Milaim Zeka ka folur sërish lidhur me rastin ku përmendet roli i Fatmir Shehollit, i njohur – sipas deklarimeve të Zekës – si “spiun” nga të gjithë. Megjithatë, çështja juridike e ngritur nga Prokuroria Speciale paraqet një rrëfim tjetër: në aktakuzë thuhet se pikërisht nga Sheholli, Zeka ka marrë materiale për t’i publikuar, si dhe një pagesë prej 1.000 eurosh.
Ndërsa prokuroria i ka referuar këto veprime si pjesë të një zinxhiri të dokumentuar, Zeka ka dhënë versionin e tij për mënyrën se si i ka marrë materialet dhe arsyen pse mori paratë. Sipas shpjegimit të tij, materialet që i janë dorëzuar nuk janë paraqitur si të ardhura nga Sheholli, por si materiale të cilat thuhej se vinin nga institucioni gjerman GIZ. Në këtë mënyrë, Zeka pretendon se ato dokumente i janë paraqitur atij me një origjinë tjetër, duke i krijuar përshtypjen se kishte të bëjë me një burim të caktuar institucional.
Sa i përket pagesës prej 1.000 eurosh, Zeka thotë se paratë nuk janë marrë për publikim apo ndonjë shërbim tjetër të dyshimtë, por për përkthim. Me këtë argument, ai përpiqet të sqarojë pse ka pranuar shumën që në aktakuzë përmendet si lidhur drejtpërdrejt me marrjen e materialeve për publikim.
Materialet nga GIZ dhe 1.000 eurot për përkthim: ku çalon versioni i Zekës
Pavarësisht shpjegimeve të tij, versioni i Zekës nuk përputhet, sipas çështjes së paraqitur nga Prokuroria Speciale, me elementet e tjera që janë dokumentuar. Në aktakuzë theksohet se materials për publikim janë marrë prej Shehollit dhe se bashkë me to ka ardhur edhe pagesa prej 1.000 eurosh. Pikërisht këtu lindin mospërputhjet që përmenden në mënyrë të qartë: Zeka tregon një skemë tjetër të prezantimit të materialeve, ndërsa prokuroria e sheh këtë si një fakt të lidhur me Shehollin.
Gjatë shpjegimit të tij, Zeka e ripozicionon rolin e Shehollit duke e vendosur atë në një narrativë ku Sheholli – sipas tij – është “i njohur” si spiun. Por, megjithëse deklaron një perceptim publik për figurën e Shehollit, ai përpiqet ta ndajë këtë nga pretendimi se materialet që i ka marrë janë prezantuar si të ardhura nga GIZ. Kjo e vë përballë dy rrëfime: njëri i bazuar në mënyrën si janë shpjeguar dokumentet dhe qëllimi i parave, dhe tjetri i bazuar në atë çfarë aktakuza thotë se është realizuar në praktikë.
Gjithashtu, në shpjegimin e Zekës, paratë nuk lidhen me publikimin, por me procesin e përkthimit. Ndërsa aktakuza e paraqet pagesën si pjesë të marrëdhënies për marrjen e materialeve. Në këtë pikë, konflikti mes dy versioneve shfaqet në mënyrën si interpretohen të njëjtat elemente: dokumentet dhe shuma monetare. Prokuroria, në dokumentin e saj, e ka fiksuar lidhjen mes origjinës së materialeve dhe pagesës prej 1.000 eurosh, ndërsa Zeka e zhvendos origjinën e materialeve tek GIZ dhe e justifikon paratë si pagesë për përkthim.
Në përmbyllje, Zeka e ka ndërtuar mbrojtjen e tij mbi dy komponentë: materialet, që sipas tij janë prezantuar si nga GIZ, dhe pagesa prej 1.000 eurosh, që sipas tij është dhënë për translation. Por, ky version vjen me kundërthënie kur krahasohet me pretendimet e Prokurorisë Speciale dhe elementet që thuhet se janë dokumentuar. Kjo është arsyeja pse çështja mbetet në fokus, me dy tregime që nuk përputhen plotësisht mes tyre, për rolin e Fatmir Shehollit, origjinën e materialeve dhe arsyen pse është paguar shuma prej 1.000 eurosh.
Botuar fillimisht në Albeu
