Politologu Afrim Krasniqi ka ngritur pikëpyetje të forta lidhur me mënyrën se si menaxhohen dhe zhvillohen projektet arkitekturore në Shqipëri. Në një reagim të tij në rrjetet sociale, ai ka vënë në qendër të vëmendjes kontrollin që, sipas pretendimeve të tij, ushtrohet në këtë sektor nga figura më e lartë politike në vend, duke nisur nga fazat e para të përzgjedhjes së atyre që punojnë në projekte dhe deri te dokumentet e miratimet.
Sipas Krasniqit, një zinxhir vendimmarrjeje i ka të gjitha hallkat e lidhura me përzgjedhjen e arkitektëve, studiove dhe projekteve që më pas shkojnë drejt realizimit. Ai thekson se ky proces nuk është vetëm teknik, por lidhet drejtpërdrejt me mënyrën se si drejtohet sektori i projekteve arkitekturore, në kuptimin e organizimit, drejtimit dhe kontrollit të vendimeve që çojnë te rezultati përfundimtar.
Në reagimin e tij, politologu ka ngritur dyshime mbi transparencën dhe garancitë e procesit, duke e lidhur këtë me një ndikim të pretenduar qendror. Mënyra se si, sipas tij, merren vendimet për arkitektët, ekipet dhe studiot që përzgjidhen për të punuar mbi projekte të caktuara, është pjesë e shqetësimit kryesor që ai ka shtruar publikisht.
“Krasniqi ngre akuza për projektet arkitekturore” dhe i drejton kërkesë që verifikimi të shkojë në mënyrë të detajuar për personat që kanë rol vendimmarrës. Ai shprehet se drejtësia duhet të verifikojë zyrtarët që, në majë të pushtetit, kanë përgjegjësi për drejtimin e këtij sektori, pikërisht duke filluar nga strukturat që ndikojnë në përzgjedhjen dhe kontrollin e projekteve.
Drejtësia të verifikojë zyrtarët në krye të pushtetit
Politologu Afrim Krasniqi e ka formuluar kërkesën e tij duke e bërë të qartë se problemi, sipas tij, nuk qëndron vetëm te një rast i izoluar, por te mënyra e përgjithshme si trajtohen projektet arkitekturore. Në këtë këndvështrim, ai sugjeron se verifikimi duhet të shtrihet te rolet konkrete institucionale dhe te hallkat e vendimmarrjes që lidhen me atë se cilët arkitektë dhe studio përfshihen në projektet që më pas kalojnë drejt zbatimit.
Krasniqi i ka dhënë peshë edhe faktit se kontrolli i këtij sektori, sipas pretendimeve të tij, shtrihet në disa nivele, duke nisur nga fazat e para të seleksionimit, e më tej te mbarëvajtja e projekteve. Me këtë ai synon të nxjerrë në pah se, sipas logjikës së argumentimit të tij, ndikimi i autoriteteve të larta mund të krijojë hije dyshimi mbi pavarësinë e procesit dhe mbi mënyrën si respektohen rregullat që duhet të udhëheqin punën në urbanistikë e arkitekturë.
Reagimi i politologut vjen si një paralajmërim që, në rast se ekzistojnë shkelje, ato të hetohen në mënyrë të plotë. Ai kërkon që drejtësia të ndërmarrë verifikime për zyrtarët që kanë qenë të përfshirë në këtë zinxhir vendimesh, duke u ndalur në elementë të tillë si përzgjedhja e arkitektëve, studiove dhe projekteve. Në këtë mënyrë, çështja kalon nga një shqetësim i përgjithshëm publik te një thirrje konkrete për kontroll institucional për të qartësuar përgjegjësitë.
Ndërkohë, debati i hapur nga Krasniqi mbetet i lidhur drejtpërdrejt me rolin që autoritetet e larta kanë në drejtimin e sektorit të projekteve arkitekturore në Shqipëri. Pretendimet e tij për kontroll të plotë mbi këtë proces, nga përzgjedhja deri te realizimi, e vendosin çështjen në fokus të verifikimit të mundshëm nga mekanizmat e drejtësisë, për të sqaruar nëse janë respektuar rregullat dhe nëse vendimet janë marrë në mënyrë të rregullt.
Botuar fillimisht në Albeu
