Këngëtari Sinan Vllasaliu ka hapur zemrën në emisionin Pressing ONE, duke folur për kohët më të vështira të jetës së tij dhe mënyrën si u rrit. Në rrëfimin e tij, Vllasaliu u kthye pas në periudhën kur babai i tij u nda nga jeta kur ai ishte ende shumë i ri, teksa kujtimet e fëmijërisë i përshkruan me një ndjesi nostalgjie dhe trishtimi të përzier.
Ai e përmendi babain si një figurë që e mban “si në mjegull”, një shprehje që e përdori për të treguar se fati i familjes e goditi herët. Vllasaliu shpjegoi se babai i tij vdiq kur ai ishte i vogël, ndaj edhe kujtimi për të ruhet më shumë si imazh i paqartë, pa qartësinë e plotë që zakonisht të lënë të shohësh dhe të jetosh pranë atij që të rrit.
Në qendër të tregimit të tij ishte edhe roli i nënës. Këngëtari tha se nana e tij ka punuar si amvise dhe e lidh periudhën e fëmijërisë me një kohë të vështirë, ku, sipas asaj që ai përshkruan, fëmijëria më e mirë nuk vinte nga komoditeti, por nga mbijetesat dhe sakrificat e përditshme. Ai e paraqiti atë kohë si një realitet ku njerëzit i ndajnë me të tjerët edhe ato që kanë, pavarësisht mungesave.
Vllasaliu foli edhe për një mënyrë jetese të kushtëzuar nga varfëria dhe nevojat e familjes së madhe. Në rrëfimin e tij u theksua se familja e tij kishte plot 7 fëmijë, ndaj nënës i takonte barrë e rëndë jo vetëm në kujdes, por edhe në organizimin e ditës për të gjithë. Kjo e bën historinë e tij edhe më prekëse, pasi tregon se si një nënë, siç e përshkruan ai, arriti të mbajë shtëpinë dhe të rrisë fëmijë në rrethana të vështira.
“Baba me ka vdekë kur kam qenë shumë i ri, e mbaj në mend si në mjegull,” u shpreh Vllasaliu në Pressing ONE. Ai e lidhi këtë kujtim me faktin se i ati nuk ishte pjesë e jetës së tij për kohë të gjatë, ndërsa nana u bë figura kryesore që mbushi boshllëkun. Kujtimet, sipas mënyrës si i rrëfeu ai, nuk janë vetëm për humbjen, por edhe për atë që ndodhi pas saj: rritjen me mungesa dhe me përgjegjësi të mëdha brenda shtëpisë.
Gjithashtu, Vllasaliu theksoi se nëna e tij ishte amvise dhe e përshkroi periudhën kur ai u rrit si një etapë ku fëmijëria “më e mirë në botë” ndodhte në kushte të varfërisë. Ai tha se në atë kohë njerëzit, për të mbijetuar, “i ke nda çka ke pas me të tjerët”, duke nënkuptuar se solidariteti ishte mënyrë për të kaluar vështirësitë. Kjo ide e tij e vë theksin te marrëdhëniet njerëzore dhe te mënyra si familjet ruanin dinjitetin kur financat nuk i lejonin të mendonin për rehatinë.
Një familje me 7 fëmijë: kujtimet, sakrificat dhe jeta “si në mjegull”
Rrëfimi i këngëtarit e çon historinë drejt një tabloje më të plotë: humbja e hershme e babait, roli i nënës si amvise dhe realiteti i një shtëpie me 7 fëmijë. Në këtë rrugë, ajo që mbetet e fortë në fjalët e tij është se jeta u mësua përmes sfidave, jo përmes komoditetit. Ai e trajtoi periudhën me një ton që nuk bie në dramatizim, por tregon qartë se çfarë peshë kishin ditët atëherë dhe si u rrit një fëmijë pa praninë e atit, ndërsa përgjegjësitë binin mbi nënën.
Ky rrëfim i Sinan Vllasaliut në Pressing ONE është një përpjekje për të rikthyer kohën kur familja mbijetonte me pak dhe e ndante atë pak me të tjerët. Ai tregoi se babain e mban mend “si në mjegull”, teksa nana u shndërrua në “gru të hekurt” për t’i çuar fëmijët përpara. Me 7 fëmijë dhe me një realitet të vështirë, historia e tij tregon se si sakrificat e përditshme mund të lënë gjurmë të thella në kujtesë, edhe vite më vonë.
Botuar fillimisht në Gazeta Express