Nuk është hera e parë që pretendimet mes politikës shqiptare dhe asaj serbe kthehen në betejë propagande. Në këtë rast, pretendimi që vihet në qendër është ai i ankesës së Vuçiqit ndaj Ramës, me akuzën se ai ia ka “vodhur” stilin e viktimizimit. Sipas narrativës që qarkullon, ky rol viktimën do të ishte marrë jo si rastësi, por si një element i menduar, i kopjuar në mënyrë të tillë që, sipas pretenduesve, po bindehen edhe shqiptarët.
Teksti argumenton se mënyra e aktrimit me viktimizim i përkiste vetëm Vuçiqit dhe se, përmes mënyrës së tij të prezantimit, ai do të kishte vënë në lojë edhe rolin e perëndimit. Pretendimi më pas shtrihet tek Rama, duke u paraqitur si figura që e ka riprodhuar “një me një” këtë qasje, pikërisht në momentet kur rritet presioni politik. Në këtë mënyrë, sipas këtij rrëfimi, krijohet përshtypja se pretendimet rreth “luftës për arritje” përdoren për të mbuluar veprime që lidhen me kritika të brendshme dhe me marrëdhënie politike që prekin Kosovën.
Në artikulim të tillë, Rama përshkruhet me akuza të ashpra për karakterin e tij politik. Ai cilësohet si arrogant, fyes, përbuzës dhe vulgar, ndërsa të tilla etiketime shoqërohen me pretendime për abuzim të fjalës së lirë, për mosrespektim ndaj mendimit të lirë dhe rivalëve. Po ashtu, Rama përshkruhet si hipokrit dhe si i padenjë, teksa thuhet se ai “sot e mori rolin për të satën herë edhe të babait të kombit”. Në këtë pjesë të argumentit theksohet se qytetarët, në mënyrë të përsëritur, i kanë numëruar “të zezat” e tij, si brenda vendit, ashtu edhe në raport me Kosovën dhe viset e tjera ku jetojnë shqiptarë.
Një element tjetër i ngritur ka të bëjë me atë që autori thotë se “viktimizimi” shfaqet sa herë që çështjet për Ramën shtrëngohen. Përmenden skema e përgjegjësive dhe përballjet institucionale, ku thuhet se nuk e gjunjëzoi shembja e Teatrit Kombëtar. Më pas, në të njëjtën linjë përmenden edhe ndjekjet e drejtësisë ndaj bashkëpunëtorëve të afërt, si dhe pretendime se as aferat milionëshe të Ballukut nuk sollën zbutje të pozicionit. Në këtë kuadër, paraqitet si çështje qendrore fakti që Rama “mburret” me fillimin e bisedimeve me BE, pa u bërë analizë e shkaqeve pse po ndërmerren hapa të tilla për Ballkanin.
Viktimizimi i kopjuar, sipas akuzës, rrezikon të zbulojë të vërtetat
Përtej këtyre përmendjeve, teksti argumenton se llogaridhënies për korrupsionin dhe bllokimin e drejtësisë i “iket” e pamundur. Sipas narrativës, përballë qëndrimeve të tilla del se ekziston edhe përgjegjësi ndaj Zvërneçit dhe shqiptarëve. “Sa herë i është dashur ta mbrojë karrigen, e ka marrë rolin e viktimës”, thuhet në artikulim, duke e vendosur Ramën pranë krahasimit me Vuçiqin, që në narrativë shfaqet si shembull i përdorimit të Kosovës për të ruajtur pushtetin. Në këtë logjikë, Rama paraqitet si një figurë që përdor akuza ndaj opozitës, akuza ndaj Kosovës dhe Kurtit, ndërsa mbron Vuçiqin e Serbisë para shqiptarëve, duke u lidhur edhe me qëndrime që paraqiten si “të perëndimit”.
Në fund, teksti thekson se çështja që, sipas kësaj pikëpamjeje, do të sjellë mbyllje të historisë politike janë “aferat” në kuadër të njerëzve të kabinetit. Thuhet se këto nuk janë as të parat dhe as të fundit, dhe se do të marrin fund. Po ashtu, u sjell si ide se Partia Socialiste ka përdorur propagandë e ideologji staliniste, duke e quajtur “modernizim” diktaturën e Enver Hoxhës, ku sipas argumentit prirja i ka takuar pikërisht Ramës. Në këtë mënyrë, ngrihet pretendimi se ai po “përdhos” të ardhmen e Shqipërisë dhe po plaçkit pasurinë e shqiptarëve, duke lënë pasojat për gjeneratat që vijnë.
Përmbyllja e argumentit shkon drejt kundërshtimit të mënyrës se si Rama “gjunjëzohet para shqiptarëve”, duke e paraqitur veten si viktimë që “lufton” për arritjet e Shqipërisë. Sipas atij këndvështrimi, kjo lloj paraqitjeje është e pambështetur, sepse ai cilësohet si “antikombëtar i viktimizuar” që merr rolin e “babait të kombit”. Në tërësinë e këtij rrëfimi, ideja kryesore mbetet se viktimizimi po përdoret si mjet politik, ndërsa pretendimet për përgjegjësi dhe llogaridhënie dalin si element që, sipas kritikës, nuk mund të anashkalohen më.
Botuar fillimisht në Bota Sot