Analisti Skënder Zogaj ka shprehur shqetësim të thellë lidhur me zhvillimet politike në Kosovë dhe krizën e vazhdueshme institucionale. Sipas tij, situata aktuale nuk duhet trajtuar si një episod kalimtar, por si një problem që ka pasoja të drejtpërdrejta për funksionimin e shtetit dhe për rrugën që po ndjek politika.
Në vlerësimin e tij, mosfunksionaliteti i institucioneve rrezikon të prodhojë një lloj ngërçi të vazhdueshëm. Zogaj paralajmëron se kur institucionet nuk veprojnë normalisht, atëherë vendimet shtyhen, përgjegjësitë shpërndahen dhe shoqëria mbetet pa qartësi për drejtimin që po merret. Për analistin, kjo është një gjendje që duhet adresuar me urgjencë, sepse cenon besimin publik dhe e vështirëson progresin.
Një pjesë e analizës së tij lidhet edhe me Lidhjen Demokratike të Kosovës dhe me mënyrën si ka ndryshuar qasja politike ndër vite. Zogaj pyet se si u devijua LDK-ja nga rruga e Rugovës dhe, si rezultat i këtij devijimi, si përfundoi duke mbetur pa orientim. Ai e shtron këtë çështje në kuadër të një shqetësimi më të gjerë për mungesën e një identiteti politik të qëndrueshëm dhe për vështirësinë për të mbajtur një linjë që i përgjigjet kohës.
Analisti thekson se orientimi politik nuk është vetëm një çështje komunikimi, por një kornizë që duhet të reflektohet në vendimmarrje, në strategji dhe në mënyrën si trajtohen sfidat e brendshme. Kur kjo kornizë dobësohet, sipas tij, vjen një periudhë paqartësie dhe rriten pasojat e krizës institucionale. Në këtë kontekst, devijimi nga parimet e nisura më herët shihet si një prej faktorëve që e ka vështirësuar ruajtjen e koherencës politike.
Devijimi nga rruga e Rugovës solli mungesë orientimi dhe thelloi krizën
Zogaj e lidh këtë logjikë me mënyrën se si evoluan raportet politike brenda skenës së Kosovës, duke nënvizuar se kur një subjekt politik largohet nga një rrugë e qartë, ai përballet me vështirësi në artikulimin e prioriteteve. Sipas tij, kjo nuk krijon thjesht debate të brendshme, por ndikon edhe në mënyrën se si institucionet reagojnë ndaj sfidave. Në një periudhë kur institucionet janë tashmë në krizë, efektet e mungesës së orientimit bëhen edhe më të dukshme.
Ai paralajmëron se problemi kryesor nuk është vetëm emërtimi i krizës, por moskapaciteti i institucioneve për të dhënë rezultate. Nëse institucionet nuk funksionojnë, atëherë edhe reformat, vendimet dhe proceset e planifikuara humbin ritmin. Për analistin, kjo gjendje i hap rrugë një pasigurie të zgjatur, ku qytetarët presin zgjidhje, ndërsa skena politike përballet me luhatje dhe mungesë të një drejtimi të qartë.
Në këtë kuadër, shqetësimi i Skënder Zogajt për devijimin e LDK-së nga rruga e Rugovës shërben si një pikë nisjeje për të kuptuar pse, sipas tij, është krijuar një vakuum orientimi. Ai e sheh çështjen si pjesë të një mekanizmi më të gjerë: kur një politikë nuk mban një vijë të qëndrueshme, bëhet më e vështirë të sigurohet koherencë, e cila më pas reflektohet te institucionet. Kështu, kriza institucionale nuk mbetet vetëm në dokumente apo në deklarata, por rritet si problem praktik në jetën politike.
Analisti thekson se rrethanat aktuale kërkojnë vëmendje serioze dhe një qasje që i jep fund mosfunksionalitetit. Kur mungon orientimi, sipas tij, energjitë shpërndahen dhe drejtimi politik humb qartësinë. Në fund të fundit, mesazhi i Zogajt është se mosfunksionaliteti i institucioneve nuk duhet të normalizohet dhe se devijimet në nivelin e orientimit politik kanë kosto reale për të ardhmen e qeverisjes. Zgjedhja e linjës së duhur, në këtë pikë, shihet si kusht për të dalë nga ngërçi dhe për të rikthyer besimin në aftësinë e institucioneve për të punuar.
Botuar fillimisht në Albeu
