Paraguai ka arritur një rezultat historik, duke eliminuar Gjermaninë nga Kupa e Botës. Pas ndeshjes, trajneri i ekipit amerikano-jugor, Gustavo Alfaro, mbajti një fjalim emocionues për gazetarët, ku shpjegoi se si e kishte motivuar skuadrën e tij dhe pse nuk do të ndalonte kurrë së foluri për origjinën e lojtarëve.
Alfaro theksoi se në përballjen me rivalë të fortë, ai u kishte kujtuar futbollistëve se kundërshtarët kishin dalë nga akademitë më të mira në Europë. “Me gjithë respektin e duhur”, tha ai, këto ekipe kishin ndërtuar zhvillimin e tyre në një sistem që ofronte infrastrukturë, burime dhe nivel të lartë trajnimi. Për këtë arsye, trajneri u përpoq ta vendoste ekipin përballë së vërtetës sportive, por edhe ta mbante të lidhur me identitetin e tyre.
Në të njëjtën kohë, Alfaro e ktheu bisedën te rrënjët e Paraguajit. Ai u kujtoi lojtarëve se ata vijnë nga “toka e kuqe” dhe se fanella e tyre mban ngjyrat e asaj toke, ku shumë nisën të luanin zbathur. Sipas trajnerit, kjo nuk është vetëm një metaforë, por pjesë e historisë personale dhe kolektive që i shoqëronte që në fillim ëndrrat e tyre për futbollin.
Trajneri nënvizoi edhe rolin e prindërve, duke folur për sakrificën që ata kanë bërë për fëmijët e tyre. Ai u tha gazetarëve se shpesh lojtarët rriten pa “gjëra” të mjaftueshme dhe duhet të luftojnë për të siguruar jetesën, vetëm që të kenë mundësinë të stërviten. Në këtë kuadër, Alfaro theksoi se shumë familje i bëjnë sakrificat “në heshtje”, me përpjekje dhe privime, që fëmijët të mund të realizojnë dëshirat e tyre në fushën e futbollit.
Fitorja u lidh me “të kuqen”: sakrifica e prindërve dhe ëndrra në fushë
Gustavo Alfaro bëri të qartë se ky sukses nuk ishte një justifikim që fituan “sepse vijnë nga toka e kuqe”, as se eliminoi Gjermaninë vetëm sepse kundërshtarët u formuan në një kontekst tjetër. Ai tha se pikërisht kjo është arsyeja pse nuk mohohet origjina: sepse ajo, sipas tij, i përcakton lojtarët si njerëz dhe si ekip kombëtar. Trajneri e përmendi këtë si “thelbin e gjithçkaje” që qëndron prapa asaj që ndodhi në ndeshje.
Alfaro pranoi gjithashtu se do të ishte normale të dëshiroje të kishin edhe ata të njëjtat kushte zhvillimi, infrastrukturë dhe nivel të avancuar si kundërshtarët. Ai foli edhe për një detaj simbolik në stemën e tyre, duke thënë se nuk është rastësi që ata mbajnë katër yje. Megjithatë, edhe me këtë reflektim, trajneri e ruajti mesazhin kryesor: fati i kësaj fitoreje nuk shpjegohet me privilegje, por me karakter, bindje dhe një rrugë që është ndërtuar nga sakrificat e përditshme.
Pas kësaj, Alfaro e përshkroi fitoren si një demonstrim të fortë dashurie ndaj vetes dhe bindjes që skuadra kishte. Ai foli për një përzierje “gjaku, sakrifice dhe utopie” që e bëri të mundur atë që në fillim dukej e pamundur. Trajneri e cilësoi këtë fitore si më të rëndësishmen në karrierën e tij, duke e lidhur me momentet kur skuadra i qëndroi besnike identitetit dhe mesazhit që ai u kishte përcjellë.
Në mbyllje të fjalimit, Alfaro tha se i ka falënderuar lojtarët për “një natë të paharrueshme”. Ai tregoi se pati një moment kur qëndroi duke parë stadiumin, pasi përjetimi ishte aq i fortë sa, sipas tij, shqisat nuk i mjaftonin për të kuptuar gjithçka që po ndodhte: atmosferën, ndjenjën dhe dashurinë e madhe që, siç tha, kjo skuadër tregoi për ekipin kombëtar. Trajneri përfundoi duke shprehur shpresën se ky sukses do të jetë vetëm i pari nga shumë të tjerë.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
