytë, duke e lidhur vendimmarrjen me rolet që lojtarët kanë në grupe, jo vetëm me minutat në fushë. Ai pranoi se “i dhemb” fakti që e la De Paul në stol, por sqaroi se skuadra bën atë që i nevojitet në momentet vendimtare. Për Paredes ai theksoi kontributin e tij: “Paredes ishte zëvendësues në Botërorin e kaluar”. Po ashtu, Skaloni kujtoi rolin e Angel Di Maria në ekip si zëvendësues edhe në ndeshje të tjera, ndërsa për Lautaron tha se është “hera e tretë apo e katërt që hyn dhe është figurë e skuadrës”.
Vendimet taktike të tij u panë qartë menjëherë pas golit të Gordon në fillim të pjesës së dytë. Skaloni nuk priti gjatë, por kreu një lëvizje të dyfishtë: tërhoqi Paredes, zhvendosi pozicionin e Mak Alister pranë Enzo Fernandez dhe solli Niko Gonzalez në anën e majtë. Sipas qëllimit të tij, kjo solli një rrugë tjetër shpëtimi për t’u përballur me mënyrën si Anglia po tentonte të mbulonte hapësirat, duke synuar të ruante rezultatin me top dhe jo me sulme të shpejta të pandërprera.
Finalja vjen nga vendimet e kolektivit, jo nga “magjia” e një njeriu
Për Skaloni, momenti pas golit dhe rregullimi i dinamikës së skuadrës ishte pikë-kthesë. Ai e interpretoi atë si konfirmim se Anglia do të dorëzohej jo për të sulmuar, por për të provuar të mbrojë rezultatin me top. Ndërkohë, Argjentina e kishte arritur atë që i duhej: kishte krijuar bazën për të menaxhuar ndeshjen dhe për të kontrolluar aspekte kyçe të lojës. Nuk është hera e parë që ky model funksionon për të; ai ka fituar 17 nga 18 ndeshjet kualifikuese në të cilat është përballur si trajner, një rekord që flet për stabilitetin e ekipit gjatë rrugës.
Skaloni nuk e ndal me kaq historinë e tij në stolin e Argjentinës. Ai ka arritur finalen e tij të dytë të Kupës së Botës, duke barazuar një legjendë si Bilardo në këtë arritje. Njëkohësisht, kjo “rrugë e gjatë” nuk shihet prej tij si realizim i vetmuar, por si punë që ka marrë formë edhe nga mësimet e njerëzve që ai ka pasur pranë gjatë karrierës. Para tij, i vetmi “mësues” që e përmendi me respekt të veçantë ishte Luis de la Fuente.
Skaloni tha se, përveçse De la Fuente ishte mësuesi i tij, ai ka një marrëdhënie të veçantë dhe se respektoni e ka maksimal: “Përveçse ishte mësuesi im, kisha një marrëdhënie të veçantë me të. Respekti është maksimal”, u shpreh ai. Në të njëjtën linjë, ai shtoi se De la Fuente pranon se “është një admirues i tij”, duke lënë të kuptohet se finalja do të ketë edhe një dimension emocional e personal për të dyja palët. Përpara finales, mesazhi mbeti i njëjtë: vendimet dhe suksesi i Argjentinës vijnë nga mënyra si skuadra punon së bashku, nga qasja ndaj përgjegjësive dhe nga gatishmëria për të ndryshuar kur ndeshja e kërkon.
Botuar fillimisht në Bota Sot
