Agjërimi 36-orësh është bërë temë diskutimi edhe jashtë praktikave tradicionale të të ushqyerit me ndërprerje. Ndërsa disa njerëz e shohin këtë si një mënyrë për të “pastruar” organizmin ose për të kontrolluar më mirë zakonet, mjekët paralajmërojnë se një periudhë kaq e gjatë pa ushqim mund të sjellë ndryshime të ndjeshme në trup. Sidomos, mënyra se si e nisni agjërimin dhe si e ndërprisni pas kësaj kohe luan rol të madh për mënyrën se si reagojnë energjia dhe metabolizmi.
Sipas shpjegimit të mjekut dr. Donald Grant, pas rreth 36 orësh organizmi ka shpenzuar pjesën më të madhe të glukozës së disponueshme. Kjo do të thotë se, për të marrë energji, trupi fillon të mbështetet në yndyrat e depozituara. Kalimi nga përdorimi i glukozës te djegia e yndyrave mund të ndodhë gradualisht, por gjatë kësaj periudhe disa persona mund të ndiejnë efekte të pakëndshme.
Një tjetër rrezik i mundshëm është rënia e nivelit të sheqerit në gjak, e cila mund të shoqërohet me simptoma të ndryshme. Dr. Grant thekson se kjo rënie mund të shkaktojë dhimbje koke, dobësi, lodhje, nervozizëm dhe vështirësi në përqendrim. Përveç kësaj, burime të tjera mjekësore paralajmërojnë se agjërimi i zgjatur ose kufizimi i fortë i vakteve mund të shoqërohet edhe me lodhje, marramendje, ndryshime humori, irritim, të përziera dhe probleme me tretjen.
Agjërimi 36-orësh: sheqeri, energjia dhe kujdesi gjatë ndërprerjes
Edhe për ata që i përgjigjen ndryshe metabolizmit, simptomat nuk janë domosdoshmërisht të gjitha të lidhura vetëm me sheqerin. Dr. Grant thekson se shumë prej shqetësimeve që njerëzit i lidhin me agjërimin vijnë si pasojë e dehidrimit. Kjo është arsyeja pse ai këmbëngul në një faktor që shpesh anashkalohet: të pini shumë lëngje gjatë periudhës pa ushqim, në mënyrë që gjithçka të kalojë sa më sigurt.
Agjërimi i zgjatur, në këtë rast 36 orë pa ushqim, nuk konsiderohet i përshtatshëm për të gjithë. Dr. Grant thekson se agjërimi e vendos trupin nën stres dhe, për këtë arsye, kushdo që ka sëmundje kronike, personat që marrin rregullisht ilaçe, si dhe gratë shtatzëna ose ato që ushqejnë me gji, duhet të kërkojnë këshillë mjekësore përpara se ta provojnë një praktikë të tillë. Kujdes i veçantë rekomandohet edhe për personat me diabet, ata me histori të hipoglikemisë, si dhe për individët me sëmundje kronike të veshkave ose të mëlçisë. Gjithashtu, ata që kanë pasur ose kanë çrregullime të të ushqyerit duhet të jenë më të kujdesshëm, pasi agjërimi i gjatë mund të rrisë rrezikun dhe të mos sjellë përfitime të pritshme.
Për më tepër, mjeku paralajmëron për sinjalet që tregojnë se agjërimi duhet të ndërpritet menjëherë. Ai këshillon që personat që agjërojnë ta ndërpresin agjërimin sapo të ndiejnë konfuzion, shenja të dehidrimit të theksuar ose nëse bëhen shumë të dobët. Në këto raste, vijimi i mëtejshëm i periudhës pa ushqim mund të rrisë rrezikun e përkeqësimit të gjendjes.
Po aq e rëndësishme sa çfarë ndodh gjatë agjërimit është edhe mënyra se si përfundon ai. Edhe pse shumë njerëz mund të kenë dëshirë të hanë një vakt të bollshëm pas 36 orësh, dr. Grant rekomandon një qasje më të kujdesshme. Për të shmangur të përzierat, të vjellat dhe problemet me tretjen, ai sugjeron që agjërimi të ndërpritet me “një vakt të ekuilibruar”, duke ruajtur paralelisht prioritetin për hidratimin. Ekspertët këshillojnë gjithashtu që pas një agjërimi të gjatë të mos kalohet menjëherë në ushqime shumë të rënda, të yndyrshme ose në sasi të mëdha. Më mirë është të niset me një vakt të lehtë dhe të ekuilibruar, me proteina, karbohidrate cilësore, pak yndyra të shëndetshme dhe mjaftueshëm lëngje.
Në përmbledhje, agjërimi mund të jetë pjesë e disa mënyrave të të ushqyerit, por nuk shihet si metodë e sigurt për të gjithë. Personat që kanë sëmundje kronike, që marrin terapi të përditshme, ose që kanë pasur probleme me të ushqyerit, duhet të konsultohen me mjekun para se të provojnë agjërime të gjata.
Botuar fillimisht në Telegrafi