Protestuesit paqësorë në Tiranë, të cilët i referohen lëvizjes “flamengo”, kanë ngritur një seri sloganesh që synojnë tërheqjen e liderëve politikë nga pushteti dhe ndryshimin e kursit. Në qendër të thirrjeve të tyre kanë qenë emrat e kryeministrit Edi Rama, ish-kryeministrit Sali Berisha dhe kryetarit të Lëvizjes Vetëvendosje, Albin Kurti, të cilin e thërrasin që të vijë në Shqipëri.
Në shesh, mesazhi i protestuesve është formuluar në mënyrë të drejtpërdrejtë: “Rama ik, Sali ik, Kurti eja”. Por, siç e kanë shoqëruar ata këtë renditje, mesazhi i kuptueshëm për publikun ka qenë më i ashpër se sa thjesht largim nga detyra. Në versionin e tyre, thirrja është artikuluar edhe si “Rama në burg” dhe “Saliu në burg”, ndërsa Kurtin e vendosin në radhë si personin që duhet të vijë, jo vetëm si figurë politike, por si alternativë për drejtimin e vendit.
Teksa flasin për idenë e ftesës, protestuesit e lidhin thirrjen për Kurtin me një përfytyrim të caktuar rreth asaj që kërkon Shqipëria. Në këtë narrativë, vihet në plan të parë një figurë lideri që, sipas mënyrës së shprehjes së tyre, do të duhej të vinte me një qasje tjetër, jo me të njëjtën logjikë politike që ata pretendojnë se ka dominuar deri tani. Përmendet gjithashtu një pretendim i lidhur me të ardhurat e një lideri: se ai ka “16 euro e ca centë” në një llogari, duke u përshkruar si një figurë që, sipas kësaj pikëpamjeje, mund të konsiderohet e “ndershme” pikërisht për shkak të këtij detaji financiar.
Pjesa tjetër e artikulimit të protestuesve lidhet me pyetjen se “ku të shkojë Kurti” dhe si do të përballej ai me realitetet politike e institucionale në Shqipëri. Në këtë kuadër, përmendet edhe mundësia që ai të përballet me figura e stile të qeverisjes shqiptare, si dhe me atë që protestuesit e quajnë artin e Ramës. Përtej metaforave, mesazhi shkon te ideja se ardhja e Kurtit do të kërkonte përshtatje me një mjedis politik që nuk është i njëjtë me Kosovën, por me specifikat e Tiranës.
Protesta e “flamengo” e lidh ardhjen e Kurtit me alternativë politike
Në trajtimin e kësaj teme përmenden edhe disa skenarë marrëdhëniesh ndërkombëtare që, sipas mënyrës së të shprehurit në protestë, do të krijonin sfida të reja. Në tekst përmenden shtete “fqinje” të Shqipërisë si Greqia, Serbia dhe Italia. Më tej, rreshtohen edhe emra vendesh më larg, si Kolumbia, Ekuadori, Afganistani. Kjo renditje përdoret për të ngritur një ide: se një lider i ri që do të vinte në qeverisje duhet të dijë të përballojë çështje të ndryshme, jo vetëm në plan diplomatik rajonal, por edhe përtej rajonit.
Në këtë logjikë, protestuesit përmendin edhe reagime të mundshme të qeverive apo institucioneve të tjera. Përmendet mundësia e përballjes me kryeministren Giorgia Meloni, teksa teksti ngre pyetjen nëse Kurti do të “bjerë në gjunjë” para saj. Më pas, në artikulim kalohen edhe aspekte që lidhen me marrëveshje të pretenduara mes Shqipërisë dhe presidentit serb, Aleksandar Vuçiç. Në mënyrën se si është ndërtuar ky mendim, vjen ideja se ardhja e Kurtit dhe ndryshimi i kursit mund të prishin “marrëveshjet e fshehta për territore” dhe se do të sillnin pasoja të drejtpërdrejta në projekte konkrete. Tekst përmend, si shembull, planin për një terminal në Vlorë dhe një central me gaz.
Njëkohësisht, protestuesit nuk e shohin ftesën vetëm si “ardhje të Kurtit”, por e lidhin edhe me mundësinë e mbështetjes nga këshilltarë e persona të tjerë të akomoduar në Prishtinë. Në këtë pjesë, teksti sugjeron se ata që mund të shoqëronin Kurtin mund të kenë edhe më shumë se “16 centë” në dispozicion, duke u shprehur se nuk dihet saktësisht dhe nuk deklarohen publikisht. Pavarësisht këtyre hamendësimeve, mesazhi i shprehur mbetet se protestuesit “nuk e japin” Kurtin si alternativë pa u menduar mirë.
Në mbyllje, artikulimi kalon te një shqetësim i mundshëm që lidhet me reagimin brenda skenës politike. Në tekst thuhet se, nëse insistohet fort dhe protestuesit fillojnë të lëkundin eshtrat e patriotëve nga Kosova, ose nëse do të shfaqen thirrje që lidhen me figura historike, si “Albin Ismail Qemali të thërret” apo “Albin, amaneti i Isa Boletinit të thërret”, atëherë sipas narrativës së ngritur duhet të mendohet me kujdes. Në atë që thuhet, theksi vendoset te fakti se përpara se të mbështetet dikush si figurë politike, duhen parë me vëmendje rrethanat dhe ajo që vjen në praktikë. Këtu përmendet edhe ideja se Isai dridhi Londrën, duke e përdorur si referencë historike për të treguar peshën simbolike që i japin figurave kombëtare.
Teksti mbyllet pa dhënë vendim përfundimtar, por duke i lënë çështjet të hapura për një vlerësim më të kujdesshëm të skenarëve dhe pasojave që mund të sjellë lëvizja politike e pretenduar. Në këtë këndvështrim, ftesa “Kurti eja” shihet si pjesë e një strategjie më të gjerë të protestuesve, ndërsa vendosmëria për të “dhënë” dikë lidhet me mënyrën se si do të zhvillohen ngjarjet dhe me atë që do të verifikohet në praktikë.
Botuar fillimisht në Koha.net
