Shkarkimi i Sabri Lamouchit nga Tunizia, pas humbjes së thellë 5-1 ndaj Suedisë në ndeshjen hapëse, ka ndezur menjëherë diskutime. Në shikim të parë, vendimi duket i papërshtatshëm dhe i nxituar, pasi një ekip kombëtar në një Kupë Botërore zakonisht pret të mbyllë të paktën fazën e parë të garës. Por historia tregon se ky nuk është rast i izoluar.
Pas nisjes së turneut, Tunizia ka sjellë një ndryshim në stolin e saj: Hervé Renard është emëruar si zëvendësues i trajnerit të shkarkuar. Ndryshimi krijon një mesazh të qartë se federata e ka parë disfatën e parë si një sinjal alarmi. Megjithatë, ajo që e bën këtë situatë edhe më interesante është fakti që praktikisht po ndiqet një skenar i njohur, i cili është përsëritur edhe më parë në kontekste të ngjashme.
Kur një trajner largohet gjatë Kupës së Botës, kjo nuk ndodh shpesh, por ka ndodhur edhe në raste të tjera. Sipas të dhënave të sjella nga “Squawka”, largimi i një trajneri të përfaqësueses gjatë këtij turneu është parë edhe katër herë të tjera. Pra, pavarësisht se në opinionin publik duket si vendim i pazakontë, në nivel statistikash nuk është hera e parë që shfaqet një reagim i tillë kur ekipi goditet herët nga rezultatet negative.
Ndërkohë, Tunizia duket se po rikthehet drejt një rruge që e ka ndjekur edhe më herët. Vetë Kombëtarja tunisiane ka “bërë të njëjtën gjë” në Francë 1998, kur një situatë problematike në garë çoi sërish në një manovër të ngjashme të stolit. Kjo e bën precedentin edhe më domethënës: jo vetëm që praktika ka ndodhur diku tjetër, por ajo është provuar edhe nga vetë Tunizia në një edicion të mëparshëm të Kupës së Botës.
A do ta shpëtojë Renard Tunizinë nga precedentët gjatë Botërorit?
Në këtë kuadër, pyetja që lind është nëse zëvendësimi i trajnerit do të ketë efektin e duhur, apo nëse thjesht do të shtojë paqëndrueshmëri. Pas 5-1 ndaj Suedisë, ekipi ndodhet përballë një sfide që nuk matet vetëm me një rezultat të ndeshjes së parë, por edhe me reagimin e shpejtë: struktura e lojës, qasja taktike dhe menaxhimi i presionit. Me Renard në rolin e trajnerit, ndryshimi synon të rikthejë energji dhe të korrigjojë gabimet që u shfaqën në debutim.
Por fakti që ky lloj shkarkimi ka ndodhur katër herë të tjera në histori dhe se Tunizia e ka përsëritur skenarin e saj në Francë 1998, e vendos situatën në një kornizë më të gjerë. Nuk mjafton të ndryshohet emri në pankinë; ajo që vendos fatin e skuadrës në turne është mënyra si ekipi e përkthen këtë kthesë në performancë në fushë. Prandaj, edhe pse vendimi duket i fortë, ai lidhet me një logjikë që është përdorur më parë nga vendimmarrës të ndryshëm në momente kur pritshmëritë goditen nga realiteti i rezultateve.
Ndryshimi në stolin e Tunizisë, nga Sabri Lamouchi te Hervé Renard, vjen në momentin kur ekipi është testuar përtej pritjeve në ndeshjen hapëse kundër Suedisë. Dhe pikërisht këtu qëndron thelbi i gjithë historisë: një disfatë e thellë ka mjaftuar për të hapur derën e një vendimi të menjëhershëm. Nëse kjo reformë do të jetë zgjidhja, apo vetëm reagim ndaj rrezikut, do të shfaqet në ndeshjet e ardhshme të Botërorit, aty ku rezultatet do të flasin për efektin e vërtetë të ndryshimit.
Botuar fillimisht në Albeu