Kur nis “Sunny Hill Festival”, Prishtina hyn në një ritëm tjetër. Kolonat e automjeteve fillojnë që në orët e pasdites, ndërsa rruga nga qendra e qytetit deri në Bërnicë të Poshtme, rreth dhjetë kilometra në dalje, ngadalë kthehet në pjesë të skenës së festivalit. Ndërsa afrohesh te portat, ajo që të mban ende brenda qytetit zbehet pas disa momentesh: gjithçka duket si të hapet një “botë” e re, me drita, ngjyra, muzikë dhe njerëz që flasin në dhjetëra gjuhë.
Edicioni i sivjetmë i “Sunny Hillit” vjen me numërimin e gjashtë në Prishtinë dhe të tretin në shtëpinë e vet në Bërnicë. Për shumë vizitorë, festivali nuk është vetëm një ngjarje verore: është një rikthim. Ka edhe nga ata që e njohin Kosovën vetëm përmes këtij emri, teksa për të tjerët “Sunny Hilli” është tashmë pjesë e traditës së tyre. Në këtë rrugëtim treditor, ritmi i pritjes dhe energjia e turmave bashkohen me një organizim që synon ta kthejë festivalin në një përvojë të plotë, jo vetëm në një seri koncertesh.
Njëri nga momentet më të fuqishme vizualisht vjen kur në skenë shfaqet flamuri i Kosovës. Ai valëvitej mbi ekranet gjigante, ndërsa skenografia ka krijuar iluzionin sikur Katy Perry po e nguliste simbolikisht flamurin në Hënë. Kjo skenë shërben si një nga simbolet më të forta që përkufizon edicionin e sivjetmë të “Sunny Hillit”, sidomos duke qenë se nata e parë i takoi yllit amerikan Katy Perry.
Organizimi i festivalit shfaqet qartë që në hyrje. Kontrolli kryhet shpejt, pastaj menjëherë të hapet hapësira ku “universi” i ngjarjes nis të marrë formë. Në një anë vendosen hapësirat e ushqimit, ku aromat nga kuzhina të ndryshme përzihen me muzikën që vjen nga skenat. Në anën tjetër, radhët për pije nuk ndalen dhe duket se përditshmëria e zakonshme zhduket bashkë me minutat e para të hyrjes. Për të rinjtë ka edhe aktivitete të tjera: tatuazhe të përkohshme, fotografohen pranë instalacioneve artistike ose gjejnë çaste pushimi në zonat e gjelbra të krijuara enkas për vizitorët.
Katy Perry i jep “Sunny Hillit” simbolikë—flamuri në Hënë
Festivali ndërtohet si një qytet i përkohshëm që “jeton” tri net. Për shumëkënd, kjo është arsyeja pse vjen edhe kur orët kalojnë: mbrëmjet janë të programuara, por përvoja nis shumë më herët dhe vazhdon edhe pas kthesave drejt zonave kryesore. Disa vizitorë kanë ardhur vetëm për Katy Perryn, ndërsa të tjerë janë rikthyer për të njëjtin ritual veror që e kanë bërë traditë. Në të njëjtën hapësirë takohen njerëz nga vende të ndryshme të Evropës, duke e kthyer oborrin e festivalit në një pikë takimi ndërkombëtare.
Edicioni i sivjetmë thekson edhe idenë se “Sunny Hilli” nuk është thjesht vend ku dëgjohet muzikë. Në qendër të tij është koncepti i një përvoje të gjerë, ku çdo pjesë e hapësirës ka funksion dhe ritëm të vetin. Nga momentet e para te portat, te seksionet e ushqimit, te zonat ku vizitorët kalojnë kohë mes artit dhe instalacioneve, gjithçka lidhet me idenë e një qyteti që, për tri net, merr jetë. Edhe pse flukset e njerëzve janë të mëdha, hapësirat janë dizajnuar që të mbajnë lëvizjen në kontroll dhe të krijojnë një ndjenjë vazhdimësie për të gjitha moshat.
Ndërsa Prishtina mbetet pas, Bërnica dhe hapësira e festivalit shndërrohen në qendrën e një ngjarjeje që tërheq vëmendje për mënyrën se si ndërthur artistë, skenografi dhe identitet. Në planin vizual, flamuri i Kosovës dhe skena që e lidh atë me idenë e Hënës përmenden si një moment i veçantë. Po ashtu, nata e parë, e lidhur me Katy Perry, i jep tonin gjithë edicionit të sivjetmë, i cili vjen si e gjashta në Prishtinë dhe e treta herë në Bërnicë, duke e bërë “Sunny Hillin” një pikë ku kultura dhe muzika bashkohen në një format që synon t’i lërë kujtime të gjalla vizitorit.
Botuar fillimisht në Koha.net
