Simone Inzagi rikthehet për të folur për Interin, ekipin që e la verën e kaluar. Lajmi për largimin e tij solli edhe një ndryshim në stol: Cristian Kivu u zgjodh si trajner, duke vazhduar një cikël të ri për zikaltërit. Në këtë intervistë, Inzagi kthehet pas për të rrëfyer përvojën e tij në Milano, duke e parë në një kontekst më të gjerë kohën që ka kaluar me Interin dhe objektivat që kishte gjatë atyre sezoneve.
Inzagi e thekson se skuadra që ai drejtoi nuk ishte e njëjtë me Interin që mori në vitin 2021. Ndryshimet nuk kanë qenë vetëm në aspektin sportiv, por edhe në atë financiar, duke pasur parasysh merkaton e fundit të transferimeve. Kjo i ka dhënë ekipit një identitet tjetër, si në mënyrën e ndërtimit të lojës ashtu edhe në mënyrën si stafi dhe menaxhimi i qasjes ndaj ndeshjeve e përshtatën punën me burimet që kishin në dispozicion.
“Katër vite të jashtëzakonshme” është si i përshkruan Inzagi ato periudha të Interit, një rrugëtim që, sipas tij, u ndërtua hap pas hapi. Në analizën e tij, ai nënvizon se pavarësisht sfidave dhe presionit që vjen nga garat e mëdha, ekipi ka arritur të krijojë momente të rëndësishme, duke e ruajtur vijimësinë e punës nga sezoni në sezon. Ai flet edhe për lidhjen emocionale me klubin, e cila nuk lidhet vetëm me rezultatet, por edhe me mënyrën si u punua brenda sistemit të Interit.
Inzagi: doja të riluhej finalja e Stambollit, merituam më shumë
Në qendër të rrëfimit të tij është edhe një moment i veçantë: dëshira për “revanç” pas një finaleje në Stamboll. Inzagi thotë se do të kishte dashur që finalja e Stambollit të riluhej, duke vënë theksin te ndjenja se Interi e kishte merituar më shumë. Kjo deklaratë, e lidhur me atë që ai e sheh si rrjedhë të ngjarjeve, shpjegon qartë se përtej zhgënjimit, brenda grupit ka pasur besim se performanca e ekipit ishte në nivelin që kërkon një skenë finale.
Inzagi e shpjegon më tej perspektivën e tij duke e parë finalen si pjesë të një historie më të gjatë. Në logjikën e tij, skuadra kishte kaluar nëpër faza ku kërkohej disiplinë, menaxhim i energjive dhe zgjedhje taktike që funksiononin në momentet kyçe. Prandaj, pretendimi i tij se “merituam më shumë” del si përfundim i një procesi, jo si reagim i menjëhershëm. Është një mënyrë për të ruajtur koherencën mes asaj që Interi kishte ndërtuar në fushë dhe asaj që, sipas Inzagisë, u pa në fund të atij finalizimi në Stamboll.
Në sfond të këtyre kujtimeve, ai e vendos edhe largimin nga roli i trajnerit në një kornizë më të gjerë të evolucionit të klubit. Ekipi, thotë ai, ishte bërë më “ndryshe” nga ai i vitit 2021, madje edhe kur vjen puna te mënyra se si u financuan dhe u përzgjodhën lojtarët për të ndërtuar skuadrën. Për këtë arsye, ajo që ai i quan “katër vite të jashtëzakonshme” nuk është vetëm një frazë, por përmbledhja e një periudhe ku Interi u ndryshua, por pa e humbur identitetin e vet.
Ndërsa viti pasues do të sjellë një rol të ri për Cristian Kivun në stol, Inzagi e mbyll rrëfimin me një mesazh të qartë: lidhja e tij me Interin mbetet e fortë, ndërsa objektivat e mëdhenj të asaj periudhe i sheh si të realizueshëm, përkundër faktit që përfundimi nuk ishte ai që do të kishte dashur. Në këtë mënyrë, ai e kthen vëmendjen te momentet që e kanë shënjuar rrugëtimin, nga ndryshimet e skuadrës deri te finalja e Stambollit, ku ai do ta shihte një skenar tjetër—me riluajtje dhe me një rezultat që, sipas tij, do të pasqyronte më mirë punën e bërë.
Botuar fillimisht në Albeu
