Ditët e fundit, Qeveria shqiptare ka prezantuar një paketë fiskale me buxhetin më të madh në historinë e vendit: 10 miliardë lekë. Në këtë kuadër, krahas rishikimit të shifrave të të ardhurave, janë parashikuar edhe rritje të disa taksave, element që shoqëron paketën e re të qeverisë.
Por, përtej shifrave të përgjithshme, në dokumentin e propozuar shfaqen edhe ndryshime që lidhen me sponsorizimin. Në tekst përmenden disa pika të reflektuara për sponsorizimin, një çështje që më parë është kërkuar të trajtohet ndryshe nga qasja që ka ndjekur qeveria. Këto elemente, të përfshira në anekse të kufizuara, e zhvendosin diskutimin nga një ligj i veçantë dhe i drejtpërdrejtë, drejt një forme të përfshirjes në paketën fiskale.
Një nga temat qendrore, sipas mënyrës si shfaqet çështja në paketën e re, është përpjekja për ta paraqitur këtë qasje si një arritje për sportin, veçanërisht për futbollin. Në narrativën që shoqëron paketën, sponsorizimi shfaqet si një mekanizëm që në praktikë do të konsiderohet i lidhur me kushtet që vendosen në kuadër të paketës fiskale, ndërsa ligji bazik për sponsorizimin trajtohet si i shmangur.
Çelësi: sponsorizimi në paketën fiskale, jo me ligj të plotë
Argumenti kryesor i ngritur në këtë debat është se reflektimet e sponsorizimit në paketën fiskale paraqiten si një zgjidhje “anësore”, pa kaluar në një ligj bazik të plotë dhe të qëndrueshëm. Sipas përshkrimit të çështjes, qeveria synon të ulë tensionin e pakënaqësisë në terrenin sportiv duke e shtyrë trajtimin në një format që kufizohet në afat të shkurtër. Në tekst përmendet se kjo qasje do të ketë fuqi vetëm për një periudhë njëvjeçare, ndërsa nëntorin tjetër pritet të miratohet një tjetër kuadër, me kritere të reja.
Në këtë mënyrë, në argumentin që shoqëron artikullin, “suksesi” i paraqitur lidhet me faktin se ligji bazik i sponsorizimit shmanget, ndërsa në paketë futen disa pika që prekin sponsorizimin. Kjo, sipas përshkrimit, synon të shpjegohet më pas si rezultat pozitiv për sportin, ndërkohë që në praktikë qasja shihet si e fragmentuar dhe e përkohshme.
Artikulli ndalet edhe në rolin e zyrtarëve të përmendur në kontekstin e futbollit dhe sportit. Përmendet veçanërisht Taulant Balla, duke u shfaqur si një figurë shumë e pranishme në aktivitetet sportive, në stadiume dhe në komunikimin publik online, në raport me rezultatet e ekipeve dhe sukseset e sportistëve. Në të njëjtin rrëfim, theksohet se, pavarësisht kësaj prezence, nuk është parë një angazhim publik i lidhur drejtpërdrejt me ligjin e sponsorizimit apo me çështjen e financimeve për sportin.
Në vijim, artikulli përmend disa shifra konkrete që lidhen me financimet. Në tekst thuhet se parlamenti ka dhënë 2.2 milionë euro për padelin me akt normativ. Po aty krahasohet edhe buxheti vjetor i përmendur për 28 federata së bashku, i cili jepet në masën 1.5 milionë euro. Po ashtu, përmendet se në fund të korrikut është rrëzuar një akt normativ dhe se në atë kuadër përfshihej edhe një financim i kërkuar nga FSHF për Europianin. Artikulli shtron se ka pasur edhe kërkesa të tjera që, sipas përshkrimit, janë refuzuar.
Në pjesën mbyllëse, teksti e lidh diskutimin me pritshmëritë për një reagim lidhur me sponsorizimin e reflektuar në paketën fiskale. Në artikull theksohet se qeveria dhe kryeministri kanë premtuar disa herë politika për sportin, prandaj kërkohet që të ketë një shpjegim i qartë për arsyet pse nuk po zbatohet një zgjidhje në formën e ligjit bazik. Në këtë linjë, artikulli shtron nevojën për një qasje më të qëndrueshme, duke argumentuar se trajtimi në paketën fiskale, në mënyrën si përshkruhet, mbetet i përkohshëm dhe i kufizuar.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres