Juristi Blerim Burjani ka bërë thirrje për një marrëveshje politike mes partive, por vetëm për një qëllim: zgjedhjen e Presidentit të Kosovës. Sipas tij, kjo është forma më racionale për të tejkaluar bllokadat institucionale që janë përsëritur në vend dhe që e kanë vënë funksionimin e institucioneve në vështirësi të vazhdueshme.
Burjani thekson se arritja e një kandidati konsensual do të shmangte zgjedhjet e jashtëzakonshme. Ai e vlerëson këtë si një hap që i shërben stabilitetit institucional, pasi, sipas argumentit të tij, një proces i tillë do të reduktonte pasigurinë politike dhe do të evitonte zvarritjen e mëtejshme të vendimmarrjes. Në këtë mënyrë, vendi do të kishte mundësi të rikthehej në një dinamikë më normale institucionale.
Një nga çështjet kryesore që ngre Burjani lidhet me atë se sa larg mund të shkojnë partitë në bërjen e kompromisit. Ai e paraqet kompromisin si shenjë pjekurie politike dhe e vë theksin te pyetja thelbësore: a do të vendosin partitë interesin shtetëror mbi interesin partiak, apo do ta mbajnë Kosovën në një krizë të vazhdueshme? Në logjikën e tij, një qasje konstruktive do të nënkuptonte gatishmëri për të gjetur një emër që pranohet nga shumica e deputetëve, pa e prishur vijën politike mes subjekteve të ndryshme.
Burjani argumenton se një marrëveshje e kufizuar vetëm te zgjedhja e Presidentit nuk do të ndryshonte raportet politike mes partive. Sipas këtij vlerësimi, marrëveshja do të shërbente për të garantuar funksionimin normal të institucioneve kushtetuese, pa e shndërruar këtë proces në një garë të re të ashpër partiake. Në këtë kuadër, sipas tij, Kuvendi do të mund të përqendrohej te ligjet dhe reformat që presin qytetarët, ndërkohë që qeveria do të vazhdonte punën sipas shumicës ekzistuese parlamentare.
Marrëveshje vetëm për Presidentin: si shmanget bllokada
Juristi thekson edhe dimensionin financiar e politik të zgjedhjeve të jashtëzakonshme. Ai thotë se këto zgjedhje kanë kosto të lartë financiare dhe, po ashtu, e zgjasin pasigurinë politike, duke ndikuar negativisht në ritmin e zhvillimit ekonomik. Në të njëjtën kohë, ai e lidh ndërlidhjen mes institucioneve dhe nevojës për stabilitet: kur sistemi është në bllokadë, proceset që lidhen me reformat dhe interesat publike pengohen nga përplasjet politike.
Burjani e vendos Presidentin në një rol simbolik e institucional që duhet të përfaqësojë unitetin e shtetit. Në këtë logjikë, zgjedhja e tij duhet të kërkojë dialog, mirëkuptim dhe përgjegjësi politike, dhe jo të trajtohet si “trofe” i betejave partiake. Për të, një figurë konsensuale do të ishte më e përshtatshme për të garantuar legjitimitet dhe për të ulur temperaturat politike, duke i dhënë vendit mundësinë të fokusohet te çështjet që prekin drejtpërdrejt jetën e qytetarëve.
Në përfundim të argumentit të tij, Burjani thekson se Kosova ka nevojë për stabilitet institucional më shumë se për fushata të vazhdueshme zgjedhore. Qytetarët, sipas tij, presin zgjidhje konkrete për ekonominë, arsimin, shëndetësinë dhe integrimin evropian, jo përplasje të pafundme politike. Prandaj, çështja mbetet e hapur dhe e lidhur drejtpërdrejt me qëndrimin e partive: a do të mbushen mend për të bërë një marrëveshje që i jep fund bllokadës në një element kyç si zgjedhja e Presidentit, apo do të vazhdojë vendi të përballet me cikle krizash të njëpasnjëshme?
Botuar fillimisht në Bota Sot
