Adel Tarabti, 37 vjeç, ka rikthyer në vëmendje momente nga karriera e tij gjatë një interviste të fundit për “La Gazzetta dello Sport”, duke folur posaçërisht për periudhën kur luante te Milani. Në rrëfimin e tij, ai nuk ka shmangur asnjë detaj, duke treguar se si e ka parë veten brenda skuadrës dhe pse në fund nuk arriti të qëndronte siç e kishte imagjinuar.
Lojtari ka thënë se në atë kohë ishte ndër më të mirët e ekipit, duke theksuar se kishte regjistruar katër gola dhe dy asiste. Megjithatë, sipas tij, trajneri Inzagi nuk e kishte në planet për ta mbajtur në formacion. Tarabti ka përsëritur se kjo ishte një realitet i drejtpërdrejtë, pa dramë të panevojshme: “Inzagi nuk donte të më mbante. Thjesht kaq”, ka rrëfyer ai. Në të njëjtën kohë, ai e ka shoqëruar këtë me respekt për bashkëlojtarët e mëdhenj të asaj kohe.
Tarabti ka folur edhe për debutimin e tij në Ligën e Kampionëve, duke e përmendur ndeshjen kundër Atletico Madridit. Ai ka thënë se në përballjen e parë ka bërë një paraqitje të shkëlqyer, duke besuar se kjo do të sillte konfirmimin nga stafi. Por, sipas rrëfimit të tij, kjo nuk ndodhi dhe ai ka rënë në depresion. Në logjikën e tij, ishte një pritshmëri që u thye shpejt, pasi performanca në një kompeticion të tillë duhej, të paktën në mendimin e tij, të hapte rrugë për vazhdim.
Duke iu rikthyer asaj periudhe, Tarabti ka lidhur dy ngjarje si “dy pendesat më të mëdha” që i ka ruajtur me vete. Përveç situatës me Milanin, ai ka përmendur edhe transferimin e dështuar te PSG-ja. Në thelb, ai i ka parë këto si dy momente që e kanë ndikuar emocionalisht dhe që e mbajnë ende të lidhur me një ndjenjë keqardhjeje. Edhe pse tregon për zhgënjim, ai e mban tonin të matur, duke nënvizuar respektin për emrat e mëdhenj që kishte përkrah.
Tarabti: Respekt për Robinjon, Kakanë dhe Balotelin, por unë isha më i miri
Në intervistë, lojtari ka shpjeguar se edhe pse ka qenë i zhgënjyer nga vendimet që e preknin drejtpërdrejt, ai nuk e ka mohuar vlerën e bashkëlojtarëve. Ai ka përmendur Robinjon, Kakanë dhe Balotelin si lojtarë të mëdhenj, duke theksuar se ende i kujton me respekt. Megjithatë, Tarabti ka insistuar se në atë periudhë ai vetë ishte ndër më të mirët e skuadrës, duke e mbështetur këtë edhe te shifrat që kishte sjellë: katër gola dhe dy asiste.
Një pjesë e veçantë e rrëfimit të tij lidhet me përplasjen me Kakanë. Tarabti e ka përshkruar situatën si një ushtrim stërvitor: “Ishte një ushtrim, sulm kundër mbrojtjes”. Ai ka treguar se nuk ia pasoi topin Rikit (Kakasë) dhe më pas, në nerva e sipër, lojtari brazilian filloi t’i bërtiste për disa minuta. Sipas Tarabtit, Kaká nuk e ndaloi, duke e zgjatur përballjen verbale edhe për një periudhë të gjatë.
Në një moment të tensionuar, Tarabti thotë se humbi kontrollin. Ai ka rrëfyer se “Në një moment, i vura duart në fyt.” Për një çast, ai e pranon se e ka humbur kontrollin e vetes, teksa përplasja ishte e mbushur me nerva dhe presion. Më pas, situata u qetësua dhe në fund, sipas tij, ata i kërkuan falje njëri-tjetrit. Kjo mbyllje, sipas Tarabtit, e kthen ngjarjen nga një episod i ashpër në një rast që u korrigjua mes palëve.
Rrëfimi i Tarabtit e vendos në të njëjtin kornizë tre elementë të rëndësishëm të karrierës: besimin e tij se ishte ndër më të mirët e Milani, zhgënjimin për mënyrën si e trajtoi Inzagi skedën e tij në ekip, dhe episodin e tensionuar me Kakanë gjatë një ushtrimi. Në fund, ai e përmbledh ndikimin e këtyre momenteve te vetja me “dy pendesat” e tij më të mëdha, duke theksuar se edhe sot i mban ato si pjesë të rëndësishme të historisë së tij futbollistike.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres