Vëllai i heroit Zahir Pajaziti, Bajram Pajaziti, ka sjellë në vëmendje disa aspekte të jetës dhe pasioneve të Zahirit. Në rrëfimin e tij, Bajrami tregon se Zahiri kishte një lidhje të veçantë me leximin, që për të nuk ishte thjesht një aktivitet i rastësishëm, por pjesë e identitetit dhe mënyrës së tij për të kaluar kohën.
Ndërkohë që libri zinte një vend të rëndësishëm në jetën e Zahirit, ai nuk e kishte të mbyllur botën vetëm te fjalët e shkruara. Bajram Pajaziti ka theksuar se, krahas leximit, Zahiri kishte edhe një pasion për muzikën. Kjo do të thotë se interesimi i tij ishte i gjerë dhe i lidhur me gjëra që i jepnin ndjesi, ritëm dhe motivim, duke e shoqëruar në ditët e tij të zakonshme po ashtu si në momentet kur kërkohej qetësi.
Por pasionet e Zahirit, sipas Bajramit, nuk ndaleshin te leximi dhe muzika. Ai ka folur edhe për futbollin, duke e paraqitur si një fushë tjetër ku Zahiri shfaqte entuziazëm dhe dashuri. Futbolli, në këtë rrëfim, shfaqet si një pjesë e rëndësishme e kohës së tij të lirë dhe si sport që e tërhiqte për energjinë dhe emocionin që sjell, duke e bërë atë të ndihej afër lojës dhe ritmit të ndeshjeve.
Leximi, muzika dhe futbolli: pasionet që e shoqëronin Zahirin
Rrëfimi i Bajram Pajazitit e plotëson figurën e Zahirit si një person me shije të veçantë dhe me interes për disa fusha. Leximi tregon për një karakter që kërkonte njohuri dhe reflektonte, ndërsa muzika shfaq një anë emocionale, ku tingujt dhe ritmet kishin vend në jetën e përditshme. Këto elemente, të kombinuara, flasin për një Zahiri që nuk e ndante veten mes rutinës, por gjente mënyra për të pasuruar ditët e tij me aktivitete që i jepnin kuptim.
Në këtë kontekst, futbolli vjen si një tjetër dimension i rëndësishëm. Bajrami nënvizon se Zahiri e shihte futbollin me interes të sinqertë, çka e bën edhe më të qartë se pasionet e tij ishin të ndryshme, por të ndërtuara mbi të njëjtën ide: dëshirën për të qenë i lidhur me atë që e bën të ndihet mirë. Kështu, leximi, muzika dhe futbolli krijojnë një panoramë të plotë të preferencave të Zahirit, sipas asaj që ka treguar vëllai i tij.
Ky rrëfim vjen nga Bajram Pajaziti, i cili ka zgjedhur të ndajë me publikun një pjesë të jetës së Zahirit, duke treguar aspekte që shpesh nuk dalin në pah në tregimet tradicionale. Në vend të fokusit vetëm te veprimet e heroit, ai ka sjellë anën njerëzore: çfarë lexonte, si e shoqëronte muzikën dhe çfarë roli kishte futbolli në kohën e tij. Përmes këtyre detajeve, Zahiri shfaqet më afër, me një botë personale që e karakterizonte në mënyrën e vet.
Në fund, rrëfimi i Bajram Pajazitit e bën edhe më të kuptueshme se pasionet e Zahirit ishin të shumëfishta dhe të qëndrueshme. Ai e ka dashur leximin, ka pasur një vend të veçantë për muzikën dhe nuk e ka lënë mënjanë as futbollin. Këto tri elemente, të përmendura njëra pas tjetrës në rrëfimin e tij, ndërtojnë një portret të qartë të një njeriu me interes të gjerë dhe me lidhje të fortë me gjëra që i jepnin kënaqësi dhe frymëzim.
Botuar fillimisht në Albeu