Të mbetur jashtë Botërorit për herë të tretë rresht, tifozët e Italisë po gjejnë mënyra alternative për ta mbajtur lidhjen me Kupën e Botës. Ndërsa mungesa e ekipit kombëtar e zbeh interesin për disa, të tjerë po i kthehen opsioneve të reja: përcjellin trajnerët italianë në turne, por pa hequr dorë as nga ndjekja e lojtarëve veteranë me emër të madh.
Në Sicili, një tifoz i quajtur Salvatore Piluso tregon se e sheh Botërorin si një garë interesante, megjithëse mungesa e përfaqësueses italiane e bën ndjekjen më pak entuziaste. Ai e përshkruan si një ritëm ndryshe nga vitet kur Italia ishte pjesë e turneut, duke e lidhur interesin më shumë me pjesëmarrësit e tjerë dhe yjet që dominojnë skenën ndërkombëtare.
Ndërkohë, Piluso thotë se e ndjek me vëmendje paraqitjen e Cristiano Ronaldos dhe Lionel Messit, ndërsa përmend edhe mundësinë që të ndiqet nga afër edhe Neymar. Për të, kjo është një mënyrë për të mos e humbur tërësisht emocionin e Botërorit, duke u fokusuar te lojtarët që kanë një ndikim të veçantë në lojë dhe që mbartin peshë të madhe në perceptimin e publikut.
Jo vetëm yjet, por edhe logjika e trajnerëve po ndikon në mënyrën se si po ndryshon besnikëria e tifozëve italianë. Disa tifozë po e zhvendosin përkrahjen te skuadrat e vogla që po shfaqen në turne, ose te përfaqësueset që drejtohen nga trajnerë italianë. Kjo i jep një arsyetim tjetër ndjekjes së ndeshjeve, sidomos për ata që e konsiderojnë ndikimin e stafit teknik si një element që e lidh ende Italinë me Kupën e Botës.
Si po e ruajnë tifozët italianë pasionin për Kupën e Botës
Në Milano, Alberto Cocuzza përshkruan një qasje të ngjashme. Edhe pse Italia nuk është më pjesë e garës, ai thotë se ka ende pasion për Kupën e Botës dhe po e ndjek atë. Për të, rëndësi ka fakti që trajnerët italianë janë të përfshirë në turne, dhe kjo e shtyn të ndjekë ekipe që ndryshe mund të mos do të binin në fokusin e tij kryesor.
Cocuzza shprehet se e mbështet Brazilin dhe Uzbekistanin për shkak të trajnerëve italianë. Ai shton gjithashtu se pëlqen edhe përfaqësueset e vogla të turneut, si Kuraçao, Haiti, Panamaja dhe Kepi i Gjelbër. Për këto skuadra, entuziazmi i tij lidhet me pritshmëritë që lidhen me “underdog”-ët: shpreson për suksesin e atyre ekipve që vijnë me më pak pritshmëri dhe që mund të krijojnë surpriza gjatë rrugëtimit të tyre.
Pavarësisht këtyre shenjave të interesimit, artikulli thekson se në disa mjedise italiane, sidomos në kafenetë e Romës, nuk ka shumë gjurmë “të etheve” të Botërorit. Ndërsa ndeshjet zhvillohen, shumica e italianëve mbeten të lidhur me rutinat e përditshme, duke treguar se mungesa e ekipit kombëtar ndikon edhe në mënyrën se si publiku e përjeton turneun.
Megjithatë, alternativa që kanë gjetur tifozët tregon se lidhja me Kupën e Botës nuk zhduket plotësisht. Për disa, janë yjet si Ronaldo, Messi dhe mundësia e Neymarit; për të tjerë, janë trajnerët italianë dhe skuadrat më pak të njohura. Në këtë mënyrë, edhe pa Italinë në fushë, kërkesa për emocione, ndjekje dhe besnikëri ndaj futbollit ndërkombëtar mbetet ende e pranishme.
Botuar fillimisht në Koha.net
