Kandidati i Listës Serbe për deputet, Igor Simiq, ka rikthyer gjatë fushatës zgjedhore narrativat nacionaliste e përçuese që lidhen me periudhën e viteve ’90. Në tubimet e tij, ai ka përdorur një retorikë që i krahason kundërshtarët politikë me figura të njohura në mitologjinë dhe historiografinë serbe, të cilat shpesh cilësohen si tradhtarë.
Simiq këtë qasje e ka shfaqur publikisht gjatë një tubimi elektoral, ku ka bërë pretendime për mënyrën se si “populli serb” i mban mend udhëheqësit dhe veprimet e tyre. Gjatë fjalës së tij, ai ka thënë se populli serb “i kujton të gjithë udhëheqësit, komandantët ushtarakë dhe politikanët”, duke theksuar se kujtesa kolektive, sipas tij, nuk harron as ata që kanë vepruar kundër interesave të komunitetit.
Në kuadrin e këtij narrativi, Simiq ka bërë krahasime të drejtpërdrejta midis figurave historike që, sipas mënyrës së rrëfimit nacionalist, konsiderohen tradhtarë, dhe kundërshtarëve të tij politikë. Kjo retorikë ka pasur si qëllim të vendosë një vijë të qartë ndarjeje mes “atyre që, në narrativën e tij, mbrojnë” dhe “atyre që, po sipas tij, tradhtojnë”, duke e zhvendosur fushatën nga çështjet konkrete drejt një logjike përçarëse identitare.
Gjatë fushatës, ky mesazh ka dalë si pjesë e një qasjeje më të gjerë që, në përmbajtjen e tij, rikujton mënyrën se si diskutimet politike ishin formuluar në fund të viteve ’90. Duke iu referuar në mënyrë simbolike figurave që lidhen me tradhtinë në narrativat serbe, kandidati ka kërkuar të ndikojë te votuesit përmes kujtesës historike, duke e përdorur atë si argument për të delegjitimuar kundërshtarët.
Retorika e viteve ’90: Simiq i krahason kundërshtarët me “tradhtarë”
Fakti që Simiq riktheu këto linja të komunikimit vjen në një moment kur fushatat zgjedhore shpesh kërkojnë të mobilizojnë bazën përmes identitetit politik e kombëtar. Në rastin konkret, ai ka zgjedhur ta ndërtojë mesazhin mbi idenë se historia dhe ajo çfarë i atribuohet figurave të njohura në historiografinë serbe, duhet të shërbejë si filtër për të vlerësuar edhe aktorët e tanishëm politikë.
Gjatë tubimit elektoral, krahasimet e tij nuk janë ndalur vetëm në nivelin e përgjithshëm. Ai ka futur në të njëjtën kornizë edhe rolet e ndryshme që, sipas tij, i përkasin udhëheqësve gjatë periudhave të vështira: komandantëve ushtarakë dhe politikanëve. Kjo e ka transformuar fushatën në një rrëfim ku veprimet politike krahasohen me vendime që lidhen me besnikërinë dhe qëndrueshmërinë ndaj “interesit të popullit”.
Krahasimi i kundërshtarëve politikë me figura që përshkruhen si tradhtarë është një element që mund të rrisë tensionin në komunikimin publik, pasi e zhvendos debatin nga përgjegjësitë programore te akuzat për qëllime. Përmes kësaj qasjeje, Simiq ka tentuar të krijojë bindjen se votuesit duhet të jenë të kujdesshëm, sepse, sipas narrativës që ai përcjell, disa emra në politikë do të lidhen me të njëjtin etiketim historik.
Në këtë mënyrë, Igor Simiq e ka përdorur fushatën për të sjellë sërish narrativat e njohura të viteve ’90, duke i vendosur kundërshtarët politikë në një kornizë të mbingarkuar emocionalisht. Retorika e tij bazohet në idenë se populli serb i mban mend udhëheqësit, komandantët ushtarakë dhe politikanët, dhe se kjo kujtesë duhet të shërbejë edhe për gjykimin e figurave që konkurrojnë sot në skenën politike.
Botuar fillimisht në IndeksOnline