Një i sapodiplomuar në Mjekësi të Përgjithshme ka rrëfyer përmes lotëve përvojën e tij personale pas humbjes së nënës, duke e lidhur këtë me shqetësimin që po ngre për protestat dhe për situatën në shëndetësi. Sipas tij, në momentin kur familja e tij po përballej me një sëmundje të rëndë, kanë munguar trajtimet e duhura, ndërsa sot ai thotë se situata vazhdon të mbetet problematike, sidomos në shërbimet e Onkologjikut.
Studenti deklaron se po mbështet protestën dhe shprehet kritik ndaj asaj që e quan qëndrim mosvëmendës dhe i pandryshuar i mazhorancës. Ai i referohet edhe qëndrimeve të kryeministrit Edi Rama, duke theksuar se shqetësimet e studentëve nuk po adresohen. Në këndvështrimin e tij, kjo përbën një arsye të fortë për përshkallëzim të kërkesave dhe për t’i dhënë prioritet zgjidhjes së problemeve që i kanë ngritur që prej kohësh.
Gjatë rrëfimit, studenti e ka vënë theksin te dhimbja familjare, por pa e kthyer çështjen në një thirrje të përgjithshme pa bazë. Ai thotë se humbja e nënës nga sëmundja e rëndë i ka lënë një plagë që nuk shërohet, ndërkohë që në ditët e sotme ai shikon se në Onkologjik mungojnë trajtimet. Për të, kjo nuk është thjesht një çështje administrative; është një realitet që prek drejtpërdrejt jetën e njerëzve dhe familjeve që kërkojnë mjekim.
Ai vijon duke iu referuar mënyrës se si lëvizja studentore ka qenë e përballur me përbuzje. Sipas tij, reagimet e institucioneve ndaj kërkesave të studentëve nuk kanë qenë në nivelin e pritshmërive, ndërsa mungesa e veprimeve konkrete e ka shtyrë edhe më shumë për të mbajtur qëndrimin publik. I sapodiplomuar në Mjekësi të Përgjithshme, ai thotë se shqetësimet e veta nuk janë fjalë, por lidhen me realitetin në terren, me atë që ka parë dhe me atë që pret të ndryshojë.
Onkologjik: mungesa e trajtimeve i jep urgjencë protestës së studentëve
Në këtë kuadër, studenti argumenton se ka ardhur momenti që të kërkohet dorëheqja e kryeministrit Edi Rama. Ai e lidh këtë kërkesë me idenë se problemi i trajtimeve dhe shërbimeve shëndetësore nuk po zgjidhet, ndërkohë që qytetarët dhe sidomos pacientët onkologjikë kanë nevojë për mbështetje të menjëhershme. Në të njëjtën kohë, ai shprehet se thirrjet e studentëve nuk po marrin përgjigjen që duhet, duke e thelluar zhgënjimin.
Rrëfimi i tij vjen në një kohë kur protesta e studentëve ka tërhequr vëmendjen e opinionit publik. Studenti thotë se lëvizja studentore është trajtuar me përbuzje dhe se kjo qasje nuk ka ndihmuar në zgjidhjen e çështjeve. Për të, argumenti kryesor është i thjeshtë: kur trajtimet mungojnë dhe shqetësimet e studentëve nuk adresohen, atëherë sistemi duhet të ndryshojë qasje dhe të marrë masa reale.
Me këtë qëndrim, i sapodiplomuar i Mjekësisë së Përgjithshme kërkon që autoritetet të marrin seriozisht sinjalet që vijnë nga ata që janë në fillim të rrugëtimit profesional dhe nga ata që kanë përjetuar pasojat e mungesës së trajtimeve. Ai e mbyll mesazhin duke e bërë të qartë se mbështetja e tij për protestën lidhet drejtpërdrejt me dhimbjen personale, por edhe me shqetësimin publik: në Onkologjik mungojnë trajtimet, ndërsa reagimet ndaj kërkesave të studentëve mbeten të pamjaftueshme.
Botuar fillimisht në Albeu